Huya: de overgave

HuyaDe transformator van de vorm (ontvormer)

Werken met de Plutoïden gaat over contact maken met de oerkracht van de natuur in onszelf. Het gaat om een reis van donker naar licht. Een reis terug naar jezelf in je lijf, in je levenskracht op aarde.

Huya of Juya de spirit van de regen wijst ons op het belang van loslaten. hij gaat over het keurslijf van de gewoonte, het patroon en de overtuiging waar we ons aan kunnen vasthouden. Huya gaat over een gevoel van controle en dwang voortkomend uit een oordeelvellend en veeleisend ego dat loslaten van patronen en overtuigingen  afwijst (vanuit de behoefte het natuurlijke vast te omlijnen). Huya gaat over onthechting. 

Huya gaat over het wantrouwen van het ego met betrekking tot de onbegrensde vrijheid die wij bezitten (het wantrouwen in het altijd in beweging zijnde, richtingloze, vormloze zelf).

Vragen
Hou jij je krampachtig vast aan regels, patronen en overtuigingen? Ontbreekt de spontaniteit in je leven? Mag je van jezelf ook wat losser worden, uit het bedachte keurslijf stappen, ontstressen en met een vrije geest opnieuw beginnen?

Thema
Loslaten, ontspannen en opnieuw beginnen.
De leegte ontvangen.
Maar ook over thuis komen in het hier en nu en over het loslaten van het daar en het toen.

Astrologisch
Daar waar Huya staat mag de vorm die zich mogelijk in je hoofd afspeelt (geprogrammeerde patronen) worden losgelaten. Je mag je bevrijden van oude overtuigingen, van oude denkbeelden. Stap de wereld in, blijf bij jezelf en begin opnieuw. Wis alles uit, druk op de reset knop, reset je leven.


Hieronder vijf  artikelen die op een eigen manier de betekenis en boodschap van Huya raken: loslaten, onthechten, verlaten van het keurslijf.  Voor meer uitleg en heldere toelichting verwijs ik ook naar mijn boek (De Plutoïden lichten van kosmische wijsheid). Hierin schrijf ik over Huya en ga ik in op  culturele, mythische, astrologische en spirituele aspecten van zijn betekenis. De zoektocht naar de betekenis van de Plutoïden staat overigens niet stil. Iedere keer ontdek ik weer nieuwe facetten.

1: Het symbool van Huya

2: Op weg naar thuis

3: Wanneer nemen wij bewust het besluit om eens even stil te blijven staan?

4. Haastige spoed is zelden goed

5: Loyaliteit (en thema onthechting)


1: Het symbool van Huya

Het idee dat het onderbewuste en het bewuste, dromen en werkelijkheid  in de dagelijkse realiteit nauw met elkaar zijn verweven, hebben we wel vaker gehoord. Het is onder andere de psychologie die zich hier uitgebreid mee bezighoudt.  Er zijn echter volken voor wie al ver voordat de psychologie ermee kwam, zoiets als droomduiding en fenomenologisch waarnemen alledaagse praktijk was. De Wayuu uit Colombia is bijvoorbeeld zo’n volk. Voor hen was en is de wereld waar de dromen vandaan komen en de doden heengaan net zo tastbaar als de wereld van het zand waar wij onze voeten op zetten.

Iedere keer treft het me weer wanneer ik over Juya (astronomen schrijven de naam met een H en maakten er Huya van) de mannelijke regenkracht van de Wayuu wil gaan schrijven: het mysterieuze, het dromerige, de ongrijpbare en ondoordringbare sfeer waar ik op stuit. Wie zijn toch deze mensen, wat dachten ze, hoe leefden zij en wat was of is hun gedachtegoed?
In een interview met twee filmmakers wordt mijn gevoel over de geslotenheid van de Wayuu gemeenschap bevestigd. Ik lees:  “Wie het vertrouwen van de Wayúu wil winnen, moet zelf iets te bieden hebben…. naast het zakendoen hielden ze iedereen op afstand, zelfs de overheid. Als ze buitenstaanders toelaten, dan is het omdat ze een mogelijkheid zien om iets van hen te leren.”

Wanneer ik verder op internet zoek naar verhalen raak ik al snel verstrikt in de mythische wereld van de Zuid-Amerikaanse culturen uit het verleden, waarbij de (her)scheppingsdrang van de tijd een grote  rol leek te spelen. Dit laatste, valt me op, is namelijk een telkens terugkerend thema: het scheppen van een nieuwe orde, het inwerking zetten van een nieuwe tijd. De mens wordt door de Zuid-Amerikaanse inheemse bevolking naar mijn gevoel gezien als een soort schrijver die voortdurend zijn verhalen schrijft (of weeft) en daarmee zijn eigen werkelijkheid schept. Maar zoals altijd komt aan ieder verhaal uiteindelijk weer een eind. Of wat er in de film (Birds of passage) zo mooi naar voren komt: De wind wist uiteindelijk alle de voetstappen uit het zand waarna alles weer in de oorspronkelijke staat terug kan keren. En of het nu een orkaan, een aardbeving, een vulkaanuitbarsting een tsunami of een flinke regenbui is, al dit soort natuurverschijnselen dragen herscheppende krachten in zich. Ze zijn in staat de verhalen van de mens in de wereld een nieuwe wending te geven.

Dit thema van herscheppen zien we onder andere bij Quaoar (Tongva indianen), maar ook bij Juya (Wayuu). Maar waar Quaoar gaat over het  vullen van de ruimte met nieuwe intenties en energie om op die manier de te tijdsgeest een impuls te geven, gaat Huya meer over het ‘resetten’ van de levensvorm of het verhaal (in de ruimte). Dit met het doel alles weg te vagen en terug te brengen in de oorspronkelijke staat van leegte. Huya heeft in betekenis naar mijn gevoel ook te maken met het verlaten van een cyclus met het doel elders in de leegte opnieuw te beginnen. Zo gaat een nieuw verhaal scheppen ook gepaard met vertrek en verhuizing.

Het thema van verhuizen, zien we bijvoorbeeld ook terug bij de Maya’s. Wanneer de goden de stad verlieten, betekende dat er een cyclus was volbracht en dus tijd was om te vertrekken.  Deze nieuwe wereld kon vervolgens weer gevonden worden met behulp van contact met de overleden voorouders via dromen en visioenen, de stand van de zon, de maan, de sterren en planeten, natuurlijke boodschappers en tekens zoals dieren en krachtplekken in het landschap.

Huya heeft in betekenis o.a. ook te maken met het keurslijf, de gedachtegoed, de regels en de vormkracht van de cultuur waarin je geboren wordt, de familie, de geschiedenis van het volk.  Hij heeft te maken met het dilemma begrenzing. Het stellen van (lands)grenzen tegenover grenzeloosheid (het overschrijden van grenzen). Met betrekking tot hedendaagse thematieken heeft Huya bijvoorbeeld te maken met het overbruggen van cultuurverschillen. Iedere gemeenschap heeft immers zo zijn eigen rituelen en het samenwerken of samenvloeien met mensen van andere clans kan wegens grote verschillen in levensstijl problemen geven. Natuurvolken zoals de Wayuu leefden in familieverband. Wanneer je bijvoorbeeld werd geboren als een Wayuu, trad je ook in het huwelijk met een Wayuu en werd je begraven als een Wayuu.

Volgens veel natuurvolken bezit ieder volk (of volkstam) een eigen geestkracht (ziel) met een eigen karakter en identiteit. Ieder lid van de stam diende de rituelen van zijn/haar eigen familie en volk dan ook trouw te blijven. Het niet eren van de voorouders kon namelijk grote gevolgen en invloed hebben op het natuurlijk evenwicht van de hele gemeenschap. Dit vanuit de gedachte dat als de grenzen niet worden nageleefd de natuur zijn krachten zal gebruiken om de wereld her te scheppen. Om die reden was (is) het voor de indianen belangrijk dat de jongeren de ouderen respecteren en diens leefregels overnamen, anders kon dit de hele gemeenschap of familie in gevaar brengen.                                                                                        Om daden van respectloos handelen te compenseren en het evenwicht te herstellen voordat de natuur zou ingrijpen, werden er door de natuurvolkeren wel (verzoenende)offers gebracht. Wie schuld maakte, moest boete doen was de gedachte. (Dit thema zien we overigens ook terug bij Sedna).

Een behoeftig ego die streeft naar zelfverrijking kan ervoor zorgen dat de rituelen, de voorouders en de volksgeest door de jongere generatie in een snel veranderende wereld wordt vergeten. De natuur zal anders altijd ingrijpen om de balans te herstellen, waarna verhalen ten einde zullen lopen.

Het symbool:

Bij het symbool van Huya treffen wederom de cirkel met erbovenop het kruis aan, alleen ligt de maan hier niet (zoals bij Ixion) met de bolle kant omhoog. Met een beetje fantasie kun je er een paraplu in zien (Juya wordt geassocieerd met de kracht van de regen).

 We zien de cirkel en het kruis (het aardse leven, de wereld) die wordt beschermd (overkapt) door de maan. Of anders gezegd:  de wereld wordt onder hoede genomen en in bescherming genomen door de familie, de voorouders, de clan (= de maan). Door de overkapping van de maan in het symbool ontstaat er een grens, een scheiding tussen hemel en aarde. Dit zien we ook terug in de mythische betekenis van Huya, waarin hij als mannelijke regenkracht niet op zichzelf staat, maar een tegenhanger is van het  vrouwelijke aardse en droge aspect Pulowi.

 De in het artikel genoemde thema’s: bescherming, begrenzing, onder hoede worden genomen door de familie en de voorouders zien we ook terug in het symbool. In het teken zien we de boodschap dat onze familiegeschiedenis boven het aardse leven hangt en bescherming biedt tegen de hemelse herscheppende krachten (zoals de regen).
Het symbool draagt overigens net als de regen de betekenis van loslaten: dit zien we terug in het op de kop hangen van de maan.


2: Op weg naar thuis

Huya is verbonden met  het Wayuu-volk, en dan met name de Wayuu-man die zijn vee liet grazen op het dorre schiereiland Guajira in het noordwesten van Venezuela en het noorden van  Colombia. Huya als Plutoïde draagt o.a. de volgende boodschap met zich mee:

“Ik laat het bekende los om het onbekende in mijn hart te kunnen ontvangen. Daar waar mijn voeten zijn ben ik thuis.”

Huya zouden we onder andere kunnen verbinden met de wandelaar, de reiziger, de avonturier die huis en haard verlaat om op pad te gaan, de wijde wereld in op zoek naar voedzame weidegronden. Huya is verbonden met de mannelijke herder, de nomade.

Huya gaat o.a. over het verlaten van het thuisland om elders nieuw land te vinden. Een vruchtbare voedingsbodem om te kunnen bestaan, om te kunnen zijn. Echter, wanneer zo’n nieuw land wordt gevonden, is er tegelijkertijd ook de angst en de bedreiging van het verlies van de cultuur, de leefgewoontes, de patronen van het land van herkomst. Het land dat we begrijpen, het land dat we kennen. We kunnen ons angstig en onzeker voelen in een vreemde wereld die niet op de onze lijkt. Waar alles anders is. De manieren,  de cultuur waarin we zijn grootgebracht en alles wat ons met de paplepel is ingebracht en  houvast geeft, verdwijnt in de wijde wereld zomaar op de achtergrond. Dat wat natuurlijk leek, hoeft in een andere wereld namelijk helemaal niet natuurlijk te zijn. We moeten in een nieuwe wereld mogelijk alles opnieuw uitvinden, opnieuw ontdekken. De bouwsels, de bedenksels, alles ligt open. Mogelijk zie je ook vele beren op de weg en kijk je ongemerkt door de bril van het thuisland naar die andere wereld die zo ver van je af lijkt te staan, maar waar je fysiek toch middenin staat. De angst, de bedreiging met betrekking tot het verlies van het vertrouwde, kan je doen terugverlangen naar dat land waar je aan gewend was. Het land wat je thuis was.

De angst die verbonden is met Huya heeft betrekking op verlies van vorm. De bedreiging onze basis te verliezen kan wantrouwend maken. Het liefst willen we misschien  de herinnering aan het thuisland vasthouden in het nieuwe land waar we heen zijn gegaan en waar we ons kamp op willen slaan. Het nieuwe land misschien zelfs omkneden, zoveel mogelijk laten lijken op het land van thuis. Ons lichaam is dan misschien wel hier, maar ons hoofd is nog steeds daar en dat veroorzaakt veelal een kramp (stress en controledwang) die uiteindelijk alleen met overgave en vertrouwen kan worden opgegeven. Door de controle los te laten en te vertrouwen op de grond onder je voeten.
Je voeten hebben je naar deze plek gebracht, ze zetten je neer op aarde. Ze brengen je in het hier en nu. Je bent thuis waar je voeten zich bevinden.

Zou het kunnen zijn, dat er niet één fysieke ultieme thuisplek is, dat dit een bedenksel is van de geest? Zou het kunnen zijn dat thuis op hoger niveau geen vaste vorm heeft, maar in feite vormloos is? De aarde is ons thuis en iedere plek brengt nieuwe bouwsels, ideeën, mogelijkheden, invalshoeken mee.
Wanneer je op reis gaat vertrouw dan vooral op je voeten, woon in je lijf, zet je zintuigen open en treedt de wereld onbevangen tegemoet. Verblijf niet in je hoofd, verwar het niet met thuis…


3: Wanneer nemen wij bewust het besluit om eens even stil te blijven staan?

Activiteit genereert energie. Wanneer er een teveel aan activiteit plaatsvindt en de energie daarna niet goed wordt afgevoerd (kan ontladen), dan uit zich dat bijvoorbeeld in innerlijke onrust, ophoping van stress en prestatiegericht gedrag. Op symbolisch niveau vindt er dan verwijdering plaats tussen het mannelijke en vrouwelijke.

Wanneer de actieve houding (het mannelijke: Yang) de boventoon voert, dan wordt het vrouwelijke (de ingaande beweging, Yin) gemakkelijk over het hoofd gezien. Voor de actieveling verliest het inactieve aan waarde en betekenis. In diens ogen moet we doen,moeten we gaan, onderweg zijn en ergens naartoe bewegen.
Dat er een meerwaarde wordt toegekend aan het mannelijke actieve principe (zowel door mannen als door vrouwen), kunnen we aan den lijve in de wereld ervaren. Zo wordt (of werd voor lange tijd) het doen, het nemen van initiatief, het trekken van aandacht, het werken aan prestaties (zeg het veroveren van ‘land’ ) en het initiëren van een beweging in onze cultuur sterk (over)gewaardeerd. De vrouwelijke ‘zijnskracht’ wordt daarentegen omgeven met gedachtes over niets doen, luiheid, domheid en sloomheid. Immers: hoe meer je doet, hoe meer je gezien en gedaan hebt hoe beter dit staat op je C.V. Er zit een negatief oordeel op rust en loslaten, omdat niets doen, leeg en hol zou zijn. Dus streven we massaal naar die felbegeerde baan, die leuke nieuwe uitdaging, die grootse prestatie.
Vanuit zo’n instelling worden we ook gemakkelijk slaaf van uiterlijke impulsen en negeren we de weg naar binnen. We richten ons vooral op dat wat buiten ons plaats moet vinden. We trekken er op uit. We gaan op reis in de wereld, maar verdwijnen ondertussen uit beeld. We raken verwijderd van huis en haard.

Huya is een regengod van de Wayuu bevolking. Hij staat echter niet op zichzelf maar vormt een koppel met Pulowi, het vrouwelijke. De regen staat voor de mannelijke energie en de vaste ontvangende, droge aarde voor vrouwelijke energie. Huya wijst ons op de energie van het manifesteren, van doorgaan, van actief zijn, zowel fysiek als geestelijk tegenover het  absorberen, ontvangen en verstillen. Op dieper niveau leert Huya ons o.a. om een ontspannende houding aan te nemen ten opzichte van het leven en de activiteit (yang) af te wisselen met inactiviteit (Yin).


4. Haastige spoed is zelden goed

Wat is het toch dat mij drijft, dat mij dwingt om zo te jagen? Waarom is het soms zo moeilijk om geduldig te wachten totdat de tijd rijp is voor actie? Wanneer ik mijlenver verwijderd ben van rust, vrede en geduld dan heet dat stress.

Stress is iets waar we volgens mij allemaal wel eens mee te maken hebben. Onze cultuur drijft namelijk aan tot stress en we moeten van goeden huize komen willen we daar niet door worden beïnvloed. Hoe groter de maatschappelijke veeleisendheid, hoe groter de kans op stress. En zelfs als we onder allerlei eisen vandaan proberen te komen, blijft de kans op stress aanwezig. Het kost namelijk veel energie wanneer je besluit om tegen de stroom van de eisen in te zwemmen, omdat je niet wil of kan voldoen aan de verwachtingen. Daarbij gaan alle ontwikkelingen om ons heen vandaag de dag zo ontzettend snel dat ik het persoonlijk niet allemaal meer kan bijbenen. Mijn handen, voeten, ogen en oren schieten letterrijk te kort wanneer ik me laat meevoeren met de snelheid waarmee alles zich ontwikkeld. Herman van Veen schreef ooit een vrolijk liedje over dit onderwerp: “Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast…” Een grappig liedje dat goed de energie van deze tijd (in het teken Waterman) verwoord.
Stress gaat gepaard met onmacht, je wilt wel maar het lukt niet, je probeert wel maar komt nooit bij het eindpunt. Hoe dwingender de eisen en verplichtingen er (van bovenaf) worden opgelegd (of in mening worden uitgedragen), hoe groter de druk die ik ervaar. De druk om in de pas te blijven lopen of de drang om je er juist tegen te verzetten (de keus tussen vluchten of vechten).
Onze maatschappij staat bol van al dan niet uitgesproken overtuigingen waar niet iedereen aan kan voldoen. Hij of zij die dat niet kan, schiet dus eigenlijk tekort en dat gevoel schudt niet iedereen gemakkelijk van zich af.
Wanneer de overtuigingen veranderen hoeft de stress overigens niet te verminderen. Neem als voorbeeld het thema van de werkende vrouw. Vrouwen werden vroeger geacht thuis te blijven en voor het huishouden, hun echtgenoot en de kinderen te zorgen (ook al wilde zij misschien graag een betaalde baan). Het niet mogen werken en het gedwongen worden om te moeten voldoen aan de rol van perfecte huisvrouw kon stressvol zijn. Tegenwoordig mogen vrouwen gelukkig blijven werken, sterker nog: ze worden geacht te blijven werken en hun onafhankelijkheid te bewaren (ook al wil ze misschien liever thuis bij haar kinderen blijven. Werk in combinatie met het gezinsleven kan voor velen stressvol zijn). Het punt is dat niet iedereen in het plaatje van de maatschappelijke overtuiging past. De cultuur kan nooit voor het grote geheel bepalen wat voor iedereen het juiste is. Overigens is de cultuur net als wijzelf in ontwikkeling. Het bevindt zich in een groeiproces en stelt zich daardoor bloot aan veranderingen. Momenteel lijkt dit proces in een stroomversnelling te zijn geraakt. Of wij het leuk vinden of niet, we worden erin meegezogen.

Een belangrijke leefregel met betrekking tot het thema stress is: Vind je eigen overtuigingen en vaar je eigen koers, echter: zonder je te haasten. Wanneer wij namelijk onnadenkend de overtuigingen van de cultuur volgen, ontmantelen wij onze kracht. Gelijkertijd kan het varen van de eigen koers en het volgen van je eigen stroom (lees: hart) een intensieve bezigheid zijn. Bouw daarom rustmomenten in (zet de kraan af en toe even dicht) en rust uit. Heb geduld, wees vreedzaam, want haastige spoed is zelden goed. Een goede zwemmer moet af en toe even uitrusten, een boterham eten voordat hij zijn tocht weer voortzet. De energiestroom die ontspringt uit het hart heeft een grote snelheid en wanneer je je daarmee in verbinding stelt, is het alsof je in een hogesnelheidstrein stapt. Het gevaar bestaat dat wanneer je je laat meeslepen je met een te hoge snelheid uit de bocht vliegt.
Behalve uitrusten geeft het inlassen van pauzes je de gelegenheid om jezelf af te vragen of je nog wel op de juiste stroom zit? Soms blijkt namelijk dat je een andere weg in moet slaan (de route moet aanpassen). En soms is er voor een bepaalde actie gewoon nog niet het juiste moment en is het beter om nog even te wachten voordat je ergens bovenop springt.
Het doel van de zwemmer is overigens niet het bereiken van de overkant, maar het zwemmen zelf is het doel. Want eenmaal daar aangekomen zal de reis zich spoedig weer vervolgen. De overkant is slechts een tussenstop, een evaluatiepunt, een rustmoment binnen het groeiproces.

De Plutoïde die verbonden is met het thema zaaien, manifesteren, actief zijn, naar buiten gaan en bewegen, is Huya. De onderliggende boodschap van Huya luidt ongeveer zo: Ware vrijheid betekent: bewegen en loslaten. Altijd maar doorgaan of je krampachtig vasthouden aan de stroom van één verhaal is niet bevorderlijk voor de gezondheid. Huya zou ook zoiets kunnen zeggen als: Uiteindelijk is de reis die ik maak niet statisch en blijvend. Ik ben vrij en tegelijkertijd bestaan er grenzen. Liever ben ik vloeibaar als water. Ik blijf nooit lang, ik kom en ik ga.

Huya stond ten tijde van zijn ontdekking in het teken Weegschaal, het teken dat gaat over balans. De balans tussen geven en nemen, tussen actie en actieloosheid, tussen gas geven en remmen. Huya’s ontdekking in het teken Weegschaal wijst ons onder andere op het belang van evenwicht (tussen vreedzame rust en actie, tussen mijn belang en die van een ander). Ontwikkelingen in het aardse groeiproces hebben ervoor gezorgd dat grenzen vervagen en onderlinge energieën in elkaar overvloeien. Meer dan ooit worden we door elkaars culturen (gedachtegoed) beïnvloed. De ontwikkelingen gaan snel en wetenschappelijke ontdekkingen volgen elkaar op. We worden meegesleurd in de vaart en intensiteit van de gebeurtenissen (Huya staat momenteel in Schorpioen) en er lijkt geen weg meer terug. Het gevaar bestaat echter dat wij hierdoor onszelf verliezen of vergeten adem te halen. We moeten daarom realiseren dat wij altijd keuzes kunnen maken en ons terug kunnen trekken uit het wereldse tumult. We hoeven bijvoorbeeld niet 24 uur per dag op internet, met hoge snelheid op de snelweg, of via facebook op de hoogte te blijven van de vakantieverhalen van de buren. Het is gewoon onmogelijk om in deze tijd van snelle actie en overdaad aan informatie alles bij te benen zonder gestrest te raken.


5: Loyaliteit (en thema onthechting)

(uit de serie: emotionele betrokkenheid)

Net als de meeste mensen heb ik behoefte aan aandacht en genegenheid. Ik voel mij niet graag in de kou gezet door degene van wie ik zorgzaamheid en betrokkenheid verwacht. Maar wat nu als de ander mij negeert? Is het dan wijzer om het verlangen aan emotionele binding de rug toe te keren? Als ik van de persoon van wie ik belangstelling (liefde en genegenheid) verlang niet krijg waar ik op hoop, doe ik er dan goed aan om die persoon links te laten liggen? Of laat ik mij in een dergelijk geval dan leiden door het gezegde: oog om oog, tand om tand? Liever breng ik de ander tot inzicht en creëer ik de mogelijkheid tot verandering, maar hoe doe ik dat? Wat is wijsheid? Dit is een puzzel waar ik niet zomaar uitkom en ik vraag me af: wat zou een wijze meester hierover zeggen?

Confusius is zo’n leraar. Hij kwam uit het oude China en zijn gulden regel was: Behandel anderen nooit op een manier waarop je zelf niet behandeld wilt worden. Karen Armstrong schrijft over de leer van Confucius in haar boek (in naam van god, religie en geweld) dat een rechtvaardig persoon (Junzi = edelmoedig mens) in zijn hart moest kijken en ontdekken wat hem pijn deed en vervolgens in alle omstandigheden weigeren iemand anders pijn te doen.
Ik vraag me hierbij wel af: Hoever ga je in je loyaliteit als een ander jou met een gebrek aan genegenheid tegemoet blijft treden?
Confucius was van mening dat je altijd respect moest hebben voor je meerdere, maar dat deze nooit zijn positie mocht misbruiken. Maar wat nu als dit laatste wel gebeurt? Wat doe je als iemand die zich in een machtspositie bevindt niet loyaal is?

Veel mensen koesteren een diep gewortelde wens in belangstelling te staan bij een specifiek persoon, maar raken teleurgesteld wanneer (telkens opnieuw) blijkt dat de ander van wie ze genegenheid verlangen hen niet ziet. Wanneer de liefde onbeantwoord blijft, kan er een blijvend gemis van leegte ontstaan, iets dat we maar moeilijk van ons kunnen afschudden. In plaats van zelfstandig, vrij en vervuld zijn we in zo´n geval afhankelijk en onvrij. Uit ‘hongersnood’ kunnen we ongemerkt veranderen in bedelaars die niet bedelen om geld maar om aandacht, zorg en liefde.
Het verlangen naar zorgzaamheid zomaar even loslaten, kan heel lastig zijn en soms zelfs onmogelijk. Zo zal bijvoorbeeld een kind dat wordt verwaarloosd niet gemakkelijk zijn eigen ouders de rug toekeren. Om dezelfde reden kan het voor een werknemer, die uit verantwoordelijkheid voor zijn gezin het hoofd boven water moet houden, lastig zijn om het inkomen op te geven, ook al zijn de werkomstandigheden slecht.
Wanneer de ander die in een bepaalde rol en machtspositie verkeert niet die rijk gevulde emotionele voedingsbodem blijkt te bezitten, iets waar jij op rekent, kan dit je angst en gevoel van instabiliteit vergroten. De mate van afhankelijkheid en machtsverhouding is bepalend hoezeer iemand gebukt kan gaan onder een blokkade van emotionele uitwisseling van energie. Je moet in dat geval vertrouwen en bouwen op iemands genegenheid, terwijl de bron waar je uit wilt putten niet betrouwbaar is.

Ook het confucianisme had over dit probleem nagedacht. Zo staat er op Wikipedia te lezen: “Volgens het confucianisme heeft een rechtvaardig persoon het recht om te rebelleren tegen onrechtvaardige heersers, omdat die op dat moment hun plichten niet nakomen en dus de onderlinge relatie niet wederkerig is.”
Misschien tegenstrijdig, maar tegelijkertijd vond Confusius respect en ontzag voor ouders en meerdere belangrijk en was hij van mening dat we anderen nooit op een manier moeten behandelen waarop je zelf niet behandeld wilt worden. Dus aandacht afdwingen door bijvoorbeeld geweld te gebruiken, zal Confusius waarschijnlijk niet zo wijs hebben gevonden. Maar wat dan wel?
Misschien is het een idee om in het geval van onrechtvaardigheid te rebelleren door ons te onthechten van het onderwerp van ons verlangen en de behoefte aan diens genegenheid de rug toe te keren? Dit dan wel op een manier die niet neigt naar het oog om oog en tand om tand principe. We zouden ons daarom misschien ontvankelijk en toegeeflijk kunnen opstellen, terwijl we ondertussen op zoek gaan naar anderen aan wie we ons kunnen hechten?
Ik heb het hier echter niet over vluchten. Wanneer het verlangen naar emotionele binding met een betreffende persoon niet lukt, kunnen we (vanuit een gevoel van leegte) tijdens onze zoektocht naar een vervangende emotionele voedingsbron onze afhankelijkheid in stand houden, door verslaafd te raken aan zoiets als genotsmiddelen. Ook dat kan een manier zijn om met kille harteloosheid om te gaan. Uit behoefte aan liefde en genegenheid kunnen we ons aan iets of iemand anders vast gaan klampen. Echter, het vinden van een surrogaat ‘dorstlesser’ is niet de oplossing. Daarbij is het zo, dat al krijg je nog zoveel liefde en aandacht van een ander, de behoefte aan verbinding met juist die ene persoon (die dus tekortschiet) kan blijven doorsudderen (ook al weet je verstandelijk dat de relatie uitzichtloos is).

Energie draagt net als water de impuls van de beweging in zich. Waar vrije energie zich voortdurend voortbeweegt en transformeert tussen schepping, vernietiging, oplossing en wederopstanding, gooit stilstaande energie de rem op de natuurlijke kringloop van het leven. Het vertraagt processen, bemoeilijkt de uitwisseling van contact en het houdt vernieuwing tegen. Stilstaande energie verspreidt zich niet en is als stilstaand water in een gesloten fles. Met een dichte dop op de fles blijven de glazen leeg.
Het gevoel als een lege beker te zijn, creëert een gevoel van machteloosheid. Je verlangt naar vervulling maar je hebt geen macht over het levensgevende water in de dichte fles. Als een kind voor een dichte snoeppot, mag je de zoetigheid niet aanraken en er alleen vol hoop en verwachting naar kijken.

Wanneer wij iemand positieve aandacht geven en met positieve emoties tegemoet treden, dan laden wij deze persoon met positieve energie. Wanneer wij echter negatieve emoties uitzenden of emotionele betrokkenheid afwijzen (dus geen emotionele aandacht geven), kan de ander dit als afwijzing of zelfs verstoting ervaren. Wanneer je je in zo’n situatie bevindt en je de pijn van de afwijzing wilt doorbreken, zit er volgens mij niets anders op dan je verlangens los te laten. Vroeg of laat zul je tot het besef moeten komen dat je kunt wachten tot je een ons weegt. Wanneer iemand namelijk niet in staat is iets van zichzelf te schenken, moet je je bij de situatie neerleggen. Langdurig en hard trekken aan een gesloten deur is een zinloze strijd. Hoe graag je het ook wilt de liefde zal naar verwachting onbeantwoord blijven. Tenzij de persoon in kwestie een draai van 180 graden maakt, iets wat niet onmogelijk is maar je kunt er niet op gaan wachten.

Ophouden met trekken aan een gesloten deur hoeft in mijn ogen niet te betekenen dat je de ander helemaal de rug moet toekeren. De relatie zou misschien vanuit een gevoel van belangeloosheid en zonder te hechten aan de uitkomst kunnen voortbestaan. Je kunt best respectvol zijn en gericht op iemands welzijn zonder hier iets voor terug te verlangen.
Hoe pijnlijk het misschien ook is: een onafhankelijk en ‘edelmoedig’ persoon zal liever het uitzicht verkiezen boven het uitzichtloze. Wanneer de ander jou dus geen warm hart toedraagt, doe je er goed aan (hoe moeilijk dit misschien ook is) om uit zelfrespect geen waarde te hechten aan genegenheid die er niet is. Iets wat er niet is, heeft immers geen waarde. Waarom dan langdurig een hoge prijs betalen en vasthouden aan iets dat geen waarde heeft?

*Het bovenstaande thema zouden we kunnen verbinden met de boodschap en betekenis van Huya. Hij gaat over het keurslijf waar we ons in kunnen bevinden en wijst op het belang van loslaten.

Praktijk voor astrologie