Admin – Pagina 6 – Sterrentaal

Psychopompós

Op de cover van mijn boek de Pluto-Quest staat een afbeelding van een man in een bootje, die mij aan Charon doet denken. Je weet wel die mythische ‘gondelier’ die zielen naar het dodenrijk vervoert. Of meer psychologisch vertaald: het archetype dat navigeert tussen het bewuste en het onbewuste. Zo kijkend naar dit individu in het bootje, roept het bij mij allerlei vragen op. Wie is die mysterieuze Charon? Wat is zijn boodschap? En kunnen wij onszelf in hem herkennen, want roeien wij uiteindelijk niet allemaal over de rivier van het leven?

We komen de reiziger tussen het aardse bestaan en het dodenrijk, zoals Charon, in allerlei oude verhalen in verschillende varianten en gedaanten tegen. Naast Charon kunnen we bijvoorbeeld denken aan engelen. Maar er zijn er meer. Zo hadden ze in het oude Egypte de god Anubis, de Etrusken hadden Vanth, de Babyloniërs Humuttabal, de Germanen Wodan en de Grieken hadden Hermes. Al deze ‘figuren’ waren in staat om de brug tussen het hier en het hiernamaals over te steken. Er bestaat overigens ook een naam voor, namelijk: psychopompós (Grieks) of in het kort psychopomp.
Niet één van de hiervoor genoemde gidsen hebben hetzelfde karakter. Allen geven op eigen wijze de weg naar het eeuwige leven aan. Het leven voorbij de fysieke realiteit.

Wanneer we astrologisch naar het thema van de psychopompós (pompos betekent gids) kijken, kunnen we hem onder andere herkennen in de hierboven genoemde Hermes (Mercurius). Hij beschikt als boodschapper van de goden over de mogelijkheid te reizen naar plekken waar het zonlicht niet komt. Mits hij daartoe de opdracht krijgt, want hij doet dit niet zomaar uit zichzelf! Verschillende mythes gaan over Mercurius die het dodenrijk bezoekt. Maar we kunnen de gids van de ziel astrologisch niet alleen vinden bij Mercurius. Ook de Plutoïden leiden de persoonlijkheid over de drempel van de aardse ruimte en de daarbij behorende tijdsbeleving. Zij kennen de weg door het donker en net als de mythische Charon kunnen de Plutoïden ons helpen de overtocht naar het etherische veld (het vijfde element) te maken.

De duisternis in…
Als je mij zou vragen om de locatie van Charon in het universum aan te wijzen, dan zal ik wijzen naar de Kuipergordel. In dit gebied dat zich voorbij Neptunus bevindt, houden zich ontelbare hemelse objecten op, waaronder de dwergplaneten Pluto, Eris, Haumea en Makemake. We moeten door dit ruimtelijk gebied reizen als we de heliosfeer, het veld waar de zon dominant is, willen verlaten. Niet zo lang geleden was dit technisch nog niet mogelijk, maar tegenwoordig kan er meer. De ruimtesondes Voyager 1 en 2 zijn hier het voorbeeld van.

Wanneer we het pad naar de ruimte voorbij het zonnestelsel spiritueel en ook astrologisch willen benaderen en dat is iets waar we met de ontdekking van de Plutoïden naar mijn mening toe worden uitgenodigd, zullen we onze comfortzone moeten verlaten. Dit is voor het ego best een ‘dingetje’. Dit komt omdat het ego zich kan vastklampen aan zaken als regelmaat, vastigheid en voorspelbaarheid. Het kan beangstigend zijn om in blind vertrouwen het onbekende te betreden. De twijfel kan toeslaan zodra we onze comfortzone verlaten. Want hoe verstandig is het om de stap in het onbekende te zetten en waarom is dit eigenlijk nodig? Hoeveel kost het ons om met Pluto en andere Plutoïden in zee te gaan?

Ordening, ritme en tijd kunnen we verbinden met het aardse leven en voor de aards georiënteerde persoonlijkheid voelt het nu eenmaal veel logischer en vanzelfsprekender om te vertrouwen op datgene wat we kunnen beredeneren en met onze fysieke zintuigen kunnen ‘vastpakken’. Zo zijn de planeten tot en met Saturnus voor de astroloog bijvoorbeeld vaak makkelijker te vatten dan alles wat daarna komt. Het voelt veel persoonlijker.

Angst voor de schaduw
Pluto wijst in de horoscoop de plek aan, waar het licht van de Zon (zeg, het ego-bewustzijn) niet schijnt. Maar ook al schijnt de Zon hier niet, in essentie is Pluto niet synoniem aan de duisternis. Pluto markeert juist onze grootsheid. Hij omhelst de liefde en hij is verbonden met kennis. Maar omdat Pluto en de Plutoïden zover van de Zon vandaan staan, kunnen hun inhoud en boodschap in eerste instantie door ons persoonlijk worden genegeerd. De gestalten zijn vanwege hun plek in de kosmos dan ook zeer geheimzinnig en spannend. Het wantrouwen voor Pluto en de Plutoïden is iets dat overwonnen zal moeten worden. Met name door de astrologen zelf. Willen we Pluto echt leren kennen dan zullen we bereid moeten zijn ons met hem te verbinden. Hoe nieuwsgieriger we zijn, hoe beter. Een onvrije en krampachtige geest zal namelijk minder snel bereid zijn om het bekende los te laten. Als je houding is: ik sta open, ik luister, maar ik laat de angst niet de overhand krijgen, dan pas neemt Pluto jou serieus.

Huwelijk tussen hemel en aarde
Waar een onvrije geest krampachtig gehecht is aan het materiele, heeft de vrije, onafhankelijke geest tijdens geleerd om te schakelen tussen het materiele en immateriële. Mercurius bezit, als we hem daartoe aanzetten, over precies die kwaliteit van nieuwsgierigheid!
Mercurius staat dicht bij de Zon en is daarmee in betekenis meer verbonden met het ego. Of anders gezegd, hij zet zich als begeleider van de ziel in voor de behoeftes van de persoonlijkheid. Hij volgt diens wil. Pluto en de Plutoïden volgen daarentegen de wil van de universele liefde. Zij staan ver weg van de aarde en de zon en daardoor meer in verbinding met het onpersoonlijke hele-al.
We mogen onze innerlijke Mercurius erop uitsturen om het domein van Pluto te betreden. Dit zodat we de kennis van de persoonlijkheid kunnen verruimen, iets wat nodig is om het huwelijk tussen hemel en aarde tot stand te kunnen brengen. De tijd dat we dit huwelijk mogen voorbereiden lijkt nu te zijn aangebroken. Zo werd in 2015 Pluto gefotografeerd met apparatuur van de ruimtesonde New Horizons. Het menselijk oog was nog nooit zo dichtbij Pluto gekomen.

Vertrouwen
Pluto wijst ons op het huwelijk tussen hemel en aarde, of anders uitgelegd, hij wijst op de verbinding tussen het onbewuste en het bewuste. Hij gaat over het uitspreken van de liefde en het doen van een belofte. Het gaat hier om een belofte aan jezelf en het leven dat door je heen wil stromen.
In het woord vertrouwen zit het woord trouw en ook het werkwoord trouwen. Dit alles heeft te maken met verbinden. Maar vertrouwen betekent ook berusten, overgave en meebewegen. Weten dat het goed zit. Weten dat het oké is. Vertrouwen is als dansen en het bewegen op het ritme van de muziek van ons innerlijk kompas, waarvan je weet dat deze je niet in de steek zal laten. Weten dat je niet stuurloos bent, maar een magisch wezen met potentie … Spiritueel vertrouwen betekent zoiets als in vrijheid verbonden zijn. Dus zonder je een slaaf te voelen van iets of iemand anders. Vrijheid is een verlangen dat gedragen wordt door liefde.

Blinde vlek
Omdat Pluto in het donker staat, kun je hem zien als je blinde vlek. Anderen kunnen de donkere gestalte in de schaduw, die in ieders energieveld hangt (iedereen heeft immers Pluto ergens in zijn geboortehoroscoop staan) opmerken en dit als ongemakkelijk en te confronterend ervaren. Telkens als Pluto de aandacht trekt, reageert men veelal geschrokken en afwijzend.
De vraag rijst: waarom emotioneert Pluto (en de Plutoïden) ons zo? Waarom vatten we de afwijzing van Pluto veelal zo persoonlijk op en kunnen we niet ontspannen reageren, terwijl hij, wanneer we er goed naar kunnen kijken, helemaal niet staat voor de persoonsgebonden kwestie?

Door het gebrek aan de juiste kennis kan alles wat in de directe nabijheid verkeert van de Zon (symbolisch bedoeld) ons verblinden. Tegelijkertijd is het juist de pijn die vanwege die blindheid ontstaat, die ons kan aanzetten tot bewustwording. We zullen eerst onder ogen moeten komen wat we proberen te ontwijken, om vervolgens datgene waarmee we liefde tot leven kunnen wekken, te vinden. Maar voor alle grote stappen en levens veranderende gebeurtenissen geldt, dat we eerst de drempel over moeten…

*Saskia van Vliet- Sterrentaal

Het vrouwelijke principe?

Al een poosje houdt het mij bezig. Wat is nu precies het vrouwelijke oerprincipe. Ik schreef er ook over in mijn boek de Pluto-Quest, maar ik ben er nog niet over uitgedacht…
Er zijn allerlei eigenschappen en kwaliteiten bedacht die we aan het vrouwbeeld koppelen. We denken daardoor te weten wat zij is. Voor sommigen is zij uit het hoofd geboren zoals Pallas Athene met volle wapenuitrusting, voor anderen is zij als Venus ontstaan uit het afgehakte schuimende geslacht van Uranus. Wij vrouwen kunnen ons wellicht met één van beide types identificeren en als hardwerkende strateeg (Athene) of als schone slaapster (Venus) te werk gaan, maar dat is lang niet hetzelfde als het beleven van het vrouwelijke oerprincipe. Het idee dat we maatschappelijk van de vrouw als beeld hebben, is bij lange na niet volledig. Toch werden we tot voor kort dagelijks gebombardeerd met stereotype beelden in de media, die inmiddels meer genderneutraal zijn geworden, maar daarmee is de verwarring niet minder geworden.
Sinds kort stel ik mijzelf serieus de vraag of het leven in mijn hoofd in het verleden niet de oorzaak is geweest van mijn hevige migraine? (Gelukkig is die tijd voorbij). Ik heb namelijk ontdekt dat mijn vrouwelijke innerlijk deel zich heeft genesteld in het hoofd en hoe meer ik mij op haar concentreer hoe doffer alles wordt. Het geeft me letterlijk een misselijk gevoel en terwijl ik snel naar de badkamer ren, denk ik: AHA! Dus dat is het. Ze zit opgesloten als Rapunzel in de toren en ik ben de enige die haar daaruit kan bevrijden…

Als het ware vrouwelijke niet is als het archetype Venus, Pallas Athene en laten we hier ook maar gelijk de Maagd Maria erbij betrekken, wie of wat is ze dan wel? Wie is zij als ze uit haar hoofd vertrekt en verhuist naar het centrum in haar hart?

Zij is het wetende Zelf. Zij beleeft het leven en begrijp omdat zij voelt. Zij stelt zich open en voelt waardoor zij weet. Zij is verbonden met het intuïtieve weten. Het weten dat begrijpt voordat het verstand het in kader heeft gebracht. Zij is daarmee veel sneller dan het verstand.

Het vrouwelijke oerprincipe kunnen we samen met het mannelijke oerprincipe toestaan in ons eigen hart te laten samenvloeien. Dit geldt overigens voor zowel mannenharten als vrouwenharten. Wanneer dit gebeurt gaat de levensenergie dansen.
Het mannelijke deel beschermt en weert het indringende en manipulerende ego-denken af, waardoor zij in stilte volledig kan blijven. Hij is direct en doelgericht, en ja, hij neemt de leiding waardoor haar boodschap voortvarend en helder naar buiten kan komen. Ondertussen blijft zij zuiver, ongeschonden en intact, dankzij die mannelijke oerkracht, die haar niet toespreekt vanuit het hoofd, maar vanuit de stem in haar hart.

De opkomst van het vrouwelijke

Toen Pluto werd ontdekt in 1930 stond hij in het teken Kreeft. Dit teken roept bij mij een beeld op van een moeder en een baby in een draagzak. Dat Pluto werd ontdekt in het teken Kreeft zie ik als een aanwijzing of misschien is het wel meer een aanmoediging om te begrijpen dat de windrichting verandert. De tijd is aangebroken om liefde te blazen in het vrouwelijke principe. Dit is overigens ook iets waar de oude wijze natuurvolken, die veel bewaarde kennis hebben over dit alles, ons op wijzen. De energie verschuift. Pluto in het teken Kreeft in zijn ontdekkingshoroscoop, geeft voor mij aan dat het, ook al behoor ik tot de generatie van Pluto in het teken Maagd, voor iedereen in de basis gaat over de terugkeer van de liefde voor de oermoeder. Er vind een verschuiving plaats in energie met betrekking tot de as Steenbok, het vaderprincipe, en Kreeft, het moederprincipe.

Voor mij gaat het teken Kreeft over het gevoel gedragen te worden. Dit gevoel gaat samen met geborgenheid, veiligheid. Het gevoel dat het oké is om je neer te geven en te ontspannen in de warme omhelzing van thuis. We mogen terug naar de basis. En Pluto in Kreeft zegt bijvoorbeeld dat het oké is om je eigen plek in te nemen op de aardse bodem. Als alles maar vanuit compassie, mededogen en zorgzaamheid gebeurt. Met het weten waar je vandaan komt in je achterhoofd. De eerbied voor het vrouwelijke en het samenleven in eenheid met de natuur die ons draagt en voedt is belangrijk. Te lang hebben we daar minachtend over gedaan. Het mannelijke principe werd te dominant, te overheersend. Wanneer we het nieuws volgen lopen we in onze dagelijkse realiteit voortdurend tegen deze onbalans aan. De pijn (Sedna) wordt zichtbaar en de strijd feller (Eris). De pijn, veroorzaakt door het niet voldoende erkennen van de waarde van het vrouwelijke, door zowel onbewuste mannen als vrouwen, wordt almaar tastbaarder. Ik voel het en ik zie het om mij heen… ik voel het zelfs letterlijk in mijn lijf. Ik ben hard aan het werk om mezelf te vernieuwen, pijn te verwerken en mezelf in een ander licht te gaan zien. Ik ben benieuwd of meer vrouwen en mannen dit ook zo ervaren?

Als je beseft hoe groots de veranderingen zijn die zijn ingezet, dan word je als vanzelf even stil…

“Met ‘l’homme’ in de Déclaration des droits de l’homme et du citoyen, wordt in de praktijk niet ‘mens’ bedoeld, maar ‘man’. Feitelijk staat er: de verklaring van de Rechten van de Man en de burger.
De heren die deze verklaring omwerkten tot de eerste Franse grondwet bleken daarin namelijk wel de ongelijkheid tussen adel en burgerij te hebben geslecht, maar niet tussen man en vrouw.”

Uit: De omwenteling of de eeuw van de vrouw. Van Suzanne Jansen

Toen Pluto werd ontdekt in 1930 heerste er een economische crisis. De verzorgingsstaat was nog niet uitgevonden en de heersende overtuiging was dat de werkvloer toebehoorde aan de man. Pluto wijst op grootsheid. Grootsheid dat echter in de schaduw is gezet en waar we weer licht op mogen laten schijnen.

In het kader van de lezing van de ASAS-dag herlees ik de boeken van Drunvalo Melchidek. Hij brengt mij naar de ruimte in mijn hart en met ‘hulp’ van Haumea, moeder aarde, ga ik nog dieper, nog verder het bewustzijn in en kom ik daarmee ook nog dichter bij de pijn. Het is pijn die ik herken en waarvan ik tot voor kort had gedacht dat het persoonlijk was. Nu begrijp ik, ik verkeerde in verwarring. Alle vrouwen dragen ergens diep van binnen de pijn van afwijzing, van het niet gedragen worden, in hun binnenste. Het is na al die eeuwen onderwaardering en minachtig (ik kan het niet mooier maken dan het is) zo ontzettend gewoon geworden, dat we het niet eens meer herkennen.

Ooit werd vrouwelijke geëerd op plekken in de natuur. Voorouder verering en het eerbiedigen van de oermoeder en overigens ook de oervader was in het verleden heel gewoon. Tegenwoordig zijn de rituelen en de ideeën erachter veelal vergeten. Een aantal jaren geleden schreef ik na het bezoek aan zo’n oude plek in Duitsland, die de Grootmoeder wordt genoemd, de volgende woorden op:

Het grote verdriet van vrouwen:
“De man die vindt dat hij de leiding heeft “

Leidinggeven is niet mannelijk of vrouwelijk.
Ook de man mag zich laten leiden door het vrouwelijke.
Zijn weerstand hiertegen mag worden geofferd.
De balans is zoek, waardoor de ‘wilde vrouw’ in opstand komt.
Wat zij nodig heeft: aanmoediging en een warme omhelzing

-De Grootmoeder –

De dans van Eris en Sedna

Waar velen eerst nog vanuit een beperkte en besloten ruimte naar zichzelf en de andere aanwezigen in de ruimte keken, zagen we plotseling in 2019 de kijkrichting van velen veranderen. Alsof zij ineens buiten de ‘kamer’ werden gezet en door het etalageraam naar binnen mochten kijken. Deze verandering van perspectief veroorzaakte een enorme splijting en verdeeldheid tussen mensen. Verdeeldheid tussen hen die als het ware nog wel in de kamer stonden en hen die nu ineens tot de ontdekking kwamen dat ze buiten voor het raam waren geplaatst. De gevolgen van deze verandering van perspectief bracht een explosie aan verontwaardiging teweeg. Het was en is zoals ze in het Engels wel zeggen: mind blowing. De dingen kwamen onder een vergrootglas en in de etalage te liggen. Mensen gingen zich hardop bemoeien met zaken die voorheen nog onbesproken bleven. Het aantal mensen die zich dingen af begonnen te vragen groeide. Dit had een merkbaar effect op de werkvloer, in scholen, bij verenigingen, families, het kabinet, de eerste en tweede kamer, het paleis, de televisiestudio, in ziekenhuizen, supermarkten, het openbaarvervoer, restaurants …Waar het voor die tijd misschien nog een enkeling was die een discussie probeerde aan te zwengelen, werden de tegengeluiden meer uitgesproken. Naast de veelbesproken conjuncties tussen de planeten Jupiter, Saturnus en Pluto in het teken Steenbok, maakte in het voorjaar van 2019 Pluto een vierkant-aspect met de toen nog maar pas ontdekte dwergplaneet Eris. Het patroon (vierkant-aspect) tussen beide dwergplaneten herhaalde zich verschillende keren tot ver in 2021. Sinds deze dans tussen Pluto en Eris in 2019 en de grote conjuncties met Saturnus, Jupiter en Pluto in de hoofdrol van 2020, kunnen we denk ik wel zeggen dat het thema twist en tweestrijd groteske vormen heeft aangenomen. Wereldwijd zagen we verdeeldheid ontstaan tussen hen die nog binnen de vier muren verbleven en zij die dit ineens niet meer konden. In de Griekse mythologie staat Eris voor de godin van twist en tweestrijd. Eris stelt vragen waar we ons in eerste instantie persoonlijk liever niet al te lang of al te diep mee bezig willen houden, omdat de vragen ongemakkelijke antwoorden opleveren. Liever houden we daarom misschien onze oren dicht. Maar Eris kwam en de doos van Pandora werd geopend. Dit veroorzaakte woordenwisselingen, ruzies en patstellingen. Hoewel het aspect tussen Eris en Pluto inmiddels in intensiteit is afgenomen, is de energie van Eris niet weg. Zij heeft als het ware de ruimte gekregen om haar appel net als in de mythe, in het midden van de kamer te gooien. Met daarop de symbolische tekst: ‘voor de mooiste.’ Eris was overigens niet de enige die in deze tijd door Pluto is ‘aangezet’. Ook Sedna laat van zich horen. De ‘flirt’ tussen de ijsdwergen Sedna en Pluto begon eerst nog wat aarzelend (april 2021) maar inmiddels heeft de dans (Pluto en Sedna vormen telkens herhaaldelijk driehoek-aspecten) zich doorgezet. het komende jaar zullen Sedna en Pluto drie keer met elkaar een exacte driehoek vormen (januari, juli en december) en ook in 2025 zijn we nog niet van Sedna af. Waar Eris gaat over het stellen van vragen die niet gesteld mogen worden, gaat Sedna over gevoel dat niet gedeeld mag worden en dus binnenkamers moet blijven. Sedna gaat over bevroren pijn. Maar de tijd van de hypnose lijkt ten einde. Het water (gevoel) wil stromen en vrij kunnen bewegen en het ‘waterpeil’ achter de dijken stijgt. We leven in een bijzonder moment in de geschiedenis want de verschuiving van Pluto (van Steenbok naar Waterman) gaat hand in hand met een tekenwisseling van Sedna. Zo is ze deze zomer voorzichtig begonnen met het verkennen van de speelse, nieuwsgierige en beweeglijke energie van Tweelingen… Enkele voorbeelden die ik plaats bij Sedna: #Metoo; de hoofddoekjes protesten in Iran; zwarte piet discussie; eerherstel voor de Gentse heksen; discussies over teruggave van roofkunst uit bijvoorbeeld Afrikaanse landen; Excuses over het slavernijverleden; aankaarten van de misstanden vanwege de kledingindustrie; misstanden adoptieprocedures, enzovoorts… Meer lezen over Eris en Sedna? Lees mijn boek De Pluto-Quest