Ixion: de opstanding

Ixion

Transformatie van het lijden is een gemeenschappelijk thema van de Plutoïden (zie ook inleidende tekst over de Plutoïden). Er zijn verschillende oorzaken die het lijden in stand kunnen houden. Ixion gaat over het belang van verantwoordelijkheid nemen voor je daden en vertrouwen hebben in je eigen kunnen. Ixion gaat over de moed om uit te drukken wie je bent, namelijk: liefde. Ixion gaat over daadkrachtig innerlijk leiderschap. 

Ixion gaat over het wantrouwen van liefde die wij bezitten. Ixion gaat over een gevoel van afhankelijkheid dat voortkomt uit een afwerend ego dat het goede in zichzelf afwijst (er is daardoor sprake van zelfbedrog of: zelfontkenning).
Ixion gaat over het onvermogen om de hand in eigen boezem te steken en de weigering om het bewustzijn te verruimen. Het onvermogen om verantwoordelijkheid te dragen voor de persoonlijke ontmoeting met het zelf (= liefde). Hierdoor is er sprake van een onvermogen om de ander in het licht van liefde te ontvangen.

Hieronder drie artikelen over het onderwerp:

1. Voorkom weglekken van energie (krachtverlies)

Tot voor kort was ik mij er niet zo bewust van hoeveel energie ik onnodig verbruik, of anders gezegd: laat weglekken. We kunnen het weglekken van energie misschien nog wel het beste vergelijken met telefoonverbindingen die we niet verbreken terwijl we ondertussen met allerlei andere dingen bezig zijn. Dit is net zoiets al de hoorn naast de telefoon leggen en weglopen zonder de verbinding te verbreken.
We zijn ons niet altijd bewust van alle openstaande verbindingen. Net zoals we ons er niet altijd bewust van zijn dat er op de achtergrond van onze mobiele telefoon programma’s actief kunnen zijn die ongemerkt ons beltegoed doen slinken.
De zogenaamde energetische ‘telefoonlijntjes’ zijn vaak gekoppeld aan zaken of mensen waar we in het verleden emotioneel mee in contact stonden. Dit contact in het verleden kan overigens jaren geleden gelegd zijn, maar de verbinding kan ook pas een uur geleden zijn gemaakt. Daarbij maakt het ook niet uit of het contact langdurig of kortstondige is geweest. Wel van belang is de mate van emotionele betrokkenheid. Hoe intensiever en hoe groter de betrokkenheid hoe moeilijker het verbreken van de verbinding kan zijn. Iedere keer wanneer wij onze aandacht op iemand richten, treden wij in contact met zijn of haar energie en iedere keer wanneer wij na dit contact onze aandacht ergens anders op richten, doen wij er goed aan om bewust het gesprek of het contact af te sluiten. Doen we dit niet dan lopen we grote kans dat we in ons hoofd en hart met kwesties blijven rondlopen die ongemerkt ons energieniveau in het heden beïnvloeden. Het verbreken van de verbinding is eigenlijk niets anders dan de deur achter iemand sluiten wanneer deze bij je op bezoek is geweest. Het contact kan overigens op een ander moment weer worden opgepakt en op energetische wijze de deur achter iemand sluiten hoeft dus helemaal niet voorgoed te zijn. Het verbreken van de verbinding is bedoeld als zelfbescherming. Je laat toch ook de buitendeur niet achter iemand openstaan wanneer deze je woning verlaat!
Deuren open laten staan op energieniveau betekent dat er een lekkage optreedt en deze putten je uit en verzwakken op de lange duur zelfs je immuunsysteem. Je vat zeg maar kou met de regen en wind die daardoor naar binnen kunnen waaien. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer je een lekkage stopt (de hoorn op de haak legt of de deur sluit) je daarmee voor een groot deel ook eventuele gezondheidsproblemen kunt voorkomen.
De oplossing voor het stoppen van een lekkage kunnen we zoeken in het heden. Wanneer we namelijk de verbinding met het verleden blijven openhouden dan stoort dat onze hedendaagse contacten. We blijven dan continu verbonden en dus bewust of onbewust bezig met het verleden. Wanneer dit pijnlijke of traumatische verbintenissen en gebeurtenissen zijn geweest dan blijven deze wonden vers en hebben zij effect op onze levenshouding ook al zijn we ons hier vaak niet van bewust. Zo kan het gebeuren dat jij je tekort aan energie probeert aan te vullen door aandachtvragend gedrag. Zo kan er een keten ontstaan tussen mensen die met elkaar allerlei verbindingen hebben openstaan.
Zo maar even aan iemand denken opent al een deurtje waaruit energie van binnen naar buiten kan stromen. Dit is uiteraard helemaal niet erg en natuurlijk, maar wanneer dit denken negatief van aard is, langdurig en in dusdanige mate plaatsvindt dat het je te veel in beslag neemt, dan kost dit onnodig veel energie. Daarbij is het zo dat hoe meer je op deze manier allerlei deurtjes open hebt staan, hoe meer je ‘leegloopt’. Hoe minder levensenergie je in huis hebt, hoe leger je je dus van binnen kunt voelen.
Wanneer je in de auto zit of gewoon thuis op de bank, let er dan eens op of je in stilte met iemand gesprekken aan het voeren bent of dat er iemand is die als het ware op je schouders zit en waar jij je emotioneel of in gedachten mee bezighoudt. Het kan zijn dat je helemaal niet zo bewust bent van de lijntjes die je open hebt staan of van de gesprekken of gevoelens die aan het herkauwen bent. De eerste stap is die van bewustzijn en in de volgende stap kun je dan (al dan niet tijdelijk) de verbinding verbreken zodat je met volle aandacht contact kunt maken met het heden. Oefenen baart kunst…
Ixion leert ons de les van de energievoorraad. Door bijvoorbeeld te teren op de kracht (energievoorraad) van een ander, ontkracht je de ander en daarmee ook jezelf. Sommige mensen leunen teveel op anderen zonder verantwoordelijkheid te nemen voor hun eigen geluk. Ze staan zeg maar niet op eigen benen. In de mythe van de arrogante Ixion zien we bijvoorbeeld dat hij steelt, liegt en bedriegt.
Hoe meer wij gevuld zijn met levensenergie en hoe meer wij in staat zijn onze eigen energieniveau op peil te houden, hoe minder wij de behoefte zullen hebben om te ‘tanken’ bij een ander.
Ons energieniveau kan kelderen door lekkage in ons energieveld zoals hierboven beschreven. Het is in ons eigen belang om lekkages te repareren zodat wij met een positievere instelling contact kunnen maken met de wereld om ons heen. We zullen in verbintenissen met anderen in een dergelijk geval vooral veel te geven hebben. Want: hoe kleiner je energievoorraad, hoe meer je wilt nemen en hoe minder je te bieden hebt.
Note:
Het bovenstaande stukje roept misschien ook vragen op. Zoals: hoe zit het met zwaar verdriet of het verlies van een dierbaar persoon, hoe kunnen we die deur zomaar sluiten? In het bovenstaande stukje heb ik het niet over overweldigend verdriet dat je aandacht opeist en om verwerking vraagt. Verwerking kost tijd, maar is wel noodzakelijk. Indien we gedurende de tijd niet tot verwerking komen van verdriet, dan blijft het ons in de toekomst in de greep houden. Op een bepaald moment verdwijnt de pijn misschien op de achtergrond maar echt afscheid hebben we mogelijk nooit genomen.
Echter, in het bovenstaande stukje doel ik met name op alledaagse contacten met familieleden, collega’s, buren, vrienden, kennissen, kinderen, partners enzovoorts. Gedurende de dag kun je namelijk allerlei gesprekken hebben met mensen die je in beslag nemen of die op een bepaalde manier emoties en gedachten bij je opwekken. In hoeverre ons iets raakt in contact heeft weer te maken met onze overtuigingen. Vooral wanneer deze botsen dan veroorzaakt dit mogelijk een spanningsveld. Al die spanningen kunnen echter, ook al is de persoon waar je contact mee had allang buiten beeld, op- of ongemerkt aan je blijven kleven. In zo’n geval is het goed om de energetische telefoonverbinding te verbreken door als het ware de hoorn op de haak te leggen. Er zijn verschillende manieren om dit te doen, zoals: je hart even luchten door er met iemand over te praten, je gedachten op te schrijven en vervolgens het boek dicht te klappen, meditatie, een stuk fietsen, tuinieren, onder de douche stappen, bewust jezelf toespreken en in je geest afstand nemen enzovoorts. Belangrijk is dat je je bewust bent van eventuele openstaande verbindingen en dat je je concentreert op afsluiten, dit om dus het lekken van energie te voorkomen.


2: Afweer

(uit de serie: emotionele betrokkenheid)

Mensen die zich verongelijkt voelen gedragen zich vaak nukkig. Door te klagen, te zeuren of te mokken creëren zij een negatief energieveld om zich heen waarvan een zuigende werking uit gaat. De positieve sfeer wordt opgezogen, geabsorbeerd door het zogenaamde zwarte gat. Dit uit een gevoel van miskenning en een tekort aan liefde (meestal zonder dit te willen toegeven). Vaak zijn er aanwijsbare uiterlijke omstandigheden of personen die een rol spelen bij het leed dat is aangericht. De verongelijkte legt de schuld van zijn of haar ellende dan ook vaak buiten zichzelf.
Wij kunnen materieel, fysiek, emotioneel en geestelijk getroffen worden en grip over ons leven kwijt raken. Zo kan bijvoorbeeld je gezondheid je in de steek laten; je collega’s kunnen je een streek leveren; je partner kan je in de steek laten; je landgenoten ontpoppen zich tot geweldplegers enzovoorts. Er zijn echter verschillende manieren om met een verwonding om te gaan. Wanneer gekwetst worden zich vertaald naar afweer en stagnatie dat zich uit in zelfmedelijden, opereren we vanuit de egofrequentie. Dit is anders wanneer er na verwonding sprake is van aanvaarding van de pijn, iets dat groei en beweging tot gevolg zal hebben. In het eerste geval gaan we de verbinding met ons innerlijk uit de weg, we gaan niet bij onszelf te raden waardoor ons inzicht zal worden beperkt. Overtuigingen die niet op de objectieve waarheid berusten kunnen in een dergelijk geval gemakkelijk wortel schieten. In het tweede geval gaan we de relatie met ons diepere zelf niet uit de weg. We weren niet af maar laten los. We beseffen dat we vallen maar kiezen zelf hoe we terecht komen. Je kunt je tegen de val verzetten en met gebroken ribben op de bodem belanden, of je kunt loslaten en meegeven.

Wanneer de depressie zich echter ontwikkeld tot één grote zwarte draaikolk waarbij er geen ruimte meer is voor liefde en nabijheid, kan afweer uitdraaien tot agressie. “Ga weg, donder op” wordt dan mogelijk de expressieve boodschap, vooral bedoeld voor de persoon die in liefde nabij staat. De verwonde, verwond nu de ander (slachtoffer wordt dader) en de onrechtvaardigheid van een dergelijke botte houding intensiveert de pijn. Een onschuldige verdient het immers niet om als schuldige te worden weggezet en de onmacht is groot wanneer we geen grip hebben op de persoon die zijn of haar ogen sluit voor de objectieve waarheid. De pijn wordt nog eens extra versterkt wanneer communicatielijnen bewust gesloten worden gehouden. Kortzichtigheid en ontoerekeningsvatbaarheid kunnen een machteloos en wanhopig gevoel teweeg brengen. Daarbij is het zo: hoe intiemer de relatie hoe groter de wil om van de relatie een openhartig en communicatief succes te maken.
Het verdriet dat door een agressieve aanval wordt gevoeld bestaat dus uit twee aspecten: enerzijds is er de pijn vanwege de zinloosheid van de aanval en anderzijds is er het verdriet over de deur die iemand voor je neus dichtslaat. Diep verdriet kan gevoeld worden als je weg wordt geduwd door een persoon die niet in staat blijkt liefde te ontvangen.

Wij mensen hebben de vreemde eigenschap om het tegennatuurlijke (het liefdeloze) als uitgangspositie te nemen. Alsof het liefdeloze de natuurlijke manier van zijn betreft. Veel mensen zien de wereld als niet oké, als een gewelddadige en angstige plek. Ook vinden veel mensen zichzelf diep van binnen niet helemaal oké (zondig). In de religie preekt men: “vergeef onze zonden.” En inderdaad, wij maken fouten omdat dit nu eenmaal besloten ligt in onze menselijke natuur. Wat echter ook besloten ligt in onze natuur is: goedheid. Of zoals de Oosterse wijsheid ons voorhoudt: wij zijn liefde. Maar veelal identificeren wij ons niet met onze natuurlijke, pure en zuivere aard. We geloven in onvolmaakt zijn. We geloven in het gebroken en kapot zijn. Ik denk daarom dat onze voornaamste zonde niets te maken heeft slecht zijn, maar met het geloof (het denken) dat we slecht zijn. In de kern zijn we heel, alleen realiseren we ons dat volgens mij niet altijd. De wereld is geen slechte plek, maar wij creëren er een, wanneer we het positieve weren en daarmee tegennatuurlijk handelen.

Gedurende de tijd zijn wij ons natuurlijke zelf kwijt geraakt. We reageren zoals robots vanuit een innerlijke programmering en zonder bezieling. We staan veelal niet in verbinding met ons lichaam, met onze geest en onze diepe emoties en zijn ons niet meer bewust van onze werkelijke ik. We nemen ten opzichte van onze innerlijke stem een afwerende in plaats van een aanvaardende houding aan. Maar als er geen ruimte is voor de ontmoeting tussen onze zogenaamde ‘geprogrammeerde-ik’ en onze ‘bezielde-ik’ neemt de eerst genoemde automatisch de leiding.
Zielsbewustzijn komt niet voort uit een geloof in een hogere energetische onzichtbare wereld, maar komt tot leven in relatie met jezelf. In de kern draait het allemaal om de bereidheid tot verbinding en de transformatie van de afweer.


3. Liefde is… de confrontatie met jezelf aangaan

De omgeving reageert op je manier van doen en laten en laten jou je mogelijke tekortkomingen onder ogen zien. Dit is echter niet voor iedereen gemakkelijk. Relaties gunnen je een kijkje in de innerlijke spiegel en het beeld dat je ziet kan pijnlijk zijn, vooral wanneer datgene wat je over jezelf terugkrijgt je diep van binnen niet bevalt. Je kunt moeite hebben met kritiek en als reactie in de verdediging schieten. Of wat ook kan is vluchten. In dat geval besluit je om de bespiegeling te negeren. Je laat je niet door de ander zijn/haar woorden en/of gebaren raken en je houdt ten koste van de liefde, het (zelf)bedrog in stand.

Het eerste dat wij van iemand waarnemen is de buitenkant, de uiterlijke presentatie. Stoer gedrag, een harde opstelling of juist zeer gecontroleerd gedrag kan voor sommigen een manier zijn om een gevoel van innerlijke onzekerheid te verbergen. Hoe mooi en puur wij in oorsprong ook zijn (want daar geloof ik in), wanneer we diep van binnen niet in onze eigen innerlijke schoonheid geloven dan stralen wij dit ook niet uit. Het is in dat geval ook lastig om anderen in je binnenste toe te laten en  genegenheid te schenken.

Wanneer iemand niet op een transparante en open manier expressie geeft aan zijn of haar innerlijke belevingswereld dan zet hij of zij als het ware een masker op. Het uiterlijke beeld zit dan niet met de binnenkant op één lijn. Zo’n ik wordt als het ware in tweeën gesplitst, hij of zij wordt dan een gespleten persoon. We zouden in zo’n geval ook kunnen zeggen: deze persoon is niet doorschijnend of niet transparant. Hij of zij presenteert zich met een versluierde ik.
Wanneer er een verschil is tussen mijn innerlijke ik en mijn uiterlijke ik, omdat ik mijn binnenwereld niet naar vrijelijk naar buiten breng, kun je je afvragen: “is die persoon die ik aan anderen laat zien dan nep?” Hoewel het beeld niet zuiver is als ik een vertekend beeld van mijzelf laat zien, spreekt de uiterlijke vorm (zij het vervormd) toch ook de taal van onze innerlijke kern. Ik laat dan dus nog steeds mijn echte zelf zien, alleen komt mijn ware kracht dan zeg maar niet zuiver naar buiten. Net als bij een krakende muziekzender op de radio sta ik dan niet goed afgestemd op het juiste kanaal.

De buitenwereld reageert op het beeld waarmee wij onszelf presenteren. Wanneer dit dus een gebrekkige, imperfecte (vertekend) beeld is van de werkelijkheid (wij zijn in de kern namelijk niet imperfect), dan zullen we in relatie met anderen telkens worden geconfronteerd met het incomplete beeld dat we aan de buitenkant tonen. Met andere woorden: anderen zullen jou vanuit de onbewuste natuurlijke behoefte aan transparantie en liefde,  jou net zolang op je uiterlijke misvormingen wijzen totdat jij je innerlijke waarachtigheid naar buiten brengt. Hoe hard jij ook je best doet om de boodschap te ontkennen door van je af te bijten of door te vluchten.

Emoties en gedachtes nemen we mee in onze manier van presenteren, mee in de uiterlijke vorm. Angsten, onzekerheden en  negatieve overtuigingen ontnemen het zicht op de innerlijk waarheid. Zo kan weerstand in de vorm van bijvoorbeeld een onverschillige houding, starheid, boosheid of juist gemaakte vrolijkheid, voortkomen uit een onderdrukt zelf.  Afweer of het uit de weg gaan van de confrontatie met jezelf is een signaal dat de energiestroom tussen binnen en buiten stagneert.
Wanneer we innerlijk en uiterlijk op één lijn willen brengen, zullen we onze gevoelens en gedachtes onder een vergrootglas moeten leggen. Ondermijnende overtuigingen en vastzittende emoties zullen we los moeten laten. Relaties kunnen je daarbij helpen. Zij wijzen je op je onvermogen om in harmonie met je waarheid te leven.

 

Praktijk voor astrologie