Admin – Pagina 11 – Sterrentaal

Het levenskruis (AC – DC as / IC – MC as)

Het teken op de ascendant (AC) en de aspecten op de ascendant geven aan hoe we dingen in gang zetten, hoe we aan dingen beginnen. Telkens wanneer we nieuwe stappen zetten op ons levenspad nemen we de sfeer, die hoort bij de ascendant, met ons mee. De ascendant is zeg maar ons vertrekpunt, ons beginpunt. Omdat iedere stap die we zetten telkens een nieuw begin inluidt, nemen we gedurende ons leven dit beginpunt voortdurend met ons mee. Soms zetten we een grote stap, soms een gewone stap, maar iedere stap is er één. Het begin is dus niet statisch en ligt niet stil, maar reist met ons mee.

De manier waarop wij stappen nemen, wordt gekleurd door het teken op de ascendant. Zo heeft het horizontale levenspad voor iemand met het teken stier op de ascendant een stierkwaliteit. Of zoals Melanie Reinhart het zegt in het boek Incarnatie, we ondernemen dan een stierenreis. Stier hoort bij de planeet Venus en deze planeet geeft dan ook veel informatie over de stappen die we zetten.

Tijdens deze reis die jij maakt vinden er voortdurend ontmoetingen met anderen plaats en iedere keer wanneer er zo’n ontmoeting plaatsvindt, brengen we de sfeer van de ascendant mee in de relatie met de ander. De ascendant zou je ook kunnen zien als een hand op onze rug die ons voorwaarts duwt, terwijl wij in contact treden met de ander.
De ontmoeting met deze ander wordt overigens aangegeven door de descendant (DC). Tijdens een ontmoeting wordt er energie uitgewisseld en via de ander ontmoet je ook jezelf (je leert jezelf kennen via de ander). In die zin geeft de ascendant ook de ik-gerichte motivatie aan (jouw stappen, jouw drijfveer) en de descendant geeft dan die van de ‘ander ‘ aan.
De as tussen ascendant en descendant wordt ook wel vergeleken met de horizon. Het horizontale levenspad dat wij op het aardoppervlak bewandelen kunnen we dus associëren met de lijn (de weg) tussen de ascendant en de descendant.

Naast de ascendant, descendant as, is er echter ook nog een verticale as in het kruis. De as tussen het Imum Coeli (IC) die beneden ligt en het Medium Coeli (MC) bovenaan. Deze as kruist de horizontale as, onze horizontale pad. Beide assen vormen samen een kruis en dit kruis met vier hoekpunten (maar met een middelpunt = vijfde punt, waar de lijnen elkaar kruizen in het midden) symboliseert ons aardse leven. Zo geeft het getal vier het vierkant aan, het blok, de materie.

Wanneer we het aardse leven niet innerlijk tot evolutie brengen (onze wezensenergie niet in beweging zetten) dan komt onze persoonlijke groei tot stilstand. We komen dan vast te zitten in het kruis.
Toen ik hier een poosje geleden over nadacht, werd de symbolische betekenis van Jezus, gewond en vastgeketend aan het kruis mij ineens duidelijk. Wanneer we namelijk vastgespijkerd zitten binnen de vier muren van het leven, vastzitten in de materie, vastzitten in het aardse (gesymboliseerd door het kruis), dan resulteert dit in lijden.
Hoewel dit stof tot nadenken kan geven, wil ik dit idee voor nu even loslaten en teruggaan naar de verticale as.

Zoals het grondwater in de bodem voeding geeft aan planten, zo geeft, in het meest gunstige geval, het IC voeding aan onze behoefte aan geborgenheid en veiligheid. Ook het IC heeft dus invloed over de manier waarop we stappen zetten. Zeg: hoe voedzamer de grond onder onze voeten, hoe steviger onze stappen op de bodem (het horizontale pad) . Het IC zouden we dan ook kunnen associëren met het water dat zich in de bodem onder het horizontale pad bevindt. Of we ons veilig voelen en stabiel hangt dus af van het IC. Het IC geeft een aanwijzing op de vraag of wij ons thuis voelen op het pad dat wij bewandelen? Voelen we ons verbonden of staan we er alleen voor en voelen we ons buitengesloten (emotioneel ondervoed)? Reizen we in verbondenheid samen met onze verwanten? Is er een thuis om naar terug te keren wanneer het regent? Een dak boven ons hoofd waar we kunnen schuilen of een zacht kussen waar we tijdens onze reis op kunnen uitrusten? En we kunnen ons ook afvragen: zijn we in staat om het gevoel van geborgenheid ook zelf te creëren? Of anders gezegd: hoe kunnen we het onszelf zo gemakkelijk, veilig en comfortabel mogelijk maken? Wat kunnen we zelf doen om onze bodem te optimaliseren?

Het IC geeft ons een geschenk in de vorm van emotionele energie, of we er nu blij mee zijn of niet we moeten het aannemen en accepteren, maar we kunnen er wel zelf aan sleutelen. Zoals een boer zijn land kan bewerken en de grond kan optimaliseren door het om te ploegen, te bemesten enzovoorts, zo kunnen wij ook onze levensbodem vruchtbaarder maken.
Het IC heeft betrekking op het nest waarin we geboren worden, ons thuisgevoel, ons gevoel voor veiligheid en bescherming. Het IC heeft invloed, komt van binnenuit de aarde en drukt een stempel op ons gevoelsmatige manier van zijn.
Wanneer de bodem onder onze voeten wankel voelt, wanneer onze wortels zich niet stevig in de grond kunnen verankeren, heeft dit automatisch invloed op hoe wij onze stappen zetten. Op die manier beïnvloedt het IC ons gevoelsmatige manier van zijn tijdens onze reis. Zo kunnen we vanuit een krachtige AC vertrekken, maar wanneer we tijdens onze reis van AC naar DC onveilig voelen, onbeschermd of wanneer de bodem onder onze voeten drassig, moerassig, moeilijk begaanbaar of kurkdroog is, kunnen we vermoeid, uitgeput of dorstig raken. Het IC heeft op een niet altijd zichtbare wijze, dus invloed op ons innerlijk gevoel wanneer er een ontmoeting plaatsvindt op het DC.

Vanuit het IC punt stijgt de energie in het midden door de horizontale as recht naar boven. Dit punt boven de horizon noemen we het MC. Hier kunnen wij onze prestaties en de wereld onze meesterschap tonen.
Het element dat bij het IC hoort is water. Zodra de energie van water het punt met de horizontale as kruist komt de energie vanuit de grond omhoog en wordt meer tastbaar. Het water maakt plaats voor de vorm (element aarde). Over het gedeelte van de as dat zich boven de horizon bevindt, lijken we meer inspraak te hebben. Zo kunnen we invloed uitoefenen over onze creaties en deze in de openbaarheid brengen. In het gunstigste geval sturen we onze in vorm gegoten creaties naar het hoogste punt van het kruis en bereiken we in ons leven het hoogst haalbare. We bouwen, vormen met onze inbreng als het ware een constructie dat iets toevoegt in de wereld.
Ook voor het MC is een goede voedingsbodem belangrijk en zullen wij het dus moeten doen met de gegeven omstandigheden en de middelen die we hebben die horen bij het IC, maar niets is onmogelijk.

Tijdens onze levensreis leren we van onze ontmoetingen met de ander (DC). Hoe meer we openstaan voor de leerervaringen die contacten met zich meebrengen, hoe beter wij onszelf leren kennen. Hoe bewuster wij ons ook kunnen worden van de elementaire energieën die werkzaam zijn gedurende onze reis door het leven (zoals onze drijfkracht-AC, element vuur; de staat van onze voedingsbodem en onze behoeftes hierin -IC, element water; andere keuzes/opties die er zijn – DC, element lucht), hoe beter wij voor onszelf kunnen zorgen. Zo kunnen we door het aangaan van relaties, door het onder ogen zien van onze tekortkomingen (en ook kwaliteiten) onszelf ontwikkelen. Dat is evolutie, de evolutie van onze persoonlijkheid. Dit wordt kenbaar gemaakt door het MC.
Het kruis met de AC – DC as en het IC – MC as is ons houvast in het leven. Het is als het geraamte in ons lichaam, het skelet waaromheen wij onszelf draperen, ons aan kunnen ophangen en vasthouden tijdens ons leven.

Tot slot is er nog het punt waar de lijnen elkaar kruizen, het vijfde punt. Hier komt alles samen, hier bevindt ons besturingscentrum van ons ware zelf. Hoe beter de vier hoekpunten in balans zijn, hoe sterker ons besturingscentrum kan functioneren, hoe krachtiger ook onze ‘ik’ zich in de wereld kan handhaven. Het kruis is als de vier spaken in het levenswiel, met het middelpunt als krachtcentrum.

De schreeuw van Sedna? Wangedrag, aantijgingen, beschuldigingen en onthutsende onthullingen.

“Ik ben er onder valse voorwendselen ingetuind. Ik ben verminkt, gewond geraakt. Mijn puurheid is geschonden. Hij wilde mij voor zichzelf houden, mij bezitten, mij begeren vanwege mijn ongeschonden schoonheid.”

Grote golven van woede, verdriet en verontwaardiging is karakteristiek en verbonden met de betekenis van Sedna, de moedergodin van de zee. Sedna geeft expressie aan golven van emotionele energie die onregelmatigheden en misstanden binnen de relationele sfeer aan de oppervlakte brengt. Zichtbaar maakt. Zoals een schelp in de branding bloot komt te liggen wanneer de zee zich terugtrekt.

De dwergplaneet Sedna passeerde ten tijde van de verkiezingen het MC van Donald Trump en lijkt daarmee het thema seksuele intimidatie en vrouwonvriendelijk gedrag bovenaan op de maatschappelijke agenda te hebben gezet. Er is duidelijk iets in beweging gezet en de verontwaardiging over seksuele intimidatie wegens machtsongelijkheid veroorzaakt momenteel veel onrust in de wereld. Zo heeft de hashtag MeToo inmiddels een golf aan reacties teweeggebracht. Een golf die de hele wereld lijkt te treffen. Verdrietige zaken worden aan het licht gebracht.
Naast de beschuldigingen van seksueel ongepast gedrag aan het adres van Donald Trump, zijn er meerdere ‘schelpen’ bloot komen te liggen, zoals: het grensoverschrijdende gedrag van gezaghebbende personen uit onder andere de theaterwereld, de filmindustrie en de sportwereld; misstanden bij studentenverenigingen in ons eigen land; schandalen rondom falende autoriteiten in Groot-Brittannië; aanrandingen en groepsverkrachtingen in bijvoorbeeld India . Voor een te lange tijd lijkt het of mensen teveel hun mond hebben gehouden en de grootte van het probleem hebben onderschat.

Zangeres Madonna sprak tijdens een demonstratie (de Women’s March in Januari 2017) vlak na het aantreden van president Trump de volgende woorden:
“… Welcome to the revolution of love. To the rebellion, to our refusal as women to accept this new age of tyranny. Where not just women are in danger, but all marginalized people. It took this horrific moment of darkness to wake us the fuck up….”

Sedna dwingt ons ertoe erkenning te zoeken voor het leed, voor de pijn en het verdriet dat we ondergaan. Erkennen dat we anderen kwetsen of dat we zelf worden gekwetst. Eerder schreef ik al over het gevoel van schuld. Maar Sedna gaat ook over ongehoorzaam zijn: over het niet gehoorzaam mogen zijn aan je eigen innerlijke behoeftes en het niet gehoorzaam willen zijn aan andermans behoeftes. Deze ongehoorzaamheid aan jezelf breekt je uiteindelijk op. Je gaat tegen de regels van je eigen wetmatigheid in, je gaat over je eigen grenzen heen omdat je denkt dat ongehoorzaamheid wordt bestraft en gehoorzaamheid (aan andermans wetten) wordt beloond.

Hoezeer is Sedna’s pijn bijvoorbeeld verbonden met die van de twee jonge meisjes die afgelopen zomer vermoord zijn gevonden in een sloot, het jonge meisje van twaalf dat meegesleurd werd in een trein en daar onder bedreiging van een mes verkracht werd of de Deense journaliste die verdween en in stukken gehakt werd teruggevonden na een ‘reisje’ op een onderzeeër? Hoezeer zouden de hierboven (in blauw en schuingedrukte) woorden niet van hen kunnen zijn die naar buiten komen met verhalen over aanranding en verkrachting?
Hoeveel mannen hebben hun macht misbruikt? Hoeveel mannen hebben in plaats van te beschermen de veiligheid aangetast? Het thema was nog nooit zo actueel. De verontwaardiging is volgens mij ook nog nooit zo publiekelijk naar buiten gekomen. De tijd lijkt er rijp voor: de beerput moet open…

* In het kort komt Sedna’s thema hier op neer:
Ieder mens draagt de verantwoordelijkheid om eerbied te tonen voor de natuur. Zonder dit eerbetoon voor het leven en zonder respect voor iedere ziel die de aarde vorm geeft, ontstaan er barsten en raakt de stroming van universele levensenergie uit evenwicht. Als wij onze macht misbruiken dan klit de emotie van de pijn zich vast in het sociale energetische systeem. Het klont zich als het ware samen en hoopt zich op in het onzichtbare netwerk van energie dat al het leven met elkaar verbindt.
Gevoelde misstanden van ongelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen, mogen meer vanuit een zuivere blik worden bekeken. Zowel vrouwen als mannen dienen verantwoordelijkheid te nemen en hun fouten toe te geven. Anders handelen we tegen de wetten van de natuur en houden zo het onnatuurlijke in stand.

De mythe van Sedna, de vrouw die als meisje transformeerde tot godin van de zee, werd verteld door de bewoners (de Inuit) van het uitgestrekte gebied tussen het noorden van Canada, Alaska (VS), Groenland en in het Noordoosten van Siberië. De mythe vertelt dat Sedna’s gevoeligheid groot en grillig was. De behoefte aan warmte in haar koude wereld vormde haar karakter. Zo bevroor haar hart vanwege gebrek aan warmte, mededogen en compassie. In haar domein (in de diepste diepte van de oceaan) probeerde ze de rust en haar kracht, die ze tijdens haar aardse leven verloren was, te hervinden en haar emotionaliteit de ruimte te geven. (De hele mythe en mijn interpretatie staan te lezen in mijn boek).

(De dwergplaneet Sedna werd ontdekt op 14 november 2003)

Liefde is…. de confrontatie aangaan met jezelf (thema Ixion)

Relaties gunnen je een kijkje in de innerlijke spiegel en het beeld dat je ziet kan pijnlijk zijn, vooral wanneer datgene wat je over jezelf terugkrijgt je diep van binnen niet bevalt. Je kunt moeite hebben met kritiek en als reactie in de verdediging schieten. Of wat ook kan is vluchten. In dat geval besluit je om de bespiegeling te negeren. Je laat je niet door de ander zijn/haar woorden en/of gebaren raken en je houdt ten koste van de liefde, het (zelf)bedrog in stand.

Het eerste dat wij van iemand waarnemen is de buitenkant, de uiterlijke presentatie. Stoer gedrag, een harde opstelling of juist zeer gecontroleerd gedrag kan voor sommigen een manier zijn om een gevoel van innerlijke onzekerheid te verbergen. Hoe mooi en puur wij in oorsprong ook zijn, wanneer we diep van binnen niet in onze eigen innerlijke schoonheid geloven dan stralen wij dit ook niet uit. Het is in dat geval ook lastig om anderen in je binnenste toe te laten en genegenheid te schenken.

Wanneer iemand niet op een transparante en open manier expressie geeft aan zijn of haar innerlijke belevingswereld dan zet hij of zij als het ware een masker op. Het uiterlijke beeld zit dan niet met de binnenkant op één lijn. Zo’n ik wordt als het ware in tweeën gesplitst, hij of zij wordt dan een gespleten persoon. We zouden in zo’n geval ook kunnen zeggen: deze persoon is niet transparant. Hij of zij presenteert zich met een versluierde ik.
Wanneer er een verschil is tussen mijn innerlijke ik en mijn uiterlijke ik, omdat ik mijn binnenwereld niet naar vrijelijk naar buiten breng, kun je je afvragen: “is die persoon die ik aan anderen laat zien dan nep?” Hoewel het beeld niet zuiver is als ik een vertekend beeld van mijzelf laat zien, spreekt de uiterlijke vorm (zij het vervormd) toch ook de taal van onze innerlijke kern. Ik laat dan dus nog steeds mijn echte zelf zien, alleen komt mijn ware kracht dan zeg maar niet zuiver naar buiten. Net als bij een krakende muziekzender op de radio sta ik dan niet goed afgestemd op het juiste kanaal.

De buitenwereld reageert op het beeld waarmee wij onszelf presenteren. Wanneer dit dus een gebrekkige, imperfecte (vertekend) beeld is van de werkelijkheid (wij zijn in de kern namelijk niet imperfect), dan zullen we in relatie met anderen telkens worden geconfronteerd met het incomplete beeld dat we aan de buitenkant tonen. Met andere woorden: anderen zullen jou vanuit de onbewuste natuurlijke behoefte aan transparantie en liefde, jou net zolang op je uiterlijke misvormingen wijzen totdat jij je innerlijke waarachtigheid naar buiten brengt. Hoe hard jij ook je best doet om de boodschap te ontkennen door van je af te bijten of door te vluchten.

Emoties en gedachtes nemen we mee in onze manier van presenteren, mee in de uiterlijke vorm. Angsten, onzekerheden en negatieve overtuigingen ontnemen het zicht op de innerlijk waarheid. Zo kan weerstand in de vorm van bijvoorbeeld een onverschillige houding, starheid, boosheid of juist gemaakte vrolijkheid, voortkomen uit een onderdrukt zelf. Afweer of het uit de weg gaan van de confrontatie met jezelf is een signaal dat de energiestroom tussen binnen en buiten stagneert.
Wanneer we innerlijk en uiterlijk op één lijn willen brengen, zullen we onze gevoelens en gedachtes onder een vergrootglas moeten leggen. Ondermijnende overtuigingen en vastzittende emoties zullen we los moeten laten. Relaties kunnen je daarbij helpen. Zij wijzen je op je onvermogen om in harmonie met je waarheid te leven.

Ixion gaat over het wantrouwen van genegenheid en het afwenden van de liefde die in het zelf besloten ligt. Ixion gaat over zelfbedrog of: zelfontkenning. Het ego is van oordeel volmaakt en zonder zonde te zijn. Iedere tegenwerping wordt afgeweerd. Ixion gaat over het onvermogen om de hand in eigen boezem te steken en de weigering om het bewustzijn te verruimen. Het onvermogen om verantwoordelijkheid te dragen voor de persoonlijke ontmoeting met het zelf (= liefde). Hierdoor is er sprake van een onvermogen om de ander in het licht van liefde te ontvangen.

De mythe en Het trauma van Uranus

De mythe

Ooit schiep moeder aarde ‘Gaia’ de nachtelijke met sterren bezaaide hemel (Ouranos) om zichzelf toe te dekken. Maar de warme deken waarnaar ze eerder zo had verlangd, werd te verstikkend. Ouranos lag immers met zijn volle gewicht bovenop Gaia, waardoor hij de levensruimte van zijn kinderen ontnam. Er zat voor hen dus niets anders op dan in de buik van hun moeder Gaia te blijven. Zij besloot zich hierop te verzetten en in haar binnenste stookte Gaia een vuur en smeedde een sikkel. Met deze Sikkel hakte haar zoon Kronos (Saturnus) het geslachtsdeel van zijn vader eraf. Vanaf die dag werden Gaia en Ouranus van elkaar gescheiden.

De planeetenergie

Uranus zouden we kunnen zien als een energetische vibrerende trilling vanwege botsende tegenstrijdige energieën. Net als Pluto staat Uranus voor een enorme kracht. In de horoscoop geeft hij (overigens net als Pluto) een verkramping aan in ons energieveld. En net als Pluto komt de kramp van Uranus voort uit trauma en crisis. Pluto heeft echter veel meer te maken met machteloosheid en de daaruit voortvloeiende angst voor het niet kunnen bekrachtigen (de vernietiging) van ons leven.
Bij Pluto gaat het om een diepe, intense, inkerende vasthoudende energie (energieknoop) binnen in het veld van het collectieve onbewuste. Bij Uranus gaat het om een meer gonzende, rondtollende en naar buiten kerende energie. Uranus heeft ook minder te maken met angst en meer met gevoelde onrust en dwarsheid. Uranus gaat over de behoefte aan integratie (synergie), iets wat niet zomaar bereikt kan worden vanwege botsende en tegenstrijdige belangen.

Uranus is tegendraads, dwars en grillig en wanneer hij onbewust is: niet vrij. Een onontwikkelde (of onbewuste) Uranus houdt de vrije expressie van het zelf tegen. Wanneer je oorspronkelijk en authentiek in het leven wilt staan, zullen we ons dus eerst van de beklemmende, smorende beperking in ons energieveld moeten ontdoen. Voordat we Uranus als innerlijk verrijkende kracht kunnen toepassen, zullen we hem net als Uranium als het ware moeten ‘verrijken’:

Al miljoenen jaren ligt Uranium opgesloten in diepe geologische aardlagen. Van natuurlijk uranium kan uraniumsplijtstof gemaakt worden. Echter zo uit de natuur is uranium niet splijtbaar. Uranium moet dus eerst verrijkt worden voordat het toegepast kan worden.

De crisis

Eerst was er de compleetheid, de onvoorwaardelijke liefde en verbondenheid met het leven. Dit was echter tot het plotselinge, abrupte moment, de shock en het trauma van de enorme knal waarna het allemaal persoonlijk en incompleet werd. De heelheid werd gesplitst en moest plotseling binnen de individualiteit, zijn eigenheid gaan bewijzen. Hoewel het verlangen naar samenhang en verbinding bleef, moest er in de verwarring die was ontstaan een eigen weg worden gevonden. Het individu moest volkomen op zichzelf gaan vertrouwen en een eigen oordelen vellen. Hier werd het mogelijk boos, verdrietig en ook recalcitrant van. Het voelde zich afgewezen, in de steek gelaten. Het kon zich hier niet zomaar bij neerleggen. Enerzijds wilde het zich niet zomaar verzoenen, en het verlangen naar een logische uitleg en oplossing voor de situatie die was ontstaan groeide. Het voelde zich ook alleen, een ‘einzelgänger’. Aan de andere kant was het erbij horen een diepe wens. Dit tegenstrijdige gevoel bracht een enorme innerlijke spanning en onrust teweeg. Overigens is dit een natuurlijke spanning die al miljoenen jaren, sinds het ontstaan van de mythe, wordt meegedragen en waar wij tot op de dag van vandaag nog steeds mee worstelen.

Uranus gaat over de behoefte aan integratie, versus het trauma van de afscheiding en de oordelen die daaruit zijn gevormd over de ander (die je de splijting verwijt). Symbolisch gaat het over de splijting tussen de principes: Lichaam (moeder-aarde) en Geest (vader-hemel). Het verlangen naar samenwerking en gelijkwaardig samenzijn is groot. Ooit waren beide in eenheid verenigd, maar daar kwam plotseling een eind aan. Nu is er vanwege de verwijdering een voortdurend spanningsveld ontstaan. Het leven is uiteengevallen en zoekt op dieper niveau naar een nieuw evenwicht, naar verbinding en gelijkwaardig samenzijn.

*De huisplaatsing van Uranus bakent het terrein af waar de beperking / de gevoelde crisis van het afgescheiden zijn zich afspeelt (zich uitdrukt) en waar men gedreven door idealisme op zoek kan gaan naar energetische bevrijding.