Iedereen weet: de kracht van de Zon is zo sterk, het houdt het hele zonnestelsel bij elkaar. De ruimte waarop deze kracht werkzaam is wordt ook wel de heliosfeer genoemd. Dit gebied wordt gedomineerd door deeltjes die van de zon afkomstig zijn, ook wel de zonnewind genoemd. De Zon en diens sfeer van invloed heeft echter een grens. De buitenste grens tussen de heliosfeer en de interstellaire ruimte is de heliopauze. Daar voorbij de zonnewind in de interstellaire ruimte is de kracht van de Zon ‘gebroken’.
In de astrologie wordt de zon in de geboortehoroscoop geassocieerd met de persoonlijkheid, met het bewustzijn dat tegen zichzelf zou kunnen zeggen: IK Ben. De planeten binnen de heliosfeer ziet de astroloog als stukjes zelf, of anders gezegd: innerlijke delen (archetypische patronen) van de persoonlijkheid. De persona. Er zijn vrouwelijke delen en mannelijke delen. De Maan is een vrouwelijk deel.
De astroloog ziet de Witte Maan waar we allemaal bekent mee zijn, als een soort spiegel. De Maan absorbeert, neemt op, ontvangt het licht van de Zon. In de astrologie zien we dat de Maan een innerlijk rustpunt is. Een veilige thuishaven, een baken in zee waar we ons kunnen neergeven, overgeven en ontspannen. Even niets meer moeten maar gewoon kunnen zijn. Genoeg hebben aan onszelf… De Maan brengt onze aandacht terug naar het hier. Van buiten naar binnen, uit het hoofd in het moment. Precies zoals een klein kind na het spelen met kinderen, op schoot kruipt bij Mama en daar weer even tot zichzelf kan komen. Even niks meer hoeven, maar bijkomen, in slaap sukkelen.
Heel diep gezegd trekt de Maan-energie je naar binnen en bevrijd je, al is het maar voor even, van alles wat aan ons trekt en de aandacht vraagt. Van de duizend dingen, brengt de Maan ons terug met de aandacht naar dat ene ding, terug naar die ene persoon: ‘ik’ …
Behalve de interstellaire ruimte waar de invloed van de Zon ophoudt te bestaan, is er ook zoiets als de Zwarte Maan. Er is dus een witte Maan, deze is verbonden met de persoonlijkheid en het persoonlijke bewustzijn en er is een Zwarte Maan die verbonden is met het transpersoonlijke bewustzijn. Deze laatste vinden we door op zoek te gaan naar die plek in het zonnestelsel (of ons persoonlijk universum: de horoscoop) waar de Maan het verste van de Aarde af staat. Daar op die plek kun je je niet ontspannen neergeven en tot jezelf komen, want daar waar de Maan afwezig is, kun je immers niet op haar terugvallen. De Zwarte Maan is dus geen fysiek verschijnsel, eerder een plek in onze levensruimte. Een plek binnen de levenscirkel.
De Zwarte Maan staat, wanneer we het vanuit de ruimte bekijken, niet in de invloedsfeer van de Zon. De Zon heeft hier op deze plek zeg maar niets meer te vertellen. Hij is hier al zijn aantrekkingskracht verloren. Bij de Zwarte Maan zak je als het ware als Alice in Wonderland dwars door de materie heen en je persona lost op. Dat ene verhaal waar je in was gezogen verdwijnt en al wat overblijft is openheid, alertheid, zeg: het wakkere zelf, het bewustzijn van de spiritus (de ziel). Bij de Zwarte Maan verschuift de aandacht van het stoffelijke, naar het energetische. Je zou de Zwarte Maan kunnen zien als een soort portaal. Een gebied in de ruimte waar je met je aandacht uit de aardse beleving wordt getrokken. Je aandachtsgebied wordt groter en je blik wordt ruimer. Je bent niet meer gebonden aan geboden en verboden en ik stel mij zo voor: stappen we net als Nemo van de film, uit de Matrix