Tagarchief: Angst

Pluto in beweging

Enkele thema’s die bij Pluto horen: angst & liefde, transformatie, vernietiging, licht & duisternis, bewustwording, naar boven halen van verborgen emoties e.d. Pluto gaat eigenlijk over het volgende proces: We wenden ons af, we keren ervan af, we gaan weg van het licht. Vervolgens gaan we er weer naar op zoek om er weer naar terug te keren.

Angst is als een verkeerslicht die op rood springt en geldt als een waarschuwing dat we het liefdeloze naderen. Angst zegt ons zoiets als: pas op, kijk uit je gaat de duisternis betreden!
Angst is een nare emotie en het zet stil, het is een dwingende energie en spoort je aan om terug te komen op een besluit en te voelen (laten doordringen) wat er aan de hand is. Ditzelfde geldt overigens ook voor zoiets als verdriet, boosheid of pijn.

Ons lichaam is een antenne en neemt iets waar. Het lichaam stuurt ons een signaal, geeft ons een eigenlijk een reactie op dat wat ons diep van binnen raakt. Of anders gezegd: onze ‘ik’ wordt in beweging gebracht door iets wat er buiten ons plaatsvindt. Als dit iets geen liefde vertegenwoordigt dan is ons lichaam een perfect instrument om dit via angst aan ons door te geven. Door dus te vertrouwen op en te luisteren naar ons lichaam, zijn we gewaarschuwd om de gevarenzone te vermijden en onze handeling aan te passen. Bij angst is de boodschap helder: Stop! Keer om!

Er zijn echter twee problemen. De eerste is: wij hebben het afgeleerd om naar ons lichaam te luisteren waardoor we de signalen niet (meer) goed begrijpen. We hebben het ons aangeleerd om gevoel zoals angst, verdriet en pijn te negeren en de belevenissen die we tegenkomen met ons verstand te benaderen of op te lossen. We begrijpen daarom vaak de daadwerkelijke diepere boodschap niet die ons gevoel wil brengen.

Het tweede probleem is: we zijn niet volledig aanwezig in het Nu, maar een deel van ons lichaam (het energielichaam) leeft in andere werkelijkheden (het verleden) en haalt het Nu en die andere werkelijkheid door elkaar. Omdat we dus niet volledig in het nu zijn, reageert ons lichaam daarom ook niet meer adequaat op situaties waar wij ons nu in bevinden. Zo kunnen wij bijvoorbeeld angst ervaren terwijl er in het hier en nu geen reden voor is. Of andersom kan ook: we ervaren geen angst terwijl er wel reden voor is om angstig te zijn. De daadwerkelijke situatie en onze gevoelens zijn zeg maar niet goed op elkaar afgesteld. De antenne is bij veel mensen zeg maar ontregeld. Wanneer we een tijdje met zo’n ontregelde antenne rondlopen dan komen we uiteindelijk terecht in een negatieve spiraal. We zijn dan geneigd om steeds minder op onze emoties te vertrouwen en alle rode stoplichten te negeren.

Dit is iets wat nu speelt. Het gebeurt…

Op 12 januari 2020 om 18.00 maakt Pluto een exacte conjunctie met Saturnus in het teken Steenbok. (Overigens op dat tijdstip ook de Zon en Mercurius conjunct dit tweetal).
Er wordt door astrologen veel gesproken over deze conjunctie tussen Pluto en Saturnus (en ook Jupiter doet overigens mee in het proces).
Omdat Pluto zich traag beweegt is de aanloop naar deze conjunctie al ruim van te voren merkbaar. Het gaat dan ook om een proces. Pluto gaat over transformatie, het betreft dus een transformatie proces.
Ik noem mijzelf geen toekomstvoorspeller. Astrologie gaat voor mij niet over het kijken in de toekomst en voorspellen van wat er precies gaat gebeuren. Liever geef ik betekenis aan de wind die er waait zowel in als buiten mij, zodat ik bewust en dus met open ogen op die wind kan meestromen.

Deze conjunctie heeft te maken met verantwoordelijkheid nemen voor dat wat wij ambiëren en willen verwerkelijken in de wereld. Verantwoordelijkheid nemen voor onze bouwsels, stelsels, maatschappelijke systemen en wetmatigheden waar wij ons aan vasthouden. Waar wij ons aan optrekken om alsmaar op voort te kunnen borduren. Saturnus is een planeetenergie die het moreel besef hoog in het vaandel heeft staan. Hij ziet het verlies van moreel besef dan ook als een zonde. Vanwege die angst voor dit verlies aan moraliteit hecht Saturnus veel waarde aan regels en wetten, hij vreest chaos en wetteloosheid. Velen verwerpen momenteel echter het keurslijf en de wetmatigheid dat Saturnus ons voor de voeten gooit. Het rode stoplicht van angst wordt genegeerd, het gebeurt…

Ondertussen worden ook steeds meer mensen zich meer en meer bewust van de signalen van het lichaam. En beginnen steeds meer mensen te zien dat onze ingebouwde stoplichten zijn ontregeld. En hoe meer mensen het door gaan hebben, hoe meer mensen het veld van het verleden kunnen gaan loslaten om wakker te kunnen worden in het heden. En dat is in mijn ogen waar de bovengenoemde Pluto en Saturnus conjunctie een aanzet toe geeft.

© saskia van vliet – sterrentaal

Angst, ons beschermingsmechanisme?

Dingen die niet lekker lopen, communicatiestrubbelingen, onvriendelijke opmerkingen enzovoort, kunnen zich allemaal als stofdeeltjes in mijn binnenste verzamelen. Het lijkt soms wel alsof er een magneet in mij werkzaam is die allerlei (veelal negatief georiënteerde) informatie naar zich toetrekt. Hoe kan ik voorkomen dat negatieve prikkels de overhand krijgen en aan mij blijven kleven, waardoor ik de slaap niet meer kan vatten? En hoe komt het toch dat ik geneigd ben te letten op allerlei negatieve in plaats van positieve informatie? Ik vraag me af: is het krampachtig vasthouden aan allerlei indrukken eigenlijk wel nodig en bestaat er, wanneer we hier last van hebben, een manier om de magneet in ons binnenste om te polen? Of anders gezegd: is er een manier om op natuurlijke manier de energetische emmer te ledigen, precies zoals we een stofzuigerzak ook regelmatig vernieuwen?

Ons hart – het kwetsbaarste deel in ons lichaam, want zonder kloppend hart is er immers geen leven mogelijk – loopt voortdurend het risico geraakt te worden. Ieder minste of geringste signaal van vijandigheid (ook al is het maar een onvriendelijk woord) kan het verdedigingsmechanisme op scherp zetten. Iedere aanval gericht op het hart, ook al is het misschien niet letterlijk een scherp voorwerp dat ons probeert te raken, kan immers onze kop kosten. Geen wonder dat we geprogrammeerd zijn om op onze hoede te zijn. Denk eens aan al die oorlogen en moorden die er in het verleden waren en die ook vandaag nog plaatsvinden. De mensheid heeft geleerd de signalen van harteloosheid serieus te nemen. Het besef van onze nietigheid zit in ons systeem verweven. We zouden kunnen zeggen dat angst de drijvende kracht is achter het in werking treden van de energetische stofzuiger en bijgevolg deel uitmaakt van ons verdedigingsmechanisme. Immers: hoe groter de angst, hoe groter onze alertheid. Alleen al de gedachte dat iemand boos kan worden, is voor sommigen al voldoende om de innerlijke filter in werking te zetten. Elke prikkel die ook maar een beetje in de richting wijst van nakend gevaar kan ons alarmeren. Je zou overigens ter verdediging kunnen aanvoeren dat je goed bezig bent wanneer je emotioneel betrokken bent en in het bezit bent van een groot inlevingsvermogen. Hoe kan het richten van je aandacht op je omgeving immers verkeerd zijn? Echter, je schenkt de ander niet oprecht uit liefde aandacht wanneer je bang bent om gekwetst te worden. In dergelijk geval zet je je zogenaamde emotionele betrokkenheid in als middel om je te wapenen tegen angst.

Onze verre voorouders dienden zichzelf te beschermen. Ze moesten zich zien te redden in tijden van voedselschaarste, meebewegen met de grillen van de natuur, wedijveren met soortgenoten en uitwijken voor gevaar. De mens leerde vechten en vluchten vanuit zelfbehoud. Onze overlevingskansen met onze verwarmde huizen en overvolle supermarkten zijn in dit deel van de wereld echter drastisch groter geworden. Toch wordt het gedrag bij veel mensen nog steeds (bewust of onbewust) gestuurd door angst. Er zijn heel weinig mensen die volledig vrij en zorgeloos hun leven leiden. Hoeveel mensen worden er niet dagelijks gekwetst, gepest, gediscrimineerd of zijn het mikpunt van andermans frustraties? Hardheid en onbegrip kunnen ons treffen en ons hart loopt nog altijd het risico geraakt te worden, omdat het recht van de sterkste nog steeds geldt. Ook al hebben we een dak boven ons hoofd en ligt er eten in de koelkast, precies zoals onze voorouders kunnen we de wereld nog altijd als een bedreigende en onvriendelijke plek ervaren.

Zoals hierboven beschreven, maakt angst deel uit van ons beschermingsmechanisme. Tegelijkertijd kan angst ons belemmeren en beperken, ons innerlijk doen verstarren of verkrampen (bevriezen), en dit is helemaal niet iets dat ons altijd ten goede komt. Wanneer (vaak zonder dat we er erg in hebben) angst ons in de greep houdt en wij voortdurend allerlei prikkels uit de omgeving opvangen, kunnen onze lichaamsfuncties op den duur uit balans raken. Uit angst voor hartenleed kunnen we namelijk teveel gefocust zijn op het negatieve en teveel bezig zijn met mogelijke dreigende gebeurtenissen, terwijl dit niet altijd per se zo hoeft te zijn. Wanneer angst ons in de macht heeft terwijl er eigenlijk geen reden voor is, kan onze energetische filter verstopt raken, met het gevolg dat onze gedachtes alle kanten op vliegen, onze emoties oververhit raken en de spierspanning over het hele lichaam toeneemt. Enerzijds kost het voortdurend op onze hoede zijn ontzettend veel energie, en anderzijds vervuilen we ons energieveld wanneer we teveel aandacht besteden aan negatieve signalen en prikkels en het positieve rondom ons negeren.

Wanneer je ooit in een tropisch regenwoud bent geweest, waar de mens nog geen grip heeft op de natuur, is je mogelijk iets opgevallen. Binnen de ongerepte natuur van bijvoorbeeld een oerwoud heerst, ongeacht eventuele kwetterende vogels, krekels of andere geluiden, een geweldige rust. Er hangt een sfeer van vertrouwen en overgave. De emotie angst die ons in de bewoonde wereld zoveel geweld aan doet, schijnt in een natuurlijke omgeving, ondanks de dodelijke spinnen, slangen of de mogelijk aanwezige vleesetende planten, niet overheersend aanwezig te zijn. Integendeel, het is mijn ervaring dat je midden in de ongerepte natuur nog de pure kracht van het bestaan kunt ervaren. Daar heerst alleen het kloppend hart van het zijn, het gonzende gezoem van het hier en nu. Leven vanuit angst is wellicht niet zo heel natuurlijk als we mogelijk denken…

Angst komt voort uit de herinneringen aan gebeurtenissen die ons hartzeer hebben bezorgd. Sinds die gebeurtenis zijn we bang voor herhaling van de pijn, of erger: bang voor de dood. Soms zijn we zelfs zo bang dat we niet meer voluit durven te leven. Ik geloof echter dat er diep in ons hart een krachtig beschermingsmechanisme zit dat veel sterker is dan angst. Een mechanisme waar veel mensen misschien geen weet van hebben, omdat ze angstvallig het hart op slot houdt. We kunnen pas achter deze waarheid komen wanneer we de angst voor de negatieve kracht van de ander inruilen voor het geloof in de grootsheid van onszelf. Of anders gezegd: Waarom meer waarde hechten aan een eventuele aanval van de ander dan vertrouwen op de grootsheid van onze eigen (overlevings-)kracht?

*Dit artikel verscheen eerder ook in het tijdschrift Para-Astro.