Tagarchief: Cheiron

De tactiek van Cheiron

Cheiron is een personage uit de Griekse mythologie. Hij is een wijze Centaur: gedeelte mens en gedeelte paard. Dit thema, van Cheiron als half mens, half dier staat symbool voor wie en wat wij mensen eigenlijk zijn. Hoe we in elkaar steken. Ook al hebben wij niet een lichaam van een paard, fysiek reageren we vaak instinctmatig als een dier. Bijvoorbeeld in hevige emotionele situaties of bijvoorbeeld wanneer we plotsklaps keuzes moeten maken in zaken die gaan over leven en dood. Zodra het aankomt op zoiets als zelfbehoud en overleving dan reageert ons lijf daar in eerste instantie veelal instinctmatig op.

Anderzijds beschikken wij mensen natuurlijk ook over mentale en geestelijke denkvermogens waarmee we primaire reacties en het instinctmatige kunnen beteugelen en in alle wijsheid tot ethische, rechtvaardige en weloverwogen beslissingen kunnen komen die de angst voor tekortkoming, een aanval op ons bestaanszekerheid of in het ergste geval de dood, overvleugelt. Je zou ook kunnen zeggen: de mens is in staat om het aardse (de materie) met het hemelse (de geest) in zichzelf te verenigen. Dit thema van dier en Godmens in één lichaam kunnen we dus verbinden met Cheiron.

Naast een mythisch figuur is Cheiron ook een astronomisch verschijnsel, een planetoïde die ergens boven ons hoofd tussen de sterren staat en daarmee is hij dus bekend bij veel astrologen. Daarnaast word ik me er steeds meer van bewust dat we Cheiron moeten betrekken bij de duiding van de Plutoïden. Hij hoort meegenomen te worden in het aanschouwen van het hele proces waar de Plutoïden mee te maken heeft. In een ander artikel zal ik het over Sedna hebben, die verwantschap toont met Cheiron, maar toch een beetje anders benaderd moet worden.

Cheiron toont ons het verschil tussen het dierlijke instinct en de wijsheid van de ‘goden’. Of anders gezegd: het instinctmatige dat de beweging van zelfbehoud en overleving volgt, tegenover de vrije wil van de ziel die de beweging van onze innerlijke wijsheid volgt (met ziel bedoel ik overigens ons wezenlijke zelf).
Wanneer we ons teveel laten leiden door de angst voor verlies van bestaanszekerheid en de dood (hiermee doel ik op zowel de fysieke kant ervan als ook de symbolische dood van het persoonlijke zelf) dan onderdrukken we tegelijkertijd de vrije oerbeweging van het bestaan. De levenskracht in ons, is geheel anders dan het instinctmatige dierlijke aspect in ons. De levenskracht is niet bang voor de dood en zal altijd willen kiezen voor het vrije bestaan. Angst werkt immers altijd blokkerend en beperkend en tempert de vrije beweging en dus de levenslust.

Wanneer wij echter onder de druk van het instinctmatige proberen uit te komen (angst voor het leven en de dood), kunnen anderen die dit lastig vinden het verlangen naar de manifestatie van levenslust afwijzen. Wanneer deze angst collectief wordt gedeeld, dan moet je van goede huize komen om de heelheid te bewaren. Men zal waarschijnlijk proberen je te overreden om je aan te passen aan de heersende emotionele beleving. Wanneer je de behoeftes van het sociale veld negeert dan zal men mogelijk zeggen (of denken) dat jij je hart niet op de juiste plek hebt.

Cheiron heeft naar mijn mening te maken met het versterken van het immuunsysteem (ons afweersysteem) door  te kiezen voor levenskracht (het hogere in de mens) en ons niet van de wijs te laten brengen door onze angst afkomstig uit het overlevingsinstinct. Cheiron kunnen we zien als de stille kracht die in ieder van ons besloten ligt om patronen te doorbreken, de geschiedenis te helen en de verstikkende draden die je belemmeren om een vrije ziel te zijn door te breken

Cheiron moeten we vooral ook systemisch duiden. Wanneer wij iets doen wat het overlevingsinstinct van de ‘groep’ (wij maken allemaal deel uit van systemen. Een familie is een systeem, maar ook een cultuur of een volksstam is een systeem) ondermijnt, kunnen we tegen de kracht van het beschermingsmechanisme (imuunsysteem) van de groep aanlopen. Wij worden dan mogelijk als bedreigende indringers gezien en uit het systeem geweerd. Wanneer jij je niet aan de ongeschreven spelregels houdt (omdat jouw levenskracht je iets anders ingeeft) dan strooi je zomaar onopzettelijk zout in de wond van het collectieve karma. Dat wat we dan mogelijk ervaren, is de pijn van de wond die ook wij vanuit het systeem met ons meedragen. Want ook al proberen we misschien met ons verstand de pijn te ontlopen, wij zullen er toch mee geconfronteerd worden.

Iedere stam, gemeenschap, cultuur of familie heeft zo zijn eigen wijsheid ontwikkeld. Wijsheid die de gemeenschap graag door wil geven aan de volgende generaties. Het probleem is echter dat, hoe goed bedoeld ook, deze wijsheid gebaseerd kan zijn op angst. En vanwege die angst beperken we ook de vrije stroming van het leven.

Wanneer je dit mechanisme niet goed doorhebt, dan kun je verder in de verstrikking raken. Pas als we alles in het juiste perspectief plaatsen kunnen we opnieuw kiezen. De wond uit het collectieve verleden kunnen we niet ongedaan maken. Wel kunnen we met andere ogen eerdere ervaringen beter plaatsen. We kunnen de gebroken draad van het leven gaan herstellen en het leven na de breuk in de draad weer oppakken. En iedere keer wanneer we in de toekomst ergens tegenaan lopen waar ons immuunsysteem bij betrokken is, kunnen we onze aardse en hemelse kwaliteiten met elkaar gaan verbinden. Als dat lukt, hebben we de tactiek van Cheiron de gewonde genezer begrepen.

het helend vermogen van Sedna en Cheiron

Ooit zou Neptunus met zijn enorme zwaartekracht Cheiron binnen zijn baan hebben getrokken. Net als de Plutoïden is hij dus uit de Kuipergordel afkomstig. Hij heeft zich als het ware op de voorgrond geslingerd en lijkt daarmee de aandacht naar zich toe te willen trekken. Dit is geheel anders dan Sedna, het zogenaamde ver afgelegen ‘familielid’.
Naast Cheiron heeft ook Sedna te maken heeft met lijden, gekwetstheid en opgelopen trauma. Soms krijg is de vraag: wat is nu het verschil tussen deze twee? Beide verstoten, beide getraumatiseerd, zowel Cheiron als Sedna zijn verbonden met pijn, en de verwerking van leed, maar wat is het verschil?

Cheiron zouden we kunnen zien als de stille kracht die in ieder van ons besloten ligt om patronen te doorbreken, de geschiedenis te helen en de rode verstikkende draden die je energetisch belemmeren om een vrije ziel te zijn door te breken (Cheiron staat niet voor niets tussen de planeten Saturnus en Uranus in). Cheiron heeft zeg maar de intentie om je ziel te helen door het verhogen van je weerstand.
Cheiron wacht als het ware zonder oordeel tot het juiste moment dat jij klaar bent om zijn helende kracht te benutten. Hij gaat over het vermogen weerstand te bieden tegen problemen die afkomstig zijn uit het veld van de familieclan.
In de mythe lukte Cheiron het om weerstand te bieden tegen het trauma van de afwijzing door zijn ouders. Hij is zich uiteindelijk geheel van zijn familie gaan onderscheiden en is er zelfs bovenuit gestegen met zijn wijsheid en kennis over geneeskunde. Cheiron hoort bij de familie van de ruwe en niet al te vriendelijke Centauren, maar Cheiron liet dit hele door egogedreven stuk in zijn persoonlijkheid los.

Veel van onze onbewuste overtuigingen, gedragingen en patronen vinden hun oorsprong in familie waarin we zijn opgegroeid. Zowel bekrachtigende als beperkende patronen kunnen we in ons leven aannemen (op onze schouders nemen). Onbewust kunnen beperkende ervaringen en patronen ons in de weg gaan zitten (beperken in ons zijn). Met het verstand kunnen we niet altijd bevatten welke banden en patronen ons ongemerkt in de greep houden en telkens leed blijven veroorzaken. Pas wanneer we ons bewust worden dat een overtuiging, bagage, aangeleerd of automatisch gedrag niet werkelijk bij ons hoeft te horen, maar losgekoppeld kan worden, kan het helend vermogen ingeschakeld worden. Zo kun je jezelf helen door blokkades in energie te doorbreken zodat leed niet telkens opnieuw beleefd hoeft te worden (niet door jou en niet door een eventuele volgende generatie). Je hoeft jouw pijn niet ongewild en ongemerkt in stand te houden en door te geven aan je kinderen. Cheiron zegt zoiets als: ik toon weerstand, ik bezit het vermogen mijzelf in het heden te helen van oude wonden (ik kan mij ervan losmaken, ik kan er als het ware boven uit stijgen, zodat wonden omgezet kunnen worden in krachten).

Cheiron wacht zonder oordeel tot het moment jij klaar bent zijn kracht te benutten. Zijn symbool lijkt op een sleutel en geeft daarmee aan de sleutel van persoonlijke vrijheid in handen te hebben. Cheiron treedt naar voren wanneer je weerstand biedt tegen overtuigingen en banden die je door de familie is ingefluisterd (energetisch). Symbolisch zien we dit terug in de mythe waar Cheiron een bijzondere gouden harp kon bespelen. De muziek scheen zijn beluisteraars een inzicht te verschaffen, iets wat niet met menselijke spraak te verkrijgen was. We kunnen zijn helende inzichten dan ook niet via het verstand ontvangen. We mogen luisteren naar de muziek, luisteren naar de tonen die ons raken en voelen wat ons van binnen raakt.

Zoals ik schreef, heeft ook Sedna te maken met pijn. Maar zij zegt zoiets als: We kunnen uit eigenbelang keuzes maken die schadelijk zijn voor het algemeen belang. Dat wat wij willen, kan een schadelijk effect hebben op anderen. Wanneer we echter anderen schaden, schaden we uiteindelijk ook onszelf omdat we op een dieper vlak allemaal met elkaar verbonden zijn. Wanneer je een dader bent en liefdeloos handelt, ben je dus tegelijk ook slachtoffer van dit handelen.
Sedna wijst ons op het belang van empathie en inlevingsvermogen. Oog hebben voor het effect van je handelen, zien wat iets doet met een ander en met het grote geheel. Dus dat betekent dat we niet ons behoeftig ego-zelf ten koste van de ander moeten inzetten om ons eigen hachje te redden, of om de eigen driften te bevredigen.

Sedna gaat over het inzicht krijgen in onze keuzes. We kunnen keuzes maken die beter zijn voor het milieu bijvoorbeeld, of het gelijkwaardige evenwicht tussen mannen en vrouwen eerbiedigen of vriendelijk zijn voor het welzijn van dieren. Ja je mag trouw zijn aan je wezenlijke behoeftes, ruimte nemen voor je eigen verlangens, je passies leven, als je daarmee maar niet de ander opzettelijk beschadigd omdat het jou beter uitkomt. Daarbij mag je best de leefregels van groep ter discussie stellen. Ongehoorzaamheid kan ontstaan vanuit het verlangen het hoogst haalbare uit het leven te halen, vanuit het verlangen om hartvervulling te laten uitkomen. Ongehoorzaamheid hoeft geen teken van disrespect te zijn, maar kan ook best een daad van liefde zijn. Als je maar handelt uit liefde, want dan zet je liefde in beweging. Maar als je handelt uit egoïsme dan veroorzaak je schuld.

Zoals ik hiervoor schreef: we zijn op onderliggend niveau allemaal met elkaar verbonden. We kunnen elkaar voeden en samen zo dienstbaar zijn aan het totaal en samen in eenheid leven of we kunnen elkaar vernietigen. Dit zien we ook symbolisch terug in de het mythische aspect van Sedna als moeder van de zeedieren en voedster van de mens. Wanneer je de moeder van de zeedieren pijn doet, zal de mens verhongeren.

*Meer staat te lezen in mij reader: Sedna’s keuze. Zie bij Kiosk.

Pijn (thema cheiron)

Zolang we een hart hebben, kunnen we ook pijn ervaren. Leven zonder pijn is op aarde niet mogelijk. Deze realiteit kunnen we niet ontlopen. We lopen altijd het risico gewond te raken. Pijn hoort bij het leven. We doen er goed aan om het bestaan van pijn te erkennen en toe te laten tot onze werkelijkheid.

Soms worden we dusdanig diep geraakt dat de pijn niet zomaar geneest. Het is belangrijk om aandacht te besteden aan de pijn. Het is belangrijk om de wond te verzorgen, want een wond die niet geneest kan het lijden in de toekomst onnodig lang in stand houden. Pijn beïnvloedt onze houding in het leven en onze blik op de toekomst.

Bang zijn voor pijn in de toekomst is zinloos, maar blijkbaar werkt het in het leven zo, dat we ons eerst onnodig lang ergens aan vasthouden (doorleven), voordat we de werkelijke betekenis van iets kunnen doorzien.

Het leven doet extra pijn wanneer we onszelf verlaten. Het erkennen van wat er nu is, het toelaten van het gevoel, het doorvoelen van pijn, het doorvoelen van liefde, dat kan alleen hier in de middenwereld, in het heden, in het nu.
Net zoals we de pijn na een verwonding eerst moeten vasthouden voordat we het weer los kunnen laten, moeten we hetzelfde doen met onze emoties. 

Het leven is als de oceaan, altijd in beweging…
 
 
(Cheiron: ik toon weerstand, ik bezit het vermogen mijzelf te helen, ik kan mij losmaken, ik kan het alleen).