Makemake: de bevrijding

MakeMake

Transformatie van het lijden is een gemeenschappelijk thema van de Plutoïden. Er zijn verschillende oorzaken die het lijden in stand kunnen houden. Makemake gaat over het belang van afstand nemen met betrekking tot het energetische web van omstandigheden. Makemake heeft betrekking op het belast zijn met ballast. Hij wijst ons op de neiging om zware energie vast te houden, te absorberen en ons ermee te vereenzelvigen (identificeren).  

Makemake gaat over het wantrouwen van de mogelijkheden (reikwijdte met betrekking tot onze oplossende vermogens) die wij bezitten (om uitzichtloze omstandigheden te ontstijgen). Makemake gaat over pessimisme dat voortkomt uit een oordeel vellend ego dat positief denken afwijst. Er is daardoor geen vertrouwen in het wonder van een positieve uitkomst.

Hieronder drie artikelen over het onderwerp. 

 

1. Streef naar een helder en schoon energieveld

Als een echte slavendrijver is onze geest in staat ons vol te stouwen met opdrachten en overtuigingen. Onafgemaakte taken of taken die om aandacht vragen, kunnen in ons hoofd op indringende wijze worden herhaald. Je moet dit, je moet dat en al die boodschappen vullen genadeloos onze onzichtbare boodschappentas. Het is echter onnodig om met deze onzichtbare tas vol zaken die nog moeten of onze aandacht vragen gedurende de dag op ons nek te dragen. Een lange tijd met een zware tas sjouwen voelt niet fijn. Het maakt hierbij niet uit of de tas zichtbaar is of niet, het dragen ervan kan fysiek net zo vermoeiend zijn. Waarschijnlijk is het zelfs vermoeiender om langdurig met onzichtbare denkzaken te rond te zeulen, omdat je een concreet zichtbare tas sneller geneigd bent neer te zetten.
Pijnlijden is het grootste obstakel richting vrijheid. Pijn is een teken van niet volledig en gezond zijn. Zeul daarom niet te lang en teveel met allerlei verplichtingen en andersoortige lasten op je rug, maar zet het neer.
Neerzetten is overigens niet hetzelfde als volledig loslaten. Neerzetten betekent bewust even loslaten, om het vervolgens bewust ook weer even een poosje op te kunnen pakken met het doel om het te verwerken of naar een bepaald doel te brengen. Liefst beetje bij beetje en niet alles tegelijk. Wij mensen zijn immers geen pakezels.

Energetische lasten hebben de neiging zich te verweven met je energieveld en daar te teren op je kracht (les van Ixion). Het verzwaart en vervuilt zeg maar je energieveld. Wanneer je echter deze zogenaamde energetische tas even neerzet en buiten je energieveld plaatst, krijg je de gelegenheid om er van een afstand met meer helderheid naar te kijken. Even neerzetten van bagage schept ruimte waardoor je je mogelijk kunt realiseren dat je met teveel zaken sjouwt die eigenlijk geen onderdeel van jou zijn. Je zou vervolgens kunnen visualiseren dat je de zwaarte inruilt voor een zonnetje. Een zonnetje tussen je schouderbladen, in je borstkas, je buik of je keel (afhankelijk van de plek waar je je bagage gewend was neer te zetten). In plaats van zwaarte en een aantrekkend krachtveld van energie (zie ook vijfde inzicht) creëer je dan ruimte voor een uitstralende (naar buiten duwende) kracht (deze wijsheid over magnetisme zit besloten in het thema van Varuna).
Overigens is het buiten je energieveld plaatsen (afstand nemen) van zware energie het thema van Makemake. Wanneer je je midden in je eigen wereld, in je eigen dagelijkse bestaan bevindt, dan ligt deze sfeer als een deken over je schouders. Je dagelijkse doen en laten kunnen je dusdanig in beslag nemen dat je het zicht (en dus inzicht) verliest. Je uitzicht wordt dan begrensd en je persoonlijke energieveld wordt troebel, waardoor je de wereld niet vanuit een innerlijke staat van rust en de ruimte kunt benaderen. Hierdoor ontstaat lijden (alle hiervoor genoemde inzichten hebben overigens te maken met het thema pijn en lijden en wat we als tegenkracht kunnen inzetten om de pijn die we over ons afroepen op te heffen).
Al eerder schreef ik dat de Plutoïden volgens mij verbonden zijn met het element ether. Zij dompelen zich als het ware in een bad van rust en ruimte. Makemake zegt bijvoorbeeld dat we deze staat van rust en ruimte kunnen betreden wanneer het lukt om op energetische wijze afstand te nemen van de dagelijkse rituelen, verplichtingen, verantwoordelijkheden enzovoort. Wanneer het zeg maar lukt om ons energieveld schoon te houden en niet te identificeren met ‘boodschappen’ die zich in de zogenaamde energetische boodschappentas bevinden. Wanneer we namelijk de energetische bagage los kunnen zien van ons werkelijke zelf (loskoppelen) dan kunnen we de wereld van de vijfde dimensie betreden, de dimensie van rust en ruimte.


2. Liefde

(uit de serie: emotionele betrokkenheid)

De meeste mensen hebben weleens gehoord van de zin: Liefde maakt blind. Een uitspraak die verwijst naar hevige verliefdheid waarbij de betrokkenen alleen oog hebben voor de schoonheid in een ander. Minpuntjes worden genegeerd of wegen niet op tegen mooie ogen, kuiltjes in de wangen, de manier waarop er wordt gelachen of een appeltje wordt gegeten. De magnetische aantrekkingskracht tussen twee verliefde personen is enorm en zo ook het verlangen om voortdurend in elkaars nabijheid te verblijven en te worden gekoesterd in diens armen. De ander is als een spot, een schijnwerper die je verlicht en misschien heb je wel voor het eerst in je leven de ervaring te worden gezien.
We kunnen ons echter afvragen of we bij verliefdheid niet in het ootje worden genomen. Houden we onszelf voor de gek wanneer we denken dat we ‘echt’ gezien worden? Is datgene wat we ervaren bij verliefdheid in werkelijkheid niet een soort zinsbegoocheling? Een verliefde persoon wordt immers een gebrek aan realiteitszin verweten. Zwart wit gezegd komt het er bij verliefdheid op neer dat het ‘zwarte’ verdwijnt en het ‘witte’ verschijnt. Al het lelijke verbleekt bij het aanschouwen van de ander zijn/haar pluspunten. Minder mooie eigenschappen zijn in een dergelijke situatie niet opgewassen tegen de meerwaarde van schoonheid. In die zin kunnen we misschien zeggen dat verliefdheid een spirituele ervaring is. We voelen ons  geliefd en terwijl we dronken zijn van geluk voelen we ons (al is het maar voor heel even) ‘verlicht’.
Het is een spirituele zienswijze om het leven met positieve gedachtes tegemoet te treden. Volgens de wet van aantrekkingskracht trekt een sombere gemoedstoestand en een negatieve instelling negatieve situaties aan. Ook de Plutoïde Makemake gaat over het belang van het richten van de aandacht op het positieve. In mijn boek schreef ik bij het hoofdstuk over Makemake: het leven is te kostbaar om je teveel te richten op de zware en sombere kanten van het bestaan. Er is in de sombere donkerte van de dagelijkse werkelijkheid geen ruimte voor verfrissende heldere inzichten, nieuwe mogelijkheden en andere uitgangspunten. Je blikveld wordt vertroebeld en je leven beperkt zich tot een gevoel van eenzijdigheid. Een staat van zijn dat alleen maar licht werpt op de halve waarheid.

In de Volkskrant van 23 mei 2015 stond een artikel over liefdesverdriet van Marjan Slob. Zij schreef: “Als je liefhebt, vier je het mooie in de ander. En wanneer iemand jou liefheeft, kun je ook jezelf in een nieuw en beter licht zien. Liefde opent zo een nieuwe, gulle belevingswereld. Samen creëer je een plek waarin jullie je betere zelf kunnen zijn.” Vanuit dit oogpunt heeft liefde te maken met een andere, nieuwe manier van kijken. Je aandacht wordt in een verliefde staat getrokken naar datgene wat de ander puur en volmaakt maakt en boort tegelijkertijd het volmaakte in jezelf aan. Liefde betekent ook dat we de ander totaal en volledig respecteren. We aanvaarden de ander zoals die is en je beziet de ander vanuit het positieve. Het blikveld van een verliefde stijgt dus eigenlijk boven de zwaarte uit, boven beklemmende overtuigingen en misvormde gedachtes van de werkelijkheid. Het is mijn mening dat een verliefde dus wel degelijk ‘ziet’, zij het van een ander (hoger) perspectief. Liefde is in mijn ogen niet volledig blind, integendeel. Verliefdheid opent je hart, je innerlijke oog waarmee je recht in iemands ziel kunt kijken. Ik denk juist dat je voor even de waarheid ziet. De waarheid dat wij liefde zijn. Tijdens de staat van verliefdheid word je even een kijkje achter de schermen gegund. Je mag als het ware even ‘binnenkijken’, achter de vele vernislagen van zelfbescherming, achter alle maskers van het ego. Al onze innerlijke onvervulde wensen, mismaakte behoeftes, valse meningen, ideeën over onszelf, onze zelfkritiek lossen als sneeuw voor de zon op.
Jammer genoeg zit er wel een houdbaarheidsdatum aan het euforische gevoel en blijft de poort naar de zuivere dimensie van bewustzijn niet voor eeuwig openstaan. Het is alsof je een ballon opblaast en laat opstijgen maar die vervolgens heel langzaam en geleidelijk weer leegloopt. De staat van verliefdheid geeft je tijdelijke vleugels en wanneer je niet op het moment bent voorbereid dat je vleugels in kracht afnemen, kan de landing op de bodem van de aardse realiteit hard aankomen. Wanneer de poort naar de hemel gesloten is, sta je beide weer op de grond en moet je op eigen kracht die ladder beklimmen. Minder fraaie kanten die in het gewone daglicht ineens op de voorgrond kunnen treden, hoeven echter geen onoverkomelijke struikelblokken te worden. Maar dan moeten beiden zich wel verantwoordelijk, waardig, respectvol en oprecht geïnteresseerd blijven opstellen.
We hebben echter als persoon een ontwikkelingsweg te gaan en het ontsluieren van het ego (het afpellen van alle vernislagen) neemt minstens een heel leven in beslag. Daarbij is het zo: hoe dikker de sluiers, hoe intensiever er werk verricht moet worden om deze te verwijderen. In het gunstigste geval blijf je na de fase van verliefdheid vasthouden aan de waarheid die zich achter de schermen bevindt. Een waarheid die zich tijdens het eerste stadium van opbloeiende liefde (het stadium van verliefdheid) openbaart. Alsof je even aan de nectar van een bloem hebt mogen proeven. Dit innerlijk weten schept een potentie, een doel om naartoe te bewegen. Net als iedere spirituele ervaring kan ook zoiets als een verliefdheid je dus op een spoor van spirituele groei en zelfverwerkelijking zetten.

Verliefdheid haalt ons beschermingsmechanisme neer en het verstand wordt weggedrukt door het gevoel. We laten meer toe, zijn kwetsbaarder en we kunnen in de meeste gevallen inderdaad niet meer zo helder nadenken. Niet integere personen kunnen daardoor misbruik van de situatie maken. Hier in dit artikel heb ik het echter niet over negatieve manipulatieve relaties. Ik heb het hier over spontane, meeslepende en wederzijdse liefdes.
Misschien helpt de uitdrukking ‘liefde maakt blind’ de pijn van liefdesverdriet wat te verzachten om weer door te kunnen gaan met de orde van de dag. De harde landing in de realiteit kan pijnlijk zijn. Vooral in die gevallen wanneer het belang van het ego nog te zwaar weegt en het evenwicht tussen geven en nemen ver te zoeken is. We kunnen onszelf na een mislukte liefdesrelatie verwijten dat we door de ziekmakende verliefdheid te blind van vertrouwen zijn geweest. Wanneer we van de koude kermis thuis zijn gekomen is het misschien gemakkelijker toegeven dat we ons blootstelden aan bedrog, omdat we vanwege de verliefdheid niet toerekeningsvatbaar waren. Eenmaal met beide benen op de grond is het misschien gemakkelijk te geloven dat we vanwege die blindheid niet in staat waren om de hele waarheid te zien. Als een echte romanticus hou ik mij persoonlijk liever vast aan het idee dat verliefdheid harten opent. Ik weet: niets is zo zuiver, zo puur als de hele waarheid die zich in het hart bevindt. Een gesloten hart schept een onwetende geest. Liefde schept bewustzijn en ware liefde maakt volgens mijn beleving niet blind. Tijdens de fase van verliefdheid wordt het hart geopend en een tipje van de sluier opgelicht. Ineens kun je je dan pats boem bewust worden van de hele (en dus niet van de halve) waarheid.


3.  Het vonnis

Pijn mag gevoeld worden, moet zelfs doorleefd worden om verwerkt te kunnen worden. Energie moet kunnen stromen, zich niet vastzetten en verkrampen. Zo ook emotionele energie.  Als je echter een punt hebt bereikt waarbij de emoties van pijn, gekwetstheid en verdriet zijn doorleeft, komt het er vervolgens op neer dat je ook je (negatieve) oordeel en het vonnis moet loslaten. Het oordeel over bijvoorbeeld de ander, over de ontstaansgeschiedenis en het verloop van de omstandigheden en het oordeel over de manier waarop jijzelf hebt gehandeld. Het gevaar is dat wanneer je naast de emoties niet ook het oordeel loslaat, je onnodig blijft hangen in een oud denkpatroon en keer op keer opnieuw het vonnis uit blijft spreken. Je komt in dat geval dan dus niet los van de pijn.  Stop daarom op tijd met oordelen en rechtspreken, of zoals ze in het Engels zeggen  (klinkt in mijn beleving beter): stop judging!

De geest kan rigide zijn. In onze hoofd kan de boel flink op slot zitten doordat we de vensters gesloten houden en daarmee de frisse wind uit onze gedachtes weren. We kunnen na de crisis werken aan verwerking: het voelen, doorleven en loslaten van emoties maar dan zijn we er nog niet. Naast de emotionele energie moet ook de geestelijke energie weer kunnen circuleren.  We kunnen namelijk niet heel worden wanneer wij te lang blijven vasthouden aan de beschuldiging. Het oordeel en het gevelde vonnis zullen we moeten loslaten. Anders blijft de ervaring uit het verleden zich telkens opnieuw in het heden herhalen. Daarom: als je een probleem ervaart in je leven, wijs dan niet (tot in de eeuwigheid) de vinger naar de ander. Laat het oordeel los, geef het rechtspreken uit handen. Laat het universum maar oordelen over goed of slecht. Accepteer het verleden, accepteer de ander zijn/haar beweegredenen. ‘Let it be’!

Onze geest houdt zich graag vast aan datgene wat ‘juist’ is, aan datgene wat logisch is, puur en zuiver. Alles wat niet langs de meetlat van de juiste handelswijze gelegd kan worden, wordt liever geweerd. Leed dat we ervaren bestempelen we veelal als oneerlijk, onrechtvaardig, intens gemeen of ronduit slecht. Onacceptabele gebeurtenissen (gebeurtenissen die ons kwaad doen en leed berokkenen) worden in onze geest gemakkelijk veroordeeld en het liefst zo snel mogelijk uit onze beleving verbannen. Energie zomaar volledig laten verdwijnen of oplossen is echter onmogelijk, maar daar heeft onze inventieve geest wat op gevonden! Het kan negatieve energie als het ware bevriezen, stil zetten in de geest. Dit bevriezen van energie voldoet als noodoplossing prima, maar op de lange termijn veroorzaakt het problemen. Deze bevroren ‘ijsblokjes’ ontdooien namelijk nooit zomaar uit zichzelf en blijven dus gedurende de tijd door onze geest zweven. Deze bevroren oordelen (want dat zijn het) zorgen er voor dat de luchtstroom in onze geest niet meer vrij kan circuleren. Het zijn obstakels die de stroming van ons denken uiteindelijk aan banden legt en in het uiterste geval de geestelijke stroming helemaal bevriest. Onze geest wordt dan rigide.

Het emotionele verwerkingsproces moet in het kader van heelwording altijd worden afgesloten met een mentaal besluit. In het reine komen met pijn betekent dat je de ander, de omstandigheden en het universum bewust opnieuw het vertrouwen zult moet schenken. Je zult dus bereidt moeten zijn om het leven de kans te geven om zich verder te ontwikkelen. Alleen door te vertrouwen op het goede in de ander (dat tot bewustzijn wil komen), door te vertrouwen op de liefde en de schoonheid van het leven, dat de intentie heeft om te ontwaken, kun je tot acceptatie komen. Werk eraan om je oordeel met betrekking tot het verleden te ontdooien. Vergeven heeft uiteindelijk alles te maken met het oordeel loslaten.  Genoeg is genoeg. Hoe lang sta je jezelf toe om problemen aan te trekken vanwege het pakketje bevroren herinneringen en negatieve oordelen? Met een schone lei beginnen betekent dat we komen tot objectiviteit, tot een lege staat van denken.

Praktijk voor astrologie