Pluto: de transformatie

Pluto

Er zijn twee manieren van zijn:

open (zijn)

of

gesloten (zijn)

Transformatie van het lijden is een gemeenschappelijk thema van de Plutoïden. Er zijn verschillende oorzaken die het innerlijk lijden in stand kunnen houden. Pluto gaat over vluchten, wegkijken, verstoppen en verdringen. Hij moedigt ons aan om de uitdaging aan te gaan om onze angst (voor vernietiging) onder ogen te komen. Pluto gaat over de confrontatie.

Pluto gaat eigenlijk over het volgende proces: We wenden ons af, we keren ervan af, we gaan weg van het licht. Vervolgens gaan we er weer naar op zoek om er weer naar terug te keren.

Pluto gaat over het wantrouwen van de enorme (levens)kracht die wij bezitten. Pluto gaat over angst die voorkomt uit een oordeelvellend ego, dat deze levenskracht afwijst en vernietigt. 

Vragen: Wat weer ik af? Wat druk ik mogelijk uit mijn systeem en wat kan, durf of wil ik van mezelf niet onder ogen te komen? Welke blinde vlek maakt mij al dan niet bewust tot een dader,  omdat ik de crisis in stand houdt vanwege het uit de weg gaan van de confrontatie met mijn onderliggende emoties? 

 Thema: Aan het licht brengen van de oorzaak van de blokkade (de crisis en de zonde). Pluto staat voor het hele proces.

Astrologisch: Waar zit de spanning? Welk ervaring (huis) roept een beklemmend onderhuids gevoel op? Waar is het ‘mis’ gegaan? Waar ligt de kern van het probleem begraven? Wat is het verborgen ‘geheim’ dat ik mag oprakelen en gaan aankijken?


Hieronder vijf  artikelen over het onderwerp Pluto: 

1: Uitspraken over Pluto

-Een onzichtbaar web dat je verbindt met het verleden en de gedrevenheid (de impuls) om de wortels van problemen die zich schuil houden in dit web tot bewustzijn te brengen (naar de oppervlakte te halen).

-Onderworpen zijn aan een onontkoombare macht. Pluto staat voor de innerlijke behoefte om te ontsnappen aan dit gevoel van machteloosheid. Hij staat voor de intentie om ons te ontdoen van het gevoel van onderworpen zijn.

-Transformatie van de behoefte om het lot te ontlopen of om eraan te ontsnappen.

-De persoonlijke binding met emotionele blokkades transformeren. Het persoonlijke in het licht van het onpersoonlijke gaan zien.


“Kijk angst recht in de ogen. 

Hoe opener je blik, 

hoe meer de angst zijn grip verliest.”


2. Plutonisch bewustzijn

Zowel het vernietigende karakter van de mens en de natuur, als het scheppende karakter vindt in de wereld een vorm. Soms echter, houden we ons teveel vast aan de angst voor het negatieve. Niet op de eerste plaats omdat we pessimistisch zijn, maar in een poging onszelf te beschermen. Ons innerlijk wil niet verslappen en het onrecht in de wereld dat van alle tijden is, zomaar vergeten of negeren. Een stem in ons binnenste spoort ons mogelijk aan op onze hoede te blijven. Zo kunnen we moeite hebben om de liefdeloosheid dat ons mogelijk ooit is aangedaan, zomaar te vergeten of vergeven. Hierdoor kunnen we als slachtoffer in het verleden blijven vastzitten. En ook al hebben we misschien herinneringen uit ons geheugen gewist, alle herinneringen aan crisis dragen we in het verborgene mee in onze cellen. Het in slaap vallen op klaarlichte dag in een wereld vol ellende kan gevaarlijk zijn. Zo weten oorlogsslachtoffers als geen ander hoe vriend ineens in vijand kan veranderen, hoe zwart de duisternis kan zijn en vertrouwen in staat is om te slaan tot wantrouwen. Wanneer je eenmaal de verschrikking van onmacht hebt gekend, dan zet dit een kras op je ziel en de kramp kan zich hardnekkig uit angst voor herhaling in je vastzetten.
Kunnen we dan eigenlijk wel op een lichte manier in de zwaarte leven? Is dat eerlijk of naïef? Het negatieve is iets dat niet vergeten of ontkend kan worden, maar ons er op dusdanige manier aan vasthouden dat het ons beperkt op momenten dat we ons niet in een risicovolle situatie bevinden, zou volgens mij niet hoeven. We kunnen veel positieve dingen bewerkstelligen en het leven zin geven wanneer we vanuit vrijheid de ruimte innemen. Wanneer we verstijven wanneer ons iets wordt aangedaan, hoeven we immers niet voor eeuwig in steen te veranderen.
Een wijs persoon sluit zijn ogen niet voor al het leed en onrecht en zal nooit vergeten dat er naast het licht ook het donker is. Maar er is ook het positieve, het scheppende in de wereld. En dat mogen we ook niet vergeten…


3. Zet een schijnwerper op je pijn (deel 1)

Pijn is het bewijs dat je een blessure hebt opgelopen, dat er een deuk is geslagen in je systeem. Soms heeft pijn zich verstopt en duurt het even voordat de verdoving is uitgewerkt en het zich in alle hevigheid manifesteert.  Gewone dagelijkse handelingen, dingen die je altijd deed, lukt ineens niet meer of gaan niet meer op de oude vertrouwde manier.

Wanneer je een blessure oploopt is verdoving van pijn een oplossing van lichaam en geest (ons lichaam is geprogrammeerd om ons te helpen overleven) om met het getroffen zijn om te gaan. Het haalt de scherpte, de rauwe randjes van de verwonding af waardoor je (tijdelijk) op de been wordt gehouden. De verdoving parkeert als het ware de pijn even in de kelder, in je onderbewuste. De blessure wil  echter uiteindelijk toch volledig gevoeld worden zodat het kan genezen. Sommigen kiezen echter liever voor een uitweg, een vluchtroute, een alternatief voor de pijn. Alles om het lijden (dat zeer overheersend kan zijn) maar hanteerbaar te houden. Het verdoven van de pijn is echter niet hetzelfde als genezen.

Transformatie van  pijn kan alleen dan plaatsvinden wanneer je (hoe ondraaglijk misschien ook) de pijn echt wilt voelen. Misschien heb ik gemakkelijk praten, want wie geeft ondraaglijke pijn nu graag de ruimte? Toch denk ik echt dat de enige echte weg richting genezing die van de confrontatie is. Dit uit liefde voor jezelf. Wij moeten de held in onszelf aanboren om de pijn die soms ineens in alle hevigheid de kop opsteekt onder ogen te komen, zodat wij weten wat het is dat ons probeert klein te krijgen. Wie echt durft, doet er goed aan om de stem van het lichaam aan te horen, zodat wij in  geval van pijn kunnen gaan inzien welke krachten er aan het werk zijn. Want als deze zich in een fase van verdoving bevinden dan sluimeren zij in de diepte.
Het is naar mijn mening goed om het heft in eigen handen te nemen en orde op zaken te stellen. We moeten misschien nieuwe keuzes maken, grenzen stellen en kunnen de voorbeelden genoemd in de eerdere inzichten tot uitvoering gaan brengen. Zo kunnen we leren om energieverslindende verbindingen te verbreken, knellende bagage neer te zetten, vaart te minderen en vooral ook om heel veel geduld te hebben…


4. Zet een schijnwerper op je pijn (deel 2)

Fysieke pijn is een roep om aandacht, een schreeuw om hulp, afkomstig van iets dat gekend wil worden. Pijn is het tastbare gebaar van iets dat zich verdrukt voelt. Iets dat zich verscholen houdt in de duisternis. Waarom? Omdat jij het daar onbewust hebt ingeduwd.
Pijn is daarom niet iets dat we zouden moeten bestrijden en uitschakelen. We doen er goed aan pijn de ruimte te gunnen, een podium te geven waarop het zich kan presenteren. Geef ruimte aan de pijn (misschien makkelijker gezegd dan gedaan). Laat het schreeuwen en razen (of misschien beter gezegd: uitrazen). Mogelijk kun je er achter komen wie of wat het is die de pijn de wereld in stuurt? Wat is er zo wanhopig dat het schreeuw om aandacht? En nog belangrijker: wat is de boodschap?
We wetendat een warm en groot hart pijn kan verzachten, troost kan bieden en sterk genoeg is om vanuit compassie, verdriet te dragen. Pijn hoort in het beste geval dus een thuishaven te vinden in het hart, dat voelt althans het meest logisch. Lijden hoort door het hart te worden opgenomen en daar te worden verwerkt en geabsorbeerd, maar dit is echter niet altijd het geval. In sommige gevallen hangt de zwaarte als een molensteen aan je nek of ligt het als een steen in de maag. Het hart is volgens mij sterk en toegerust om pijn te dragen. Mijn buik, nieren, longen,  de wervels in mijn nek,  is eigenlijk geen goede ‘hang- of bewaarplek’ voor pijn.

Zou het mogelijk zijn om onszelf troost te bieden met ons eigen hart? Kan het hart het podium zijn dat de kern van een innerlijk probleem soms zo hard nodig heeft? Nemen wij ons hart eigenlijk wel serieus genoeg of houden we liever de poorten dicht en daarmee ook de warmte opgesloten in ons binnenste? Sluiten wij ons af voor ons eigen innerlijk verdriet, woede, wanhoop enzovoort waardoor het elders, buiten ons eigen hart, een onderduikplek moet zoeken?


5. Berouw 
(uit de serie emotionele betrokkenheid)

Iedereen laat bewust of onbewust wel eens een steekje vallen. Een klein foutje kunnen we vaak nog wel door de vingers zien, maar een grotere misstap is vaak een stuk lastiger te vergeven. Gedane zaken nemen echter geen keer en het is niet mogelijk om de tijd terug te draaien en een gemaakte fout recht te zetten.

Mensen kunnen na een gemaakte misstap rond lopen met een schuldgevoel. Wanneer je een ander hebt gekwetst, toont schuldgevoel aan dat je je betrokken voelt, dat je met de ander meeleeft en de pijn die je teweeg bracht betreurt. Schuldgevoel kunnen we daarom wel in verband brengen met berouw.
Berouw kan ook als een stilzwijgende last op je schouders rusten. De behoefte om het goed te willen doen en het juiste te willen uitdragen, is door gebrek aan tact en inzicht mislukt. Je manier van handelen was niet perfect. Sommigen gaan zelfs zover dat zij na een ‘misstap’ van binnen gaan geloven dat zij er in de wereld vol volmaakte schoonheden niet meer bijhoren. Vooral mensen met een laag zelfbeeld kunnen rondlopen met een hardnekkig stemmetje in hun hoofd. Een stemmetje dat hen vermanend toespreekt en zoiets zegt als: “Verdwijn! Schaam je diep!”

Ik zie het leven echter als een groot leerproces. Door fouten te maken en het effect van ons handelen als reactie in de buitenwereld terug te zien, leren we wat handig is en wat niet. Maar ook: wat ethisch en verantwoord is en wat niet. Berouw tonen na een gemaakte misstap hoort bij ons groeiproces en is naar mijn mening een positieve daad dat op empathie wijst (emotionele betrokkenheid). Wanneer je oprecht berouw toont en dit gevoel met het slachtoffer deelt, erken je zijn of haar leed en laat je zien dat je meeleeft met de ander en spijt hebt over de situatie die jij hebt veroorzaakt.

Experimenteren, dingen uitproberen, op onderzoek uitgaan enzovoorts, maakt deel uit van het leven. Fouten maken is inherent aan het leerproces. Volledige perfectie verwachten is daarom niet realistisch. Wanneer we niet bewegen leren we immers ook niets. Groei en ontwikkeling zijn menselijke eigenschappen en we doen er naar mijn mening goed aan om een ander zijn of haar leerproces te gunnen.  Je moet om die reden dus fouten mogen maken. Wanneer een ander namelijk niet openstaat voor onze imperfecties, of te hoge eisen stelt aan onze manier van zijn, kunnen wij ons niet voldoende veilig en vertrouwt voelen om experimenterend door het leven te gaan. We doen er daarom goed aan om het maken van ‘fouten’ van anderen te accepteren als iets wat er gewoon bij hoort.

Daarbij heeft berouw tonen na een blunder vooral zin wanneer de ander onze imperfecte manier van zijn niet automatisch afwijst. Oprecht berouw verdient dus zeg maar erkenning. (Ditzelfde geldt overigens voor oprechte emoties). Wanneer de één van de ander ultieme perfectie en harmonie eist, komt dit niet ten goede van het groeiproces. Dit is bijvoorbeeld niet het geval wanneer de ander zoiets denkt als: “schuldbewust of niet, je zat fout en daarmee basta!”

Er is overigens een verschil of iemand per ongeluk of expres (moedwillig) iets of iemand schade toebrengt. ‘Slechteriken’ die moedwillig de grens van het toelaatbare overschrijden en geen blijk geven van empathie, stagneren in het groeiproces richting (zelf-)bewustzijn. Opvoeders doen er om deze reden goed aan om sturend op te treden en ruimte te creëren voor het ontwikkelen van schuldbewustzijn. Een kind moet leren dat het stelen van een snoepje of het kapot maken van iemands speelgoed de eigenaar ervan verdrietig maakt. Daarbij behoort het tonen van berouw door een dader in zulke gevallen te worden beloond.

Het toegeven van mislukte experimenten wakkert ons inlevingsvermogen aan en het versterkt ook ons zelfvertrouwen om iets een volgende keer op een andere manier aan te pakken. Of anders gezegd: het versterkt ons zelfvertrouwen om het experiment een volgende keer opnieuw, zij het op een andere wijze, aan te gaan. Echter, wanneer we in verhouding met het vergrijp te zwaar worden gestraft of wanneer er geen ruimte is om “sorry” te zeggen, kan de schuldige de boodschap krijgen dat het niet fout doet maar fout is. Zo’n overtuiging is vernietigend voor het zelfvertrouwen. Het zet de creativiteit en het experiment dat leven heet op slot.

Ooit gemaakte fouten, of de angst deze te begaan (fouten tonen immers je gebrekkigheid aan en vergroot het risico om als waardeloos te worden weggezet), kunnen je eigenheid op slot zetten en het vrijelijk experimenteren uitbannen. De bewegingsvrijheid kan dusdanig worden ingeperkt dat alleen de meest bekende en gangbare paden worden betreden. Of een andere mogelijkheid: de schaamte kan zich via zonderling gedrag een weg naar buiten banen. Uit schuldbewustzijn kan iemand zich bijvoorbeeld sociaal afzonderen of zich onnatuurlijk (houterig, krampachtig) gaan bewegen.

Alleen door waarde en geloof te hechten aan ieders uitzonderlijke bijzonderheid, kan iedere zondebok het gevoel van schuld transformeren en de schaamte te boven komen.

*Het bovenstaande thema zouden we kunnen verbinden met de boodschap en betekenis van Pluto. Pluto gaat immers over de behoefte om de persoonlijke binding met emotionele blokkades te transformeren en  in het licht van het onpersoonlijke te gaan zien. Pluto staat voor de intentie om ons te ontdoen van het gevoel van machteloosheid en onderworpen zijn.


Praktijk voor astrologie