Tagarchief: overgangstijd

De kosmische ademhaling

Iedere vrouw die ooit bevallen is weet waar ik het over heb: bevallen is een intens gebeuren.
De pijn is absoluut niet fijn en in mijn geval zat de angst voor het onbekende al in mijn systeem gebakken en dat maakte het er niet echt gemakkelijker op. Ik werd op mijzelf teruggeworpen dat was mij al snel duidelijk. Dit was iets waar ik uiteindelijk hoe dan ook alleen in mijn uppie doorheen moest gaan. En ik moest op een of andere manier de controle zien te pakken, iets wat bij de eerste bevalling ongelooflijk lastig was daar ik was overgeleverd aan de technologische vooruitgang (ik werd ingeleid omdat men had bedacht dat het de hoogste ‘tijd’ was. Achteraf plaats ik hier zo mijn vraagtekens bij) en kwam ik oog in oog te staan met mijn diepste emotionele zelf, mijn grootste angsten en de daarbij horende beperkende zelf ondermijnende overtuigingen. Ik was er steevast van overtuigd dat alle vrouwen dit natuurlijke klusje al eeuwen en eeuwen klaarden maar dat ik blijkbaar niet op die natuur was aangesloten … Iedere vrouw bezat het natuurlijk vermogen behalve ik…  Tja ik weet het: het zelfmedelijden ging destijds buitenproportioneel met mij aan de haal, maar dat neemt niet weg dat ik het wel ECHT dacht en ook geloofde! En terwijl ik in paniek weggleed was er eigenlijk niemand van het ziekenhuispersoneel die dat doorhad en mij geruststellend bij de hand nam …
De tweede keer gooide ik het dan ook over een hele andere boeg en besloot om zelf de regie in handen te nemen. Ik had immers nu wel begrepen wat de aansluiting met de natuur inhield en niemand, geen enkele witte jas, zou die verbinding nog kunnen verbreken!

Waarom schrijf ik dit? Ik kom erop omdat het thema nu weer opspeelt, zij het wat op een andere manier, maar toch herkenbaar. We bevinden ons in een wereld waarin onze flexibiliteit wordt getest. Wij stelden voor lange tijdgrenzen aan de spontane bewegingsvrijheid van de natuurlijke omgeving en probeerden de vrijheid van de natuur, net als bij plantjes in een bak op het balkon, binnen de perken te houden.

Vanmorgen tijdens het wakker worden realiseerde ik mij dat mijn lichaam al een poosje heel hard aan het werk is om ruimte te creëren. Deze komt tot stand door alle overbodige beperkende overtuigingen en oude angsten los te laten. Net als bij een bevalling word ik naar binnen geduwd en tegelijkertijd toch ook naar buiten. Ik herken het proces want weer komt het aan op mijn oerkracht, op het vermogen mij af te sluiten, te concentreren, mee te geven en mij niet te verzetten dus. Tijdens een bevalling weet je: er staat iets groots te gebeuren en ik maak er deel van uit! Ook nu voel ik soortgelijk iets. Ik voel dat ik in een transformatie zit en dat alle gedachtes, alle voorgekookte bedenksels overboord moeten worden gezet. Het enige wat telt is: ik in dit moment midden in de woelige oceaan, golf na golf aanvaardend. Wetende dat het goed komt als je vertrouwt, als je meebeweegt, als je maar rustig blijft, als je je maar concentreert en dicht bij jezelf blijft. Weerstand tonen, boos worden, gefrustreerd raken maakt alles alleen maar ingewikkelder, zwaarder en moeizamer.

In een eerder artikel schreef ik eens: Het lijkt momenteel wel of de ingaande en uitgaande beweging van levensenergie zich heeft geïntensiveerd. Het lijkt wel of de druk is toegenomen waardoor er scheuren komen in ons geordend bestaan. We worden massaal naar buiten gedrukt en meegevoerd over de grenzen van ons bewustzijn richting een nieuwe wereld (de uitgaande beweging). Tegelijkertijd trekt een golf van nieuwe energie onze veilige afgebakende wereld in (de ingaande beweging). De oude vorm wordt te krap, we ontgroeien ons bewustzijnsniveau en net zoals bij een slang laat onze huid los. De vorm transformeert, hoe Plutonisch!

De hierboven genoemde golfstroom tussen binnen en buiten en van buiten weer naar binnen is inherent aan de materiële (uit grenzen bestaande) werkelijkheid. We ademen in en uit, komen binnen of gaan weer naar buiten. Het leven bestaat voortdurend uit deze wisselwerking tussen vertrekken en ontmoeten: Yin en Yang. Deze zogenaamde ademhaling hoort bij ons leven in de materiële werkelijkheid. De vraag die wij onszelf echter kunnen stellen is: bewegen we mee met deze kosmische ademhaling of zetten wij ons schrap?

Al die overtuigingen die geleefd wilden worden hebben blijkbaar zijn tol geëist. We lijken tegen onze grenzen aan te zijn gelopen, hebben het limiet van onze draagkracht overschreden en moeten nu weer leren vormloos te worden zonder stuurloos te zijn. De angst, het diepe verdriet en al die zielenwonden hebben onze innerlijke kracht te veel en te lang begrensd. Niets is zo lastig als het loslaten van systemen en patronen die dienen ter ondersteuning en houvast in het leven. Toch is het loslaten van culturele, economische, dogmatische en religieuze constructies iets wat het tijdsbeeld van ons lijkt te verlangen.
Het is de tijd van hervorming van de groepsbeleving en de ontdekking van de Plutoïden, de zogenaamde ‘clan’ van planeetjes waar Pluto onderdeel van uitmaakt, valt hiermee samen. Aan ons de keus: geven we mee of zetten we ons schrap?