Het trauma van Uranus

De mythe

Ooit schiep moeder aarde ‘Gaia’ de nachtelijke met sterren bezaaide hemel (Ouranos) om zichzelf toe te dekken. Maar de warme deken waarnaar ze eerder zo had verlangd, werd te verstikkend. Ouranos lag immers met zijn volle gewicht bovenop Gaia, waardoor hij de levensruimte van zijn kinderen ontnam. Er zat voor hen dus niets anders op dan in de buik van hun moeder Gaia te blijven. Zij besloot zich hierop te verzetten en in haar binnenste stookte Gaia een vuur en smeedde een sikkel. Met deze Sikkel hakte haar zoon Kronos (Saturnus) het geslachtsdeel van zijn vader eraf. Vanaf die dag werden Gaia en Ouranus van elkaar gescheiden.

De planeetenergie

Uranus zouden we kunnen zien als een energetische vibrerende trilling vanwege botsende tegenstrijdige energieën. Net als Pluto staat Uranus voor een enorme kracht. In de horoscoop geeft hij (overigens net als Pluto) een verkramping aan in ons energieveld.  En net als Pluto komt de kramp van Uranus voort uit trauma en crisis. Pluto heeft echter veel meer te maken met angst voor de vernietiging van het leven: ons leven. Bij Pluto gaat het om een intense, inkerende vasthoudende energie. Bij Uranus gaat het om een meer gonzende, rondtollende en naar buiten kerende energie. Uranus heeft minder te maken met angst, maar meer met gevoelde dwarsheid. Uranus gaat over de behoefte aan integratie (synergie), iets wat niet zomaar uit eigen beweging bereikt kan worden vanwege botsende en tegenstrijdige belangen.

Uranus is tegendraads, dwars, verkrampt en wanneer hij onbewust is: niet vrij. Een onontwikkelde (of onbewuste) Uranus houdt de vrije expressie van het zelf tegen. Wanneer je oorspronkelijk en authentiek in het leven wilt staan,  zullen we ons namelijk eerst van de beklemmende, smorende beperking in ons energieveld moeten ontdoen. Voordat we Uranus als innerlijk verrijkende kracht kunnen toepassen, zullen we hem net als Uranium als het ware moeten ‘verrijken’:

Al miljoenen jaren ligt Uranium opgesloten in diepe geologische aardlagen. Van natuurlijk uranium kan uraniumsplijtstof gemaakt worden. Echter zo uit de natuur is uranium niet splijtbaar. Uranium moet dus eerst verrijkt worden voordat het toegepast kan worden in kernreactoren en kernwapens. (Misschien nog iets om over na te denken: Plutonium is een metaal dat verwant is aan uranium, maar niet in de natuur voorkomt…?)

De crisis 

Eerst was er de compleetheid, de onvoorwaardelijke liefde en verbondenheid met het leven. Dit was echter tot het plotselinge, abrupte moment, de shock en het trauma van de enorme knal waarna het allemaal persoonlijk en incompleet werd. Je werd afgesplitst en moest je individualiteit en eigenheid gaan bewijzen. Hoewel je bleef verlangen naar samenhang en verbinding moest je in de verwarring die was ontstaan je eigen weg zien te vinden. Je moest volkomen op jezelf gaan vertrouwen en je eigen oordelen gaan vellen. Hier werd je waarschijnlijk boos, verdrietig en ook recalcitrant van. Je voelde je afgewezen, in de steek gelaten en begon je af te zetten tegen de ander, tegen de gevestigde orde, tegen het universum die naar jouw mening de oorzaak was van jouw gevoel van incompleetheid. Je kon je er niet zomaar bij neerleggen. Het onrechtvaardige van het incompleet zijn, zat je te veel dwars. Enerzijds wilde je je niet zomaar verzoenen, je verlangde naar een logische uitleg en oplossing voor de situatie die was ontstaan. Maar je voelde je ook alleen, een ‘einzelgänger’. Aan de andere kant was het erbij horen je diepste wens. Dit tegenstrijdige gevoel bracht een enorme innerlijke spanning en onrust teweeg. Overigens is dit een natuurlijke spanning die je al miljoenen jaren met je meedraagt en waar je tot op de dag van vandaag nog steeds mee worstelt.

Uranus gaat over de behoefte aan integratie, versus het trauma van de afscheiding en de oordelen die daaruit zijn gevormd over de ander (die je de splijting verwijt). Symbolisch gaat het over de splijting tussen de principes: Lichaam (moeder-aarde) en Geest (vader-hemel). Het verlangen naar samenwerking en gelijkwaardig samenzijn is groot. Ooit waren beide in eenheid verenigd, maar daar kwam plotseling een eind aan. Nu is er vanwege de verwijdering een voortdurend spanningsveld ontstaan. Het leven is uiteengevallen en zoekt op dieper niveau naar een nieuw evenwicht, naar verbinding en gelijkwaardig samenzijn.

*De huisplaatsing van Uranus bakent het terrein af waar de beperking / de gevoelde crisis van het afgescheiden zijn zich afspeelt (zich uitdrukt)