De Oude Wijze

Vaak hoor je over het innerlijk kind maar je hoort weinig over de Oude Wijze. Soms zijn we zo met het gekwetste in onszelf bezig dat er geen aandacht is voor de Oude. 
De Oude weet veel en heeft veel gezien. Vele levens hebben hem (ik zeg hem, maar de oude kent geen geslacht) gerijpt en hebben zijn wijsheid doen groeien. Hij weet, hij bezit kennis over het leven en heeft vele vlieguren gemaakt. De Oude is als een grote sterke rots die tot in de hemel reikt.

Wij zijn in onze cultuur gewend geraakt om neerbuigend te doen over ouderdom en de ouderen. We stoppen de Oude veelal weg en weren ze uit de maatschappij. De Oude wordt afgedankt. Dit zie je terug in hoe wij omgaan met onze geschiedenis, met bejaarden, met oude culturen, met oude (zogenaamd primitieve) volken, met voorouders, met oude kennis over kruiden, met de oude kijk op gezondheid, met grijze haren en rimpels. 
De persoonlijkheid acht zichzelf superieur en plaats zichzelf moeiteloos boven de Oude. We weten het allemaal beter, we denken slimmer te zijn, we denken oude wijsheid te evenaren.

Vandaag las ik een artikel in de krant over het vaccineren van een volk die leeft (lees: overleeft) in afzondering van de ‘moderne’ wereld in de wouden van Brazilië. Misschien denk je, ach zijn ze ziek? Maar nee hoor, dat zijn ze niet. Ze krijgen gewoon bezoek van de moderne mens en die neemt dan gelijk zijn medische kennis mee het bos in.

Deze mentaliteit (het weren van de Ouden) heeft een prijs. Wanneer we het oude niet de ruimte geven, niet eren, niet waarderen, dan wordt de wijsheid verwaarloosd, geweerd van de aarde. Wijsheid kan dan geen groteske vormen aannemen en laten zien waartoe hij allemaal in staat is. 
Als we het innerlijk kind in onszelf gevonden hebben, laten we dan ook zo wijs zijn om de Oude Wijze uit te nodigen terug te keren.

Resoneert met thema: Varuna
Hij die Weet.