Orcus: de verrijking

Orcus

Transformatie van het lijden is een gemeenschappelijk thema van de Plutoïden. Er zijn verschillende oorzaken die het lijden in stand kunnen houden. Orcus gaat over de angst voor onze tekortkoming, de angst om plotseling te worden ontmanteld (opgegeten) zonder je te kunnen verweren. Dit leidt vervolgens tot verkramping in je energieveld. Een gevoel van onmacht en tekortkoming leidt tot frustratie en mogelijk ook tot schaamte over ons gebrek aan kracht (gebrek aan vaardigheid, kennis en kunde).
Orcus wijst ons op het belang van het benutten en tot uiting brengen van onze gaven (natuurlijke talenten). Orcus gaat over de fysieke uitdrukking van levenskracht, het manifest maken van liefde.

Orcus gaat over het wantrouwen van de gaven (innerlijke rijkdom) die wij bezitten. Orcus gaat over een diep gevoel van minderwaardigheid (kleinering en gekrenktheid) voortkomend uit een oordeelvellend en trots ego dat ware rijkdom en talent afwijst.

Hieronder vier verschillende artikelen over dit thema:

 

1. Onze innerlijke schatkamer

De aarde bezit vele waardevolle bodemschatten zoals aardolie, aardgas, kolen, mineralen, zilver en ook goud. Dankzij deze grondstoffen kunnen wij onze levens verrijken en de welvaart laten groeien. Daarnaast voorziet de aarde ons van brandstof in de vorm van voedsel. We hebben geleerd om de stoffen dusdanig te bewerken, te bereiden of te manipuleren dat het ons dagelijks functioneren bekrachtigd.
Naast tastbare aardse levenskrachtige energieën bestaat er ook zoiets als een minder tastbare, doch niet onbelangrijke kosmische grondstof, ook deze bekrachtigd ons leven en is net als voedsel onmisbaar om op aarde te kunnen leven (standhouden in de fysieke vorm). Deze kosmische brandstof is: Liefde (om het belang te onderstrepen schrijf ik het met een hoofdletter).

Liefde is de grondstof die net als de motorolie of de benzine in de tank ons wezen voedt en kracht bijzet. Hoewel de energie van Liefde, anders dan zoiets als aardolie onzichtbaar is, is het zeer zeker voelbaar wanneer het ons wezen vervult. Zonder de energie van Liefde raken wij namelijk opgebrand, vermoeid, uitgeput, onzeker, angstig, gestrest enzovoorts. Het is dus in ons belang dat wij de zogenaamde pijpleiding die de toevoer van de energie van liefde verzorgt, net zo goed weten te bedienen als de aan- en uitknop van ons gasfornuis wanneer we een maaltijd bereiden.
Liefde is de stille energiebron die op de achtergrond altijd aanwezig is, maar die niet altijd optimaal als toepassing wordt benut. Wanneer we hier over nadenken is dit eigenlijk best vreemd, want hoe is het mogelijk dat we zoiets belangrijks onbenut laten? We storten ons massaal op de aardse grondstoffen, maar laten het belangrijkste ingrediënt dat ons levensduur flink verruimt en ons dagelijks functioneren, optimaliseert veelal links liggen.

Door naar de huispositie van Orcus te kijken, krijgen we een aanwijzing over hoe we de grondstof, die we als onuitputtelijke bron allemaal tot onze beschikking hebben, kunnen aanboren en via ons (als tussenstation of tussenschakel) naar buiten kunnen brengen. Met andere woorden: Orcus geeft een aanwijzing welke mogelijkheid wij bezitten om Liefde als onzichtbare stof op aarde in een tastbare vorm te kunnen gieten. Vanuit dit oogpunt gezien zijn wij dus het instrument dat Liefde in ruwe vorm om kan zetten tot een gepolijste vorm. Ieder doet dit overigens op zijn eigen persoonlijke manier. In mijn boek geef ik het voorbeeld van Orcus in het derde huis. Deze persoon heeft de mogelijkheid om Liefde in woorden te gieten. Dit door verhalen te vertellen, ervaringen te delen, contact te maken, informatie te verzamelen en door woorden te geven aan gevoelens en gedachtes. Zodra hij/zij zwijgt, zwijgt ook de Liefde. Zowel in zichzelf als daarbuiten. Je zult in zo’n geval op jezelf teruggeworpen worden, teruggetrokken raken, niet goed functioneren in de wereld en jezelf op een zijspoor zetten. Wanneer je namelijk niets deelt, niet communiceert, zullen anderen jou ook niet zo snel iets vertellen.
Een ander voorbeeld is iemand die Orcus in het vijfde huis. Deze persoon draagt de mogelijkheid om middels persoonlijke kracht, Liefde in de wereld tot uitdrukking te brengen. Dit door zichzelf voluit en aanwezig in het centrum (te midden van anderen te plaatsen) en vanuit de ingeving van het hart creëren (te scheppen). Het is belangrijk voor deze persoon om open te staan voor het meesterwerk dat zich via hem of haar wil manifesteren. De creatie (het meesterwerk) wordt echter pas onthuld wanneer hij of zij zich realiseert dat hij/zij zelf het meesterwerk is. Wanneer deze persoon zich echter inhoudt, onzichtbaar maakt en niet krachtig en spontaan uitdrukking geeft aan zijn of haar creatieve ideeën (de macht uit handen geeft, door bijvoorbeeld zich door anderen te laten leiden in plaats van  zelf de leiding te nemen) dan zullen deze creaties niet ten tonele verschijnen. Deze persoon zal zich dan mogelijk tussen anderen al gauw gekleineerd, ongezien, niet gewaardeerd en zich alles behalve trots voelen.

Algemeen: het gaat er dus niet om dat je je afvraag: “wat doet een ander voor mij,  wat verlang ik van een ander of wat kom ik tekort”, maar dat je jezelf de vraag stelt: “Wat heb ik te bieden, wat breng ik in?” We voelen ons uiteindelijk het gelukkigst wanneer we merken dat onze Liefde wordt beantwoord. Anders gezegd: wanneer we ervaren dat onze liefdevolle inbreng wordt beantwoord.


2. Orcus het monster

“Orcus mijn monsterlijke ik, mijn schuldenlast, mijn schaduwkant die ik niet onder ogen kan zien. Ik plaats Orcus buiten mijzelf in plaats van in te zien dat hij ook in mij zit.”

De planeetjes (Plutoïden) in de Kuipergordel bevinden zich in hetzelfde energieveld als Pluto en zijn energetisch met elkaar verwant. Deze plutonische krachten zijn veelal intens, heftig en worden niet altijd als heel prettig ervaren. Zo ook Orcus. Net als Pluto kunnen we Orcus ervaren als zijnde indringend, intens en absorberend. Daar waar Orcus wordt geactiveerd, komen we oog in oog te staan met de zwarte, duistere, schaduwkant van het leven. Hij is de blokkade die de levenskracht in de schaduw zet.
Vanuit astronomisch perspectief is Orcus het spiegelbeeld van Pluto, als het ware zijn tweelingbroer. Orcus wordt ook wel de anti-Pluto wordt genoemd. Dit omdat zijn baan rond de zon precies tegengesteld is aan die van Pluto. Als Orcus in zijn aphelium (het punt waar de afstand tot de zon het grootst is) dan bevindt Pluto zich in zijn perihelium (het punt dat het dichtst bij de zon gelegen is) en omgekeerd.

In het vorige artikel komt het indringende, overweldigende, heftige karakter van Orcus misschien niet zo naar voren. Dit terwijl Orcus wel wordt geassocieerd wordt met de duistere, monsterlijke kant van het leven. In sagen en sprookjes zien wij hem dan ook terug als Oger, Ogro of Ogre. Dit zijn grote, lelijke, oorlogszuchtige mensachtige, bebaarde monsters of reuzen. De Italiaanse Orco (een soort boeman) voedt zich met mensenvlees. We treffen hem ook aan als Orc in ‘de Lord of the rings’ en in sommige computerspellen wordt hij gepresenteerd als een sadistisch monster of een demon van de hel. En ook uit de woorden orka en orkaan kunnen wij zijn overweldigende en alles absorberende energie opmaken.
Orcus is als de donkere deken die op de aarde neervalt wanneer het licht van de zon wordt geblokkeerd. Zoals een wolk op een mooie zomerse dag plotseling voor de zon kan schuiven, zo werpt ook hij een schaduw op de aarde, hiermee zijn komst aankondigend.

Met onze slechtheid valt niet te pronken, het is niet iets om trots op te zijn. Wanneer wij door schande te gronden worden gericht en schuldig worden bevonden dan houden we het gedrocht van onze schaamte liever verborgen. Het monsterlijke gedrag dat zo lelijk was kon en kan het daglicht niet verdragen. We stoppen de brullende lelijkerd liever weg in de diepste regionen van ons binnenste waar we het niet meer hoeven te zien of te horen. We draaien ons er van af, slikken het in en we schamen ons voor het monster wat wij in ons herbergen. Het monster dat wij zijn. En in de duisternis absorbeert de negatieve creatie van onszelf de positieve creatie die wij in werkelijkheid zijn. Een schaduw werpt zich vervolgens over ons innerlijk wezen, want of we het willen of niet, of we het ons nog herinneren of niet: het monster wandelt met ons mee. Waar wij ook heen gaan, we slepen het met ons mee en de zwijgplicht die wij ons hebben opgelegd smoort ons in het geniep. Het put ons uit, het ontkracht ons.

Orcus is een geladen (beladen), alles doordringende energie. Hij is de schaduw die we meenemen uit een (ver) verleden. We zijn in zijn ‘muil’ gestapt, het monster heeft bezit van ons genomen. We zien dit terug in sprookjes, waarin de hoofdpersoon van het verhaal wordt opgegeten door een reus of dreigt te worden opgeslokt door een gewelddadig wezen. Orcus is een energievreter, het monster dat ons opvreet. Hij voedt zich immers met mensenvlees. Dit kunnen we figuurlijk associëren met: hij dringt fysiek tot ons door en is in staat ons leeg te zuigen. (Herinner je: hij is het spiegelbeeld van Pluto. Hij toont ons, spiegelt ons, op fysiek niveau wat onderhuids speelt).
Orcus wijst op een diepgeworteld schuldgevoel en schaamte. Hij heeft betrekking op de angst om je meest dierbare bezit, namelijk: je reputatie, te verliezen. Dit door toedoen van krachten die erop uit waren om je gevoel van zelfrespect (eigenwaarde) te beschadigen. Denk hierbij aan de beschadiging van verworvenheden, zoals: expertise, kennis en kunde, verrichte prestaties enzovoorts.
Waardigheid kan je worden ontnomen uit jaloezie, onbegrip, angst voor machtsverlies of puur uit gebrek aan inzicht. Het kan echter ook zijn dat wij onze macht hebben misbruikt, onze talenten te grabbel hebben gegooid of vanuit onze positie bezit hebben toegeëigend die de grens van de bedoelde schepping overscheidde. Het kan zijn dat we uit angst voor tekortkoming en uit gebrek aan vertrouwen tegen eer en geweten hebben gehandeld en daarmee de balans tussen nemen en geven hebben verstoord.
Wanneer het ons voor de wind gaat, wanneer we denken dat er ergens meer winst valt te behalen, kan het gebeuren dat wij uit materiële overwegingen keuzes maken die op zielniveau niet met de innerlijke waarheid resoneren. Met andere woorden: wij negeren de stem van het geweten, de stem van innerlijke wijsheid.
Wanneer je meer neemt dan je toekomt, jezelf verrijkt ten kostte van hogere principes neem je het besluit om met ogen open in de kuil van het monsterlijk ego te stappen. Orcus gaat over zelfverloochening en ook over grensoverschrijdend handelen. Door de waarheid in onszelf te negeren en de grens van het liefdeloze te overschrijden kiezen we voor de schaduwkant van het leven.

Wanneer we bevangen worden door de angst om in de ogen van anderen te falen, worden we in plaats van uitdrukking te geven aan onze gaven, innerlijk verteerd door negatieve gedachtes over onszelf. We slikken onze kwaliteiten liever in, we houden ze liever vast. We schamen ons. Sterker nog: wanneer we maar lang genoeg in de ontkenning van onze daadkracht blijven zitten, kunnen we op den duur gaan geloven dat we geen kwaliteiten bezitten. We zijn vergeten dat we kwaliteiten bezitten die ons ooit veel geluk hebben gebracht en zijn in onze lelijkheid gaan geloven (de schok van falen had impact en we trokken de conclusie: eens schuldig altijd schuldig).
Keer op keer zien we onze lelijkheid in de ogen of via de reactie van anderen bevestigd (gespiegeld). Onze geest trekt telkens de conclusie: “zie je wel, we worden genegeerd. De ander is ons liever kwijt dan rijk.” Onze geest zoekt voortdurend bevestiging en middels de reactie van anderen op ons handelen, zien we in de buitenwereld onze gefaalde ik bevestigd. Maar als we niet trots zijn op wat we te bieden hebben en ons van binnen schamen, hebben we de neiging ons in te houden en ons te verstoppen. Ons ego kan in een dergelijk geval besluiten om anderen af te leiden van onze schaduwkant, dit door te pronken met materieel bezit en door te proberen onze schaduw te overstralen. We kunnen mooie dingen verzamelen om er vervolgens bovenop te gaan zitten. In de geest van: “ik bezit dan misschien geen…, maar ik bezit wel een mooie auto, een mooi huis waar ik trots op kan zijn en waar ik mee kan pronken.” We kunnen de aandacht afleiden van onze tekortkoming door datgene waar we anderen mee de ogen kunnen uitsteken, op de voorgrond te drukken. Dat wat we minder waarderen stoppen we vervolgens diep in de grond waar het ons vervolgens langzaam uitholt (in de grond groeit het zaad uit tot een krachtig energieveld dat zich voedt met onze levenskracht). Zo kan verhulde (vergeten) schaamte voor onze daden alles wat goed en mooi is, overschaduwen.

Overtuigingen kunnen onze werkelijkheid vervormen en er iets dusdanig monsterlijks van maken dat het buitenproportioneel angstaanjagend wordt. Een voorbeeld van zo’n ‘transformator van de werkelijkheid’ is een gebrek aan trots. Gebrek aan trots komt voort uit een negatief waardeoordeel. De overtuiging luidt in zo’n geval: “ik ben het niet waard om trots op te zijn”, of kort door de bocht: “Ik ben waardeloos.” Zo’n overtuiging is gebaseerd op twee indringende en alles verterende emoties, namelijk: schuld en schaamte. Beide gevoelens geven je in slecht te zijn wanneer je voor persoonlijk gewin kiest of wanneer je jezelf gelukkig prijst of rijkdom ervaart.
Ik schets hier ter onderbouwing de volgende situatie: stel je een veld met bloemen voor: giften van de natuur. Je bent vrij om ze te plukken, om ze mee te nemen in een vaas te zetten en er van te genieten. Toch ervaar je de ongeschreven regel om dit niet te doen. Het naïef bloemen plukken kent een prijs (denk hierbij ook aan de mythe van Hades en Persephone). Maar is dit waar? Handel je uit eer en geweten wanneer je de bloemen, een geschenk van Demeter (Ceres), onaangeraakt laat? Wanneer je jezelf niet de rijkdom en het materieel geluk gunt dat je zou kunnen bezitten, neem je dan niet het besluit om in de schaduw van je rijkdom te leven? De vraag die we onszelf kunnen stellen is: wanneer ontneem ik mijzelf eigenlijk het plezier van een gift, ondermijn ik als het ware mijn welvaart en wanneer is er sprake van een oneigenlijke kwestie van zelfverrijking?

Soms kunnen we uit bescheidenheid en/of angst het materiële geluk (een gift), dat ons toevalt afwijzen. We denken dan misschien de eer aan onszelf te houden door de stem van het geweten te volgen, maar wanneer we materieel genot veroordelen uit angst verkeerd bezig te zijn, lopen we het risico in de schaduw van onze mogelijkheden te belanden. Waarom zouden we zoiets als schoonheid, geluk, talent dat ons op aarde vooruit helpt, onze aardse mogelijkheden vergroot en onze horizon verruimt, afwijzen? Toch oordeel ik vaak: “pas op! Je bent slecht wanneer je kiest voor persoonlijk gewin!”
Orcus geeft hierop het antwoord:

Hoe kan ik rijk zijn, als ik mijn rijkdom niet in ontvangst neem?
Treedt uit de schaduw. Laat schuld en schaamte sterven, vergeef en heel het verleden en oogst je talent opnieuw. Jij bezit het vermogen om je kwaliteiten als gift in de wereld neer te zetten. Hiermee kun jij je innerlijke rijkdom vergroten. Alleen door schade en schande kun je wijs worden…


3: Begeerte

We kennen allemaal wel de uitspraken: “mijn hart brand van verlangen”. Dit betekent dat we reikhalzend uitkijken naar het toekomstige moment waarop we het onderwerp van onze begeerte in ontvangst kunnen nemen. We willen iets zo graag nu bezitten dat het innerlijk pijn doet. Echter, het moment lijkt (nog) niet daar en net als de mythologische figuur Tantalus kunnen we onze dorst niet lessen en de vruchten die in het zicht vlak voor onze neus hangen niet te pakken krijgen. We ervaren een tekort. We willen iets aanraken, concreet en tastbaar maken maar dat lukt niet. Het wachten valt ons zwaar en de onzekerheid of we ons verlangen ooit in onze handen kunnen houden, veroorzaakt stress (onze geest wil iets wat we op fysiek bestaansniveau niet tastbaar kunnen maken)

In het huis waar Orcus staat is er veelal sprake van begeerte en net als bij Pluto heeft Orcus betrekking op angst. Orcus staat voor de angst voor persoonlijke deflatie, het verlies van trots en de angst om onze reputatie te verliezen. Orcus heeft ook betrekking op de verkramping in ons energieveld die ontstaat wanneer we iets begeren wat we maar niet tastbaar kunnen maken. Op dieper liggend niveau heeft datgene wat we begeren betrekking op erkenning en waardering (liefde). De herinnering aan deze crisis wordt door het lichaam opgeslagen en veroorzaakt nog altijd een kramp. Het is de les van Orcus om deze kramp  (de hunkering naar waardering en erkenning) los te laten. Verlangen veroorzaakt stress en hoe langer we de kramp van het willen hebben in stand houden, hoe meer het ons fysiek zal uitputten.

Vanuit mythisch oogpunt kunnen we Orcus associëren met de dood. In diepere zin kunnen we Orcus ook associëren met het leven. Met de levensenergie dat onder de grond begraven ligt, wachtend op het moment om te ontwaken (de wederopstanding). Orcus gaat over het diepe verlangen om het zaad dat zich in de bodem van ons bestaan bevindt (opnieuw) wortel te laten schieten. We verlangen ernaar onze potenties van de grond te krijgen. Maar als onze bodemschatten (zielskwaliteiten) door anderen worden genegeerd, niet worden opgepikt of voor dood worden gehouden, worden ze dus niet op waarde worden geschat. Daarbij is het zo dat als energie wordt onderdrukt (voor dood onder de grond moet worden gehouden), het in het energieveld een blokkade veroorzaakt. Een deel van ons sterft af. Dat deel van ons ontbreekt en er ontstaat een gebrek. Echter: het verlangen naar de opstanding (uitdrukking geven) aan onze ziel kan niet worden gedoofd. We kunnen wel proberen om de roep van de ziel te negeren. We kunnen de innerlijke stem in ons binnenste bijvoorbeeld diep wegstoppen en onbewust laten doorsudderen (zie ook thema Haumea). We kunnen proberen te vluchten voor de pijn terwijl onze geest de overtuiging opwerpt dat we onvermogend zijn en dat onze misbaksels van kwaliteiten voor het oog van de buitenwereld beter verborgen kunnen houden.
Wat we echter ook kunnen doen is vechten. In dat geval zijn we gedreven om de wereld te laten zien wat we in huis hebben, terwijl we hopen op een knieval van degene die onze kwaliteiten eerder niet op waarde wisten te schatten. Voor beide gevallen geldt: verlangen werkt verzurend. Zowel vechten als vluchten lost de innerlijke kramp niet op. Daarnaast maken we ons voor de vervulling van ons verlangen dan afhankelijk van waardering van de ander.
Een andere mogelijkheid is het verlangen naar erkenning opgeven en beginnen met dromen. Verlangen en dromen zijn twee verschillende dingen. Waar het verlangen verbonden is met het ego, is de droom een kwaliteit die we kunnen verbinden met de ziel. Een droom kan ontstaan uit het fortuinlijke gevoel van rijkdom. Iedere belevenis kan in de droom worden verwerkelijkt. Een droom is daarom scheppend, een verlangen koesteren is vernietigend. Orcus gaat over de wederopstanding, dit door transformatie van verlangen om vervolgens dromen te kunnen laten uitkomen.


4: Frustratie

Waar Sedna verbonden is met intens verdriet en schuldgevoel, Eris met hevige woede, Quaoar met zware depressie (pessimisme), kunnen we Orcus koppelen aan grote frustratie. Allen zijn verbonden met afweer. Schreeuwen van binnen dingen uit als: ga weg;  blijf uit mijn buurt; raak me niet aan; laat me met rust; donder op! kijk uit! Pas op! Allemaal vanuit de intentie nog meer leed te besparen. Je wilt het namelijk niet allemaal (weer) voelen, niet allemaal (weer) meemaken, je wilt jezelf verdedigen tegen de liefdeloze aanval van buitenaf.
Wanneer je echter goed kijkt, nog dieper graaft, kleeft er nog een andere intentie aan de bovenstaande emotionele energieën. Want eigenlijk draait het om een diep verlangen naar erkenning en wordt er geroepen: zie mij; hoor mij; voel mij; laat mij zijn!
Net als Pluto hebben de Plutoïden betrekking op angst. Bij Orcus gaat het om de angst te worden  ontmanteld zonder dat je je kunt verweren. Dit leidt vervolgens tot verkramping in je energieveld. Een gevoel van onmacht en tekortkoming leidt tot frustratie.

 De grote frustratie van Orcus komt voort uit het gevoel te worden beetgenomen. Je wordt klemgezet; je bent in de val gelokt; je wordt opgegeten; vanuit onwetendheid met huid en haar verslonden en dit alles zonder dat je je kunt verweren. De enorme frustratie die dat oproept, is verbonden met het thema van Orcus.
Hoewel er geen specifieke mythes bekend zijn van Orcus (die vermoedelijk zijn oorsprong vindt bij de oude Etrusken), is een bekende mythe die er mogelijk dicht bij komt, die van de eenogige reus Polyphemos. Een afbeelding van deze mythe zien we terug in de tombe van Orcus, een Etruskisch grafkelder in Tarquinia, Italië. De naam Orcus wordt naast de onderwereld ook geassocieerd met Orcs en Ogers: mensetende reuzen. De Etrusken associeerden hun god van de onderwereld overigens ook met een harige vleeseter, namelijk: de wolf. (De boze wolf in sprookjes heeft een  soortgelijk angstaanjagend karakter als de mensetende reus).

In de mythe wordt Odysseus (de held) door Polyphemos (de slechterik) in de val gelokt, maar op slinkse wijze weet Odysseus de rollen om te draaien, door de reus zijn oog uit te steken. De enorm gefrustreerde Polyphemos gooit daarop een rotsblok in zee, richting het schip van Odysseus dat triomfantelijk wegvaart. De blinde reus mist… hoe frustrerend!

Praktijk voor astrologie