Tagarchief: Astrologie

Astrologie, Het mooiste beroep dat er bestaat

Ik ben astroloog en kijk naar de beweging in de tijd. Ik geloof dat we in een tijd zijn aangekomen waarin het de bedoeling is dat we de magie terug gaan vinden.
Astroloog zijn is het mooiste beroep dat bestaat. Waarom? Omdat ik daarom weet dat er nieuwe planeten zijn ontdekt, die over dat thema gaan.

Veel mensen krijgen steeds meer in de gaten: van hé ik zit niet lekker in mijn vel. Het thema bewustwording is momenteel thema. Dat zie je overal om je heen. De ene doet aan mindfulness, meditatie, de ander maakt lange wandelingen, allemaal om erachter te komen hoe ‘het’ werkt (hoe we onze innerlijke vrede kunnen vinden). De astrologie is voor mij een ingang, een pad in de zoektocht naar zingeving. Het gaat om de ervaring, om de eigen ervaring. Ervaringen delen creëert verbondenheid. Vroeger ging eigenlijk alleen de zieke mens in therapie, momenteel werken veel mensen min of meer aan zichzelf…

In de astrologie kunnen we bijvoorbeeld al veel van de zon en maan leren. In het hele oude India beschouwden ze de zon en maan als ogen van het universum. Wanneer deze zogenaamde zon en de maanogen in ons eigen leven op elkaar zijn afgestemd dan lopen we zeg maar minder snel als een kip zonder kop, zonder op of om te kijken rechtdoor, maar staan we ook nog eens in verbinding met onze omgeving. We zijn dan in contact met de omgeving. Het vrouwelijke is verbonden met het mannelijke (Yang is verbonden met Yin). We mogen oefenen om deze zaken te integreren. Oefenen om het oog van de zon te openen en daarmee het vermogen om gewoon vastbesloten te zijn wie we zijn. Gewoon te gaan dus!
Daarnaast mogen we oefenen om door het oog van het gevoel te kijken. Dit door onszelf maar ook de omgeving met open armen te ontvangen. Aannemen, toelaten, voelen en reageren…

Momenteel is er veel emotie dat onder de oppervlakte een weg naar buiten probeert te vinden. Bestaansrecht zoekt, zou je ook kunnen zeggen. Veel emotie wordt weggestopt, verborgen. Verdriet, woede, pijn, het is er maar mag niet altijd gevoeld worden. De planeten achter de schermen, voorbij Saturnus en daardoor voor het blote oog onzichtbaar zijn sinds de eeuwwisseling ontdekt. Zij hebben astrologisch betrekking op de onzichtbare vibraties. De onderstromen en dus ook op de emoties. Zij symboliseren als het ware de verborgen vibrerende natuurkrachten die onze innerlijke wereld in beweging kan zetten. Daarnaast hebben zij ook de intentie ons innerlijk wakker te schudden, ons op te porren eigenlijk. Want wanneer we lang genoeg in bepaalde cirkels bewegen of lang genoeg dezelfde paden bewandelen, bestaat al snel de neiging tot automatisme. Denk bijvoorbeeld maar even aan het besturen van een auto. Als je iedere dag hetzelfde stuk rijdt dan denk je er niet meer bij na en ben je ook vaak minder alert. Iedere bocht neem je met gemak. Maar er zijn van die momenten waarop we plotseling uit onze vaste beweegpatronen kunnen worden geslingerd omdat er ineens iets op het pad ligt dat er eerder niet lag. Dat zijn van die momenten die alles op zijn kop zetten. Van die momenten die onze kijk op de werkelijkheid, onze ervaring doet veranderen. En dit gaat nu eenmaal vaak gepaard met emoties.
Die momenten zijn net als loten uit de loterij, ze bieden een kans. Dit omdat we juist op dit soort momenten  onze magie (onze talenten, originaliteit en vindingrijkheid) kunnen gaan terugvinden. Allemaal beschikken we over het vermogen om onze intuïtie, verbeelding en creativiteit toe te passen en het bestaan te herscheppen.

Het pad lopen van de magiër vraagt echter om een bewuste keuze. Je kunt hier niet onbezonnen aan beginnen. Hij of zij moet bijvoorbeeld het reactiepatroon van het vluchten, bevriezen en vechten achter zich laten en gaan handelen. Een ware Magiër werkt daarbij samen met de natuur. Om dit te kunnen moet hij zich ermee in verbinding stellen.

Ik ben astroloog en kijk naar de beweging in de tijd. Ik geloof dat we in een tijd zijn aangekomen waarin het de bedoeling is dat we de magie terug gaan vinden. Astroloog zijn is het mooiste beroep dat er bestaat. Waarom? Omdat ik daarom weet dat er nieuwe planeten zijn ontdekt, die over dat thema gaan…

De zon, de stralende ster in ons midden

De intentie van jouw ziel

Zoals de meeste wel weten, kent de astrologie twaalf zonnetekens. Je zou kunnen zeggen dat de zon twaalf verschillende ‘gezichten’ heeft (of twaalf verschillende stralen). Afhankelijk van je geboortemoment resoneert als het ware één ‘gezicht’ van de zon het meeste met jouw eigen hart.  Anders gezegd: de energie van één van de twaalf zonnestralen kleurt je hart. Hoe meer je je hart kunt openen, hoe zuiverder je ook ‘de toon’ van jouw zonnestraal persoonlijk en eigen kunt maken.

Een belangrijke voorwaarde om gelukkig te kunnen zijn, is dat we expressie kunnen geven aan onze ware aard. Iedereen die geboren wordt, draagt een visioen met zich mee. Een droom, een beeld van wat hij in het hier en nu tijdens de reis op aarde kan manifesteren. Wat hij kan creëren als hij zijn volle potentieel neerzet.
Echter, in een eerder artikel over de zoektocht naar geluk noemde ik het ook al, om dit te kunnen moeten we eerst wel weten wie we zijn. Onze zoektocht naar geluk begint dus met het stellen van de vraag: wie ben ik? De zon geeft in de horoscoop op symbolische wijze een aanwijzing.

De zon geeft de aarde onvoorwaardelijk licht en warmte, zonder hiervoor iets terug te verwachten. In die zin is de zon een solide, betrouwbare en onvermoeibare bron van kracht. Daarbij is de zon vanaf de aarde gezien altijd onderweg. Afwisselend klimt hij omhoog of daalt hij gestaag naar beneden. Je kunt overigens de klok erop gelijk zetten want hij is altijd op tijd.

De oude volken zoals de Maya’s, vertaalden het cyclische proces van de zon rechtstreeks naar het dagelijkse leven. Zo zagen zij bijvoorbeeld dat niet alleen de zon, maar ook iedere omstandigheid een proces op aarde met een opkomst en ondergang kent. Na iedere zonsondergang (ondergang van tijdsperiode) komt er weer iets nieuws voor in de plaats. Zij het met een wat andere energie (andere kleurtoon). Zo is iedere reis van de zon door de tijd uniek.

Symbolisch komt tijdens onze geboorte een nieuwe zon op. Een nieuw hart, in een nieuw lichaam begint te kloppen en onze reis door de tijd begint….



Emotionele betrokkenheid: loyaliteit en onthechting

Net als de meeste mensen heb ik behoefte aan aandacht en genegenheid. Ik voel mij niet graag in de kou gezet door degene van wie ik zorgzaamheid en betrokkenheid verwacht. Maar wat nu als de ander mij negeert? Is het dan wijzer om het verlangen aan emotionele binding de rug toe te keren? Als ik van de persoon van wie ik belangstelling (liefde en genegenheid) verlang niet krijg waar ik op hoop, doe ik er dan goed aan om die persoon links te laten liggen? Of laat ik mij in een dergelijk geval dan leiden door het gezegde: oog om oog, tand om tand? Liever breng ik de ander tot inzicht en creëer ik de mogelijkheid tot verandering, maar hoe doe ik dat? Wat is wijsheid? Dit is een puzzel waar ik niet zomaar uitkom en ik vraag me af: wat zou een wijze meester hierover zeggen?

Confusius is zo’n leraar. Hij kwam uit het oude China en zijn gulden regel was: Behandel anderen nooit op een manier waarop je zelf niet behandeld wilt worden. Karen Armstrong schrijft over de leer van Confucius in haar boek (in naam van god, religie en geweld) dat een rechtvaardig persoon (Junzi = edelmoedig mens) in zijn hart moest kijken en ontdekken wat hem pijn deed en vervolgens in alle omstandigheden weigeren iemand anders pijn te doen.
Ik vraag me hierbij wel af: Hoever ga je in je loyaliteit als een ander jou met een gebrek aan genegenheid tegemoet blijft treden?
Confucius was van mening dat je altijd respect moest hebben voor je meerdere, maar dat deze nooit zijn positie mocht misbruiken. Maar wat nu als dit laatste wel gebeurt? Wat doe je als iemand die zich in een machtspositie bevindt niet loyaal is?

Veel mensen koesteren een diep gewortelde wens in belangstelling te staan bij een specifiek persoon, maar raken teleurgesteld wanneer (telkens opnieuw) blijkt dat de ander van wie ze genegenheid verlangen hen niet ziet. Wanneer de liefde onbeantwoord blijft, kan er een blijvend gemis van leegte ontstaan, iets dat we maar moeilijk van ons kunnen afschudden. In plaats van zelfstandig, vrij en vervuld zijn we in zo´n geval afhankelijk en onvrij. Uit ‘hongersnood’ kunnen we ongemerkt veranderen in bedelaars die niet bedelen om geld maar om aandacht, zorg en liefde.
Het verlangen naar zorgzaamheid zomaar even loslaten, kan heel lastig zijn en soms zelfs onmogelijk. Zo zal bijvoorbeeld een kind dat wordt verwaarloosd niet gemakkelijk zijn eigen ouders de rug toekeren. Om dezelfde reden kan het voor een werknemer, die uit verantwoordelijkheid voor zijn gezin het hoofd boven water moet houden, lastig zijn om het inkomen op te geven, ook al zijn de werkomstandigheden slecht.
Wanneer de ander die in een bepaalde rol en machtspositie verkeert niet die rijk gevulde emotionele voedingsbodem blijkt te bezitten, iets waar jij op rekent, kan dit je angst en gevoel van instabiliteit vergroten. De mate van afhankelijkheid en machtsverhouding is bepalend hoezeer iemand gebukt kan gaan onder een blokkade van emotionele uitwisseling van energie. Je moet in dat geval vertrouwen en bouwen op iemands genegenheid, terwijl de bron waar je uit wilt putten niet betrouwbaar is.

Ook het confucianisme had over dit probleem nagedacht. Zo staat er op Wikipedia te lezen: “Volgens het confucianisme heeft een rechtvaardig persoon het recht om te rebelleren tegen onrechtvaardige heersers, omdat die op dat moment hun plichten niet nakomen en dus de onderlinge relatie niet wederkerig is.”
Misschien tegenstrijdig, maar tegelijkertijd vond Confusius respect en ontzag voor ouders en meerdere belangrijk en was hij van mening dat we anderen nooit op een manier moeten behandelen waarop je zelf niet behandeld wilt worden. Dus aandacht afdwingen door bijvoorbeeld geweld te gebruiken, zal Confusius waarschijnlijk niet zo wijs hebben gevonden. Maar wat dan wel?
Misschien is het een idee om in het geval van onrechtvaardigheid te rebelleren door ons te onthechten van het onderwerp van ons verlangen en de behoefte aan diens genegenheid de rug toe te keren? Dit dan wel op een manier die niet neigt naar het oog om oog en tand om tand principe. We zouden ons daarom misschien ontvankelijk en toegeeflijk kunnen opstellen, terwijl we ondertussen op zoek gaan naar anderen aan wie we ons kunnen hechten?
Ik heb het hier echter niet over vluchten. Wanneer het verlangen naar emotionele binding met een betreffende persoon niet lukt, kunnen we (vanuit een gevoel van leegte) tijdens onze zoektocht naar een vervangende emotionele voedingsbron onze afhankelijkheid in stand houden, door verslaafd te raken aan zoiets als genotsmiddelen. Ook dat kan een manier zijn om met kille harteloosheid om te gaan. Uit behoefte aan liefde en genegenheid kunnen we ons aan iets of iemand anders vast gaan klampen. Echter, het vinden van een surrogaat ‘dorstlesser’ is niet de oplossing. Daarbij is het zo, dat al krijg je nog zoveel liefde en aandacht van een ander, de behoefte aan verbinding met juist die ene persoon (die dus tekortschiet) kan blijven doorsudderen (ook al weet je verstandelijk dat de relatie uitzichtloos is).

Energie draagt net als water de impuls van de beweging in zich. Waar vrije energie zich voortdurend voortbeweegt en transformeert tussen schepping, vernietiging, oplossing en wederopstanding, gooit stilstaande energie de rem op de natuurlijke kringloop van het leven. Het vertraagt processen, bemoeilijkt de uitwisseling van contact en het houdt vernieuwing tegen. Stilstaande energie verspreidt zich niet en is als stilstaand water in een gesloten fles. Met een dichte dop op de fles blijven de glazen leeg.
Het gevoel als een lege beker te zijn, creëert een gevoel van machteloosheid. Je verlangt naar vervulling maar je hebt geen macht over het levensgevende water in de dichte fles. Als een kind voor een dichte snoeppot, mag je de zoetigheid niet aanraken en er alleen vol hoop en verwachting naar kijken.

Wanneer wij iemand positieve aandacht geven en met positieve emoties tegemoet treden, dan laden wij deze persoon met positieve energie. Wanneer wij echter negatieve emoties uitzenden of emotionele betrokkenheid afwijzen (dus geen emotionele aandacht geven), kan de ander dit als afwijzing of zelfs verstoting ervaren. Wanneer je je in zo’n situatie bevindt en je de pijn van de afwijzing wilt doorbreken, zit er volgens mij niets anders op dan je verlangens los te laten. Vroeg of laat zul je tot het besef moeten komen dat je kunt wachten tot je een ons weegt. Wanneer iemand namelijk niet in staat is iets van zichzelf te schenken, moet je je bij de situatie neerleggen. Langdurig en hard trekken aan een gesloten deur is een zinloze strijd. Hoe graag je het ook wilt de liefde zal naar verwachting onbeantwoord blijven. Tenzij de persoon in kwestie een draai van 180 graden maakt, iets wat niet onmogelijk is maar je kunt er niet op gaan wachten.

Ophouden met trekken aan een gesloten deur hoeft in mijn ogen niet te betekenen dat je de ander helemaal de rug moet toekeren. De relatie zou misschien vanuit een gevoel van belangeloosheid en zonder te hechten aan de uitkomst kunnen voortbestaan. Je kunt best respectvol zijn en gericht op iemands welzijn zonder hier iets voor terug te verlangen.
Hoe pijnlijk het misschien ook is: een onafhankelijk en ‘edelmoedig’ persoon zal liever het uitzicht verkiezen boven het uitzichtloze. Wanneer de ander jou dus geen warm hart toedraagt, doe je er goed aan (hoe moeilijk dit misschien ook is) om uit zelfrespect geen waarde te hechten aan genegenheid die er niet is. Iets wat er niet is, heeft immers geen waarde. Waarom dan langdurig een hoge prijs betalen en vasthouden aan iets dat geen waarde heeft?

*Het bovenstaande thema zouden we kunnen verbinden met de boodschap en betekenis van Huya. Hij gaat over het keurslijf waar we ons in kunnen bevinden en wijst op het belang van loslaten.

 

Keurslijf

Als astroloog vergelijk ik mensen graag met sterren (lees: zonnen). In de astrologie zegt de stand van de zon (tijdens het geboortemoment) wat voor type je bent. Waar je persoonlijke
kracht ligt. Anders dan de zon staan wij niet in de hemel te stralen (tenzij we met een parachute in de lucht hangen, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde). De meeste van ons staan met beide benen op de grond en kunnen vrij over de aarde bewegen, iets dat voor de zon onmogelijk is.
Wij lijken uiterlijk totaal niet op een ronde gele vuurbol, toch zijn wij net als de zon een bron van energie en bezitten ook wij stralingskracht. Onze eigen zon is echter niet direct zichtbaar en heeft als het ware een jas aan in de vorm van ons lichaam. Het kan gebeuren dat wij onze zon wat teveel ingekapseld houden en isoleren. We kunnen ons te kort doen wanneer wij onze wezenlijke kracht beknotten.
Ook al is onze wezenskracht met het blote oog misschien lastig te zien, toch is het niet bevorderlijk om de zon in ons binnenste in elkaar te drukken. We kunnen nu eenmaal niet
gelukkig zijn wanneer we ons wezenlijke zelf modelleren zoals vrouwen vroeger hun taille in een korset snoerden. Ons wezen bestaat niet uit vaste en tastbare materie en is geen
hoopje klei maar is van een etherische kwaliteit.
Zoals de lucht ruimte geeft aan de zon zo geeft ons lichaam ruimte aan ons wezen. Onze wezenskracht is in staat om, net als de zonnestralen door de lucht, naar buiten te stralen. Toch is het niet vanzelfsprekend dat dit ruimte geven daadwerkelijk lukt. Er is soms eerst een stukje bewustzijn nodig om te kunnen instemmen met de bevrijding van het zelf.