Tagarchief: Plutoïden

het helend vermogen van Sedna en Cheiron

Ooit zou Neptunus met zijn enorme zwaartekracht Cheiron binnen zijn baan hebben getrokken. Net als de Plutoïden is hij dus uit de Kuipergordel afkomstig. Hij heeft zich als het ware op de voorgrond geslingerd en lijkt daarmee de aandacht naar zich toe te willen trekken. Dit is geheel anders dan Sedna, het zogenaamde ver afgelegen ‘familielid’.
Naast Cheiron heeft ook Sedna te maken heeft met lijden, gekwetstheid en opgelopen trauma. Soms krijg is de vraag: wat is nu het verschil tussen deze twee? Beide verstoten, beide getraumatiseerd, zowel Cheiron als Sedna zijn verbonden met pijn, en de verwerking van leed, maar wat is het verschil?

Cheiron zouden we kunnen zien als de stille kracht die in ieder van ons besloten ligt om patronen te doorbreken, de geschiedenis te helen en de rode verstikkende draden die je energetisch belemmeren om een vrije ziel te zijn door te breken (Cheiron staat niet voor niets tussen de planeten Saturnus en Uranus in). Cheiron heeft zeg maar de intentie om je ziel te helen door het verhogen van je weerstand.
Cheiron wacht als het ware zonder oordeel tot het juiste moment dat jij klaar bent om zijn helende kracht te benutten. Hij gaat over het vermogen weerstand te bieden tegen problemen die afkomstig zijn uit het veld van de familieclan.
In de mythe lukte Cheiron het om weerstand te bieden tegen het trauma van de afwijzing door zijn ouders. Hij is zich uiteindelijk geheel van zijn familie gaan onderscheiden en is er zelfs bovenuit gestegen met zijn wijsheid en kennis over geneeskunde. Cheiron hoort bij de familie van de ruwe en niet al te vriendelijke Centauren, maar Cheiron liet dit hele door egogedreven stuk in zijn persoonlijkheid los.

Veel van onze onbewuste overtuigingen, gedragingen en patronen vinden hun oorsprong in familie waarin we zijn opgegroeid. Zowel bekrachtigende als beperkende patronen kunnen we in ons leven aannemen (op onze schouders nemen). Onbewust kunnen beperkende ervaringen en patronen ons in de weg gaan zitten (beperken in ons zijn). Met het verstand kunnen we niet altijd bevatten welke banden en patronen ons ongemerkt in de greep houden en telkens leed blijven veroorzaken. Pas wanneer we ons bewust worden dat een overtuiging, bagage, aangeleerd of automatisch gedrag niet werkelijk bij ons hoeft te horen, maar losgekoppeld kan worden, kan het helend vermogen ingeschakeld worden. Zo kun je jezelf helen door blokkades in energie te doorbreken zodat leed niet telkens opnieuw beleefd hoeft te worden (niet door jou en niet door een eventuele volgende generatie). Je hoeft jouw pijn niet ongewild en ongemerkt in stand te houden en door te geven aan je kinderen. Cheiron zegt zoiets als: ik toon weerstand, ik bezit het vermogen mijzelf in het heden te helen van oude wonden (ik kan mij ervan losmaken, ik kan er als het ware boven uit stijgen, zodat wonden omgezet kunnen worden in krachten).

Cheiron wacht zonder oordeel tot het moment jij klaar bent zijn kracht te benutten. Zijn symbool lijkt op een sleutel en geeft daarmee aan de sleutel van persoonlijke vrijheid in handen te hebben. Cheiron treedt naar voren wanneer je weerstand biedt tegen overtuigingen en banden die je door de familie is ingefluisterd (energetisch). Symbolisch zien we dit terug in de mythe waar Cheiron een bijzondere gouden harp kon bespelen. De muziek scheen zijn beluisteraars een inzicht te verschaffen, iets wat niet met menselijke spraak te verkrijgen was. We kunnen zijn helende inzichten dan ook niet via het verstand ontvangen. We mogen luisteren naar de muziek, luisteren naar de tonen die ons raken en voelen wat ons van binnen raakt.

Zoals ik schreef, heeft ook Sedna te maken met pijn. Maar zij zegt zoiets als: We kunnen uit eigenbelang keuzes maken die schadelijk zijn voor het algemeen belang. Dat wat wij willen, kan een schadelijk effect hebben op anderen. Wanneer we echter anderen schaden, schaden we uiteindelijk ook onszelf omdat we op een dieper vlak allemaal met elkaar verbonden zijn. Wanneer je een dader bent en liefdeloos handelt, ben je dus tegelijk ook slachtoffer van dit handelen.
Sedna wijst ons op het belang van empathie en inlevingsvermogen. Oog hebben voor het effect van je handelen, zien wat iets doet met een ander en met het grote geheel. Dus dat betekent dat we niet ons behoeftig ego-zelf ten koste van de ander moeten inzetten om ons eigen hachje te redden, of om de eigen driften te bevredigen.

Sedna gaat over het inzicht krijgen in onze keuzes. We kunnen keuzes maken die beter zijn voor het milieu bijvoorbeeld, of het gelijkwaardige evenwicht tussen mannen en vrouwen eerbiedigen of vriendelijk zijn voor het welzijn van dieren. Ja je mag trouw zijn aan je wezenlijke behoeftes, ruimte nemen voor je eigen verlangens, je passies leven, als je daarmee maar niet de ander opzettelijk beschadigd omdat het jou beter uitkomt. Daarbij mag je best de leefregels van groep ter discussie stellen. Ongehoorzaamheid kan ontstaan vanuit het verlangen het hoogst haalbare uit het leven te halen, vanuit het verlangen om hartvervulling te laten uitkomen. Ongehoorzaamheid hoeft geen teken van disrespect te zijn, maar kan ook best een daad van liefde zijn. Als je maar handelt uit liefde, want dan zet je liefde in beweging. Maar als je handelt uit egoïsme dan veroorzaak je schuld.

Zoals ik hiervoor schreef: we zijn op onderliggend niveau allemaal met elkaar verbonden. We kunnen elkaar voeden en samen zo dienstbaar zijn aan het totaal en samen in eenheid leven of we kunnen elkaar vernietigen. Dit zien we ook symbolisch terug in de het mythische aspect van Sedna als moeder van de zeedieren en voedster van de mens. Wanneer je de moeder van de zeedieren pijn doet, zal de mens verhongeren.

*Meer staat te lezen in mij reader: Sedna’s keuze. Zie bij Kiosk.

Het egoprobleem: Varuna

Iedereen heeft behoefte om een plek in te nemen en behoefte aan een eervolle, respectvolle behandeling. Wanneer het ons hieraan ontbreekt, treedt het mechanisme van vragen om aandacht en manifestatiedrang in werking. Het zit als het ware in ons interne programma. We zijn ten tijde van ‘aandachtvragend gedrag’ ons veelal niet bewust dat we opereren van een gevoel van tekortkoming en gemis. Het egoprobleem (=innerlijke drang om de behoefte aan erkenning te bevredigen) komt dan ook voort uit de angst, onzekerheid en het verdriet dat je niet wordt gezien, niet wordt opgemerkt. In het stuk over – de mythe van Saturnus – schrijf ik:
Het ego wil op aarde overleven, het wil zich op aarde vestigen. Het ego wil stand houden, levensruimte innemen, erkenning krijgen en gezien worden”.

Een aantal jaren geleden schreef ik een scriptie over het ego. Hierin beschreef ik zeven manieren die het ego kan hanteren in zijn behoefte aan erkenning. Een daarvan is: heersen. Controle en macht spelen hierbij een rol, maar ook leiderschap en status. Het hele thema kunnen we overigens verbinden met het bewustzijn en de spirituele kwaliteit van het teken Leeuw en tevens met de betekenis van de Plutoïde Varuna. Leeuw is het astrologische teken waarbij het gaat om bewonderd worden door het tonen van een krachtige uitstraling. Bij Leeuw gaat het om het vervullen van een hoofdrol in het toneelstuk (drama) van het leven. De valkuil is echter dat een te grote schreeuw om aandacht dominant gedrag en een arrogante uitstraling voortbrengt.
Zowel het teken Leeuw als Varuna is verbonden met de Zon. Varuna heeft betrekking op aandachtig zijn, ‘alert zijn’.

Niet alles wat we naar buiten toe uitdrukken en in de wereld brengen, valt altijd in goede aarde. We ervaren allemaal wel eens dat we niet volledig voldoen aan de verwachtingen van de omgeving. Eén en ander heeft betrekking op persoonlijke voorkeur, begrip, inlevingsvermogen, normen en waarden, regels, overtuigingen enzovoorts. Sommige manieren die je hanteert of zaken die je naar buiten brengt worden erkend en gerespecteerd, andere dingen minder of misschien zelfs helemaal afgewezen. Wat de één afwijst, kan overigens door een ander misschien juist worden omarmd. Jezelf uitdrukken is nu eenmaal een creatief proces en niet iedereen zit op de zelfde golflengte of heeft dezelfde creatieve smaak. Het uitdrukking geven aan datgene wat ons raakt, wat ons bezighoudt, ons motiveert en ons blij maakt, lukt daarom het beste in een betrouwbare omgeving. Dat is een omgeving waarin wij worden geaccepteerd en waarin we de ruimtelijke vrijheid ervaren om zonder vooroordeel te mogen zijn wie wij zijn. In een dergelijke sfeer stel je je ontvankelijk op en voel je de ander en laat je de ander in zijn/haar waarde. Je laat de ander toe in je binnenste zonder vooropgezette verwachtingen, de hokjesgeest ontbreekt.
Over het algemeen blijken wij echter niet altijd zo goed in staat om elkaar in de waarde te laten. We accepteren niet altijd automatisch dat er naast onszelf er nog vele anderen zijn die net als wij dagelijks worstelen met hun creatieve ontwikkeling. We worden vaak te veel opgeslokt door ons eigen proces om ons ook nog eens bezig te kunnen houden met het in kracht zetten van een ander.

We zoeken allemaal erkenning, aandacht en liefde. Hoe meer we hiervan ervaren, hoe waardevoller wij ons voelen. Wij worden daarom (veelal onbewust) gedreven antwoord te vinden op de vraag: “ hoeveel ben ik waard?” We zoeken naar een soort van bankafschrift waarop staat hoeveel we in de plus staan. Wij mensen hebben hiervoor ook een meetinstrument ontwikkeld, namelijk: de reactiepeiler. Door als het ware de reacties uit onze omgeving te peilen proberen we in te schatten hoeveel wij ten opzichte van de buitenwereld waard zijn. Wanneer we het gevoel hebben dat we in de min staan, proberen we het negatieve saldo op te heffen door bijvoorbeeld in de gunst van de ander te geraken. Maar ook afgunst creëren kan een middel zijn om pluspunten te scoren. Als we maar erkenning en aandacht krijgen want daar scoor je punten mee.

Er liggen echter twee gevaren op de loer die ons saldo doet slinken. Het eerste is: de persoonlijke aanval. Wanneer we namelijk aangevallen worden, krijgen we de boodschap dat anderen ons geen knip voor de neus waard vinden (anders zouden we immers niet worden aangevallen). Deze zogenaamde waardedaling geldt echter niet in dezelfde mate voor iedereen. Dit is afhankelijk van persoonlijke emoties en overtuigingen. Wat de één bijvoorbeeld ziet als persoonlijke aanval, ervaart de ander niet als zodanig. Iemand kan bijvoorbeeld in de veronderstelling zijn dat een ander hem of haar met opzet geweld aandoet, terwijl dit in strikte zin van het woord misschien niet strookt met de feitelijke gebeurtenissen. Het verdedigingsprogramma staat bij de één als het ware scherper afgesteld dan bij de ander. Hier belanden we bij een punt dat uitnodigt tot een discussie, want wanneer worden we nu werkelijk aangevallen en wanneer ‘denken’ we dit alleen maar? Of anders gezegd: wanneer probeert een ander ons opzettelijk te beschadigen (te vernietigen) en wanneer is er sprake van een gekwetst ego met een negatief saldo (dusdanige hoeveelheid aan minpunten) op de persoonlijke rekening van het ego.
Wanneer wij ons gekwetst voelen, verdrietig of tekortgedaan dan hoeft er geen opzet in het spel te zitten en vernietigingsdrang achter het motief van onze kwelgeest. Het kan zijn dat onze eigen overtuigingen, vasthoudende emoties en gevoel van miskenning ons verdedigingsmechanisme aanzet. Hoe meer we ons bewust zijn van onze angsten en onzekerheden met betrekking tot onze eigenwaarde, hoe beter we deze waarheid onder ogen kunnen komen. Merk op: de scheidslijn tussen schuld en onschuld kan flinterdun zijn.

Ik had het hiervoor echter over twee gevaren. Het eerste wordt hierboven genoemd, het tweede gevaar is: het positieve saldo van de ander. Hoe groter de waarde van een ander hoe ongunstiger jij uit de bus kunt komen. Jouw waardigheid kan in de ogen van de omgeving teniet worden gedaan in vergelijking met de rijke, getalenteerde en machtige medemens. Tussen uitblinkers kan onze eigenwaarde flink kelderen! Dit is dan ook als reden aan te wijzen waarom wij onbewust niet altijd goed in staat zijn om een ander de ruimte te gunnen om zijn of haar kwaliteiten ten tonele te brengen.
Stralen lijkt dus vooral iets te zijn wat een ander ons moeten gunnen. Wanneer de gunfactor ontbreekt, ben je geneigd om het licht uit te doen. Hoezeer je ook je best doet om goed uit de bus te komen, als een ander je niet de ruimte gunt om je te manifesteren en je in de waarde laat dan is het een stuk lastiger om te ‘shinen’. Het universum staat overigens vol gedoofde of gedempte lichten omdat zij de overtuiging hebben dat schitteren niet is geoorloofd.

Naast angst voor tekortkoming en gebrek aan ruimtelijke vrijheid om ons te kunnen manifesteren (dat voortkomt uit de behoefte aan erkenning, waardering en bevestiging), is er ook nog zoiets als stralingsangst. Wanneer het erop aankomt vinden veel mensen het eng om zich als stralende ster aan de hemel, aan de buitenwereld te tonen. Hieruit kan een wankel gevoel van instabiliteit voortvloeien dat gepaard gaat met vrees voor grote hoogtes. Want wat als je jezelf niet kunt waarmaken? Wat als je vanaf grote hoogte naar beneden valt? Wat als anderen je aanvallen op je fouten en mislukkingen? Deze angst wordt gevoeld door ‘sterren’ die als het ware proberen om het licht weer aan te doen. Ooit was het namelijk ineens afgelopen met het stralen, waardoor deze sterren (zonnen) in een innerlijke schuldencrisis geraakten. In één klap zagen zij hun eigenwaarde onderuit gaan, iets dat insloeg als een bom. Het ego liep door deze crisis een flinke deuk op. Sindsdien proberen deze ‘gedoofde zonnen’ uit de emotionele armoede te geraken door alle plussen en minnen tegen elkaar af te wegen. Daarbij is het zo dat hoe meer pluspunten je verzamelt, hoe meer branduren je kunt maken. Het probleem is alleen dat wanneer de waardepunten op zijn, je telkens weer van voor af aan moet beginnen en weer nieuwe pluspunten moet vergaren. Je zou kunnen zeggen dat het leven op die manier een eeuwig durende strijd wordt om het saldo op de rekening van het ego op peil te houden. Dit om het ego te kunnen voorzien van brandstof, alles om maar te kunnen stralen.

Stralen begint dus bij ontvangen. Je kunt het vergelijken met stroom, ook een lamp kan pas branden als het verbonden is met een energetisch netwerk. Zonder input, geen output. Willen wij dus zelf fonkelen, stralen en schitteren, zullen we eerst iets (energie) moeten ontvangen. De zintuigen zijn hierbij onze hulpmiddelen, het zijn kanalen waarmee wij de wereld kunnen ontvangen. Wij putten energie uit liefde en krijgen deze energie puur door deze op te merken. Dus puur door deze te zien, te horen, te ruiken, te proeven en te voelen. Daarbij is het zo: hoe oordeellozer onze blik, hoe puurder (zuiverder) is de energie die we ontvangen (het is immers ongefilterd).
Wanneer we met respect, nieuwsgierigheid en aandachtig naar de natuur, naar mensen, naar gebeurtenissen en naar alle andere mooie dingen in onze omgeving kijken, dan halen wij de energie van liefde naar binnen. Tegelijkertijd voelt de ander zich door ons gezien. Hierbij stopt de energetische input echter nog niet want net zoals de zon tijdens een stralende dag wordt opgemerkt, kunnen wij op onze beurt ook weer worden opgemerkt wanneer wij ons licht werpen op anderen (anderen aandacht geven). Kortom: wanneer we positieve aandacht hebben voor onze omgeving kunnen wij een dubbel portie aandacht terug verwachten. Hoe groter de ontvangst (hoe meer wij zien) hoe meer anderen op hun beurt ons zien! En is dit niet iets waar we allemaal zo naar verlangen?
We kunnen onze stralingskracht dus verhogen door enkel en alleen onze nieuwsgierigheid voor de omgeving te verhogen! De manier waarop we dus op een minder uitputtende manier dan hierboven wordt beschreven, pluspunten kunnen scoren, is door de waarde van anderen te ondersteunen en te stimuleren!

Respect en waardigheid zijn twee belangrijke energetische krachten (lichtbundels) waarmee wij anderen kunnen helpen op te lichten. Het zou veel schelen als we beginnen met elkaar oefenruimte te gunnen, zodat we allemaal onze manier van zijn kunnen perfectioneren en waar nodig bij te schaven. Wanneer we daar nog een energetische straal van aanmoediging bovenop doen, geven we anderen mogelijk net dat zetje dat nodig is om het experiment met de titel: ‘de manifestatie van het zelf’, aan te gaan. Tegelijkertijd verhogen we door het aanzetten van ons ontvangstkanaal automatisch het saldo op de energetische bankrekening van de ziel.

Wij zijn lichtbrengers: of beter gezegd lichtmakers. Wij kunnen bij een ander het licht aanzetten. Ons licht moest echter eerst worden ingedamd (zachter worden) om deze bovenstaande wijsheid te leren. Het was een harde les, het was vaak niet leuk, vaak niet liefdevol en best zwaar. Nu zijn we er aan toe om een omslag te maken. Dit vraagt om inzet en een groot verantwoordelijkheidsgevoel omdat we vanaf nu zelfsturend moeten zijn. Het voornaamste streven is niet ons eigen licht laten branden (door punten te scoren), dit nastreven kost onnodig veel energie (zie boven). Ons voornaamste doel zou daarom moet zijn: het licht aandoen bij de ander. Wij kunnen schitteren door anderen te laten schitteren. Niemand kan dan ons ware licht afpakken, niemand kan dat doven. Dit betekent overigens niet dat wij ons dan maar ten koste van alles moeten wegcijferen. Zie ook mijn eerder geplaatste artikel: ‘Egoïsme: thema van de zon in de horoscoop’
Wij moeten de ruimte nemen om de ander (de liefde) in het licht te zetten (te ontvangen). Als je dit snapt, begrijp je de boodschap van Varuna.

Twist en tweestrijd: de aanvang van het nieuwe tijdperk

Tot voor kort stond Pluto nog op de negende plek in het rijtje van planeten (met de aarde meegerekend), maar hij werd onlangs gedwongen zich bij zijn familie te voegen. Een belangrijke stap in de spirituele evolutie die nog niet tot ieders bewustzijn is doorgedrongen. Toch kunnen we er niet meer om heen: Pluto is geen gewone planeet, maar een dwergplaneet behorende bij de groep van Plutoïden. Het was Eris die Pluto op zijn plaats zette. Zij die strijd voert voor gerechtigheid was een uitermate geschikte kandidaat om het misverstand recht te zetten en ‘collega’ Pluto terecht te wijzen met de boodschap: Hé ik ben als planeet in doorsnee even groot (misschien zelfs een beetje groter?) en dus niet onbelangrijk!
Van de mythe kunnen we leren dat het niet wijs is om Eris te negeren. Zo werd ze ooit als lid van de Griekse godenfamilie niet uitgenodigd op een bruiloftsfeest. Zij verscheen echter toch, om vervolgens in het midden van de menigte een gouden appel met het opschrift: “voor de mooiste” te werpen. Een gebeurtenis die uiteindelijk uitmondde in de Trojaanse oorlog. Ook Pluto’s ontdekking werd gevolgd door een oorlog en nu de krachtige Eris de godin van twist en tweestrijd is ontdekt, doet dit mogelijk het ergste vrezen?

In dit Watermantijdperk waarbij individualiteit en vrijheid thema’s zijn geworden, ontwaakt Eris in ons bewustzijn. In dit tijdperk zal het naar verwachting gaan over de bevrijding uit beknellende sociale, religieuze en economische keurslijven en structuren. De energie van Waterman kan zich het zowel positief als negatief manifesteren. Zo zullen we waarschijnlijk geconfronteerd worden met mensen en groepen die weinig tot geen respect tonen voor anderen en diens vrijheden. Tegelijkertijd zullen er ook bewegingen op gang komen die vanuit humanitaire motieven baanbrekende veranderingen bewerkstelligen. Eris is als de verontwaardigde soldaat en voert strijd tegen sociale ongelijkheid, discriminatie en onderdrukking. Zij bezit zowel de heftige intensiteit van Pluto, als het radicale en grillige karakter van Uranus. Net als Uranus staat zij voor het recht van vrijheid van meningsuiting. Maar waar Uranus vooral dwars kan liggen door zijn eigen onconventionele weg in te slaan tijdens zijn zoektocht naar vernieuwende mogelijkheden, gaat Eris een stap verder. Gedreven door innerlijke onvrede en boosheid is zij erop gericht onderlinge misstanden tegen elkaar uit te spelen en drijft zij een wig tussen mensen. Zij zoekt de confrontatie op en trekt sluimerende onvrede boven water met het doel een ruzie te ontketenen.
Als een opgerolde slang kan onvrede verborgen onder een hoopje bladeren liggen. Je tolereert, past je aan, leeft zogenaamd op vreedzame manier samen terwijl op dieper niveau de harmonie ontbreekt. Omwille van de lieve vrede (uit angst voor conflict) kunnen woorden worden ingeslikt en confrontaties worden vermeden. Maar nu is Eris ontdekt en komt de slang tot leven. Onderhuidse spanningen die nooit in de openbaarheid werden gebracht kunnen nu als pus uit een puist tevoorschijn komen. Mensen kunnen onderling in stilzwijgende onvrede samenleven zonder dat er sprake is van diepe verbondenheid. Wie in zo’n façade wil leven is bij Eris aan het verkeerde adres. Pas wanneer iets openlijk wordt uitgevochten en pas nadat alle onderhuidse vuiligheid verwijderd is, kan er vrede zijn.
Op dieper niveau is Eris boosheid van collectieve aard en afkomstig van de wereldziel. Ieder van ons dient zich mogelijk in te zetten op een van de twaalf werkterreinen of misschien beter gezegd: strijdtonelen die aangegeven worden door de verschillende huizen. Eris plaatsing in de horoscoop geeft mogelijk aan, waar je spirituele missie ligt?

Je kunt nu niet bang in een hoekje kruipen en de tijd waarin zaken nog in een doofpot belandde lijkt voorgoed voorbij. Eris strijdt tegen de ziektekiemen die de wereld ongezond maken. Ziek zijn is het zichtbaar worden van de symptomen van een disbalans. Door uitbraak van ziekte wordt de disbalans zichtbaar en kan er een genezingsproces op gang worden gebracht. Je zou het misschien niet zeggen, maar de onruststokende Eris is als soldaat van de nieuwe tijd belast met een missie en voert strijd omwille de vrede. Flavius Vegetius Renatus uit de Romeinse tijd verklaarde: “Laat degene die vrede verlangt zich voorbereiden op de oorlog!”