Makemake: de bevrijding

MakeMake

Transformatie van het lijden is een gemeenschappelijk thema van de Plutoïden. Er zijn verschillende oorzaken die het lijden in stand kunnen houden. Makemake gaat over het belang van afstand nemen met betrekking tot het energetische web van omstandigheden. Makemake heeft betrekking op het belast zijn met ballast. Hij wijst ons op de neiging om zware energie vast te houden, te absorberen en ons ermee te vereenzelvigen (identificeren).  

Makemake gaat over het wantrouwen van de mogelijkheden (reikwijdte met betrekking tot onze oplossende vermogens) die wij bezitten (om uitzichtloze omstandigheden te ontstijgen). Makemake gaat over pessimisme die voortkomt uit een oordeelvellend ego dat positief denken afwijst. Er is daardoor geen vertrouwen in het wonder van een positieve uitkomst.

Hieronder vier artikelen over het onderwerp. 

1. Halve waarheden 

Niets is zo zuiver, zo puur als de hele waarheid. Een gesloten hart en een gesloten blik schept een onwetende geest. Een open hart en een open blik maakt ruimte voor bewustzijn.

Inzicht is het samenvallen van gevoel en verstand (Gevoel + Verstand = Inzicht). Beide ‘ingrediënten’ zijn nodig om tot begrip te komen. Jammer genoeg werken gevoel en verstand niet altijd lekker samen en is het soms of het één of het ander die de overhand heeft. Zo ligt de focus of op de waarneming middels het gevoel of de focus ligt op de uiterlijke waarneming. Het gevolg is dan: Het voelt zo, dus het is zo! Of: Het presenteert zich zo en wordt als beeld in mijn hoofd opgenomen (je neemt het waar), dus is het zo.

Omdat mensen op verschillende manieren waarnemen kunnen er (ingrijpende) misverstanden ontstaan. Mensen kunnen van elkaar verwijderd raken omdat de ‘waarnemer’ niet invoelt en de ‘voeler’ het hele plaatje niet ziet. Om die reden kan men niet goed tot elkaar komen. De waarheid kan dan niet heel worden…

Soms kun je zo geabsorbeerd worden door een gevoel, zo overweldigd worden of vol zijn van een emotie (die alle aandacht opeist en die je misschien liever niet wilt voelen omdat het de innerlijke vrede verstoord). Het gevoel gaat je verstand te boven (het is niet te begrijpen of valt op dat moment voor jou niet te analyseren en dus te relativeren). Of je nu door verdriet wordt overmand of door frustratie wordt overspoeld, het is een wezenlijke ervaring en jouw waarheid. Je zit in de ervaring en het bevalt je niet.
Maar het kan ook zo zijn, dat je iets waarneemt ( je hoort iets en/of je ziet iets) wat voor jou gevoelsmatig niet te bevatten is. Je neemt mogelijk iets afwijkends waar, iets dat alle aandacht opeist en mogelijk buiten jouw idee van de  ‘normale’ werkelijk valt. Het beeld gaat zeg maar je gevoel te boven. Dit is het geval wanneer je wordt geconfronteerd met een hoorbare en zichtbare realiteit die je liever niet wilt opmerken, omdat dit het uiterlijke vreedzame ‘plaatje’ verstoort. Je ziet of hoort iets, dat je eigenlijk liever niet wilt zien. Toch is het de realiteit, het uiterlijke plaatje waar jij tegenaan kijkt. Je kijkt naar de ervaring en het bevalt je niet.

Beide waarheden zijn waarheden, maar bevatten toch slechts een deel van de waarheid. Het zijn zeg maar halve waarheden en het ontbreekt beide waarheden aan volledig inzicht. Dit komt omdat het hoofd en het hart van elkaar gescheiden zijn. In het eerste geval wordt er middels het hart waargenomen en in het tweede geval neemt men waar via de zintuigen, waarna het ‘geziene’ door het hoofd wordt verwerkt (het hoofd analyseert, categoriseert, velgt er een oordeel over, enzovoorts).
Echter, om tot een eerlijk inzicht te kunnen komen, moeten we een vredeverstorende ervaring zowel van binnenuit als van buitenaf kunnen waarnemen. Want als het gevoel buitenspel wordt gezet en de focus wordt gelegd op de uiterlijke waarneming als er iets ‘negatiefs’ wordt waargenomen (negatief omdat het niet paste in de verwachting en de behoefte aan een vredelievend plaatje), dan kan het bewustzijn in je hoofd concluderen: “Dat wat  ik zie of hoor, keur ik af.” Je hoofd slaat het beeld op en knoopt er tevens een negatief oordeel aan vast.
Aan de andere kant: als het verstand buiten spel wordt gezet en de nadruk wordt gelegd op de innerlijke waarneming (het gevoel) als er iets ‘negatiefs’ wordt gevoeld (negatief omdat het niet paste in de innerlijke behoefte aan rust en vrede), dan kan het bewustzijn in het hart concluderen: “Dat wat ik voel, keur ik af.” Je hart slaat de pijn op en zet er als het ware energetisch prikkeldraad omheen.” Ook het hart gaat in de afweer-stand.

Zo kan het gebeuren dat wij gedurende ons leven rondlopen met eenzijdige waarnemingsbelevingen, waaruit onbewuste, zichzelf herhalende gedragspatronen ontstaan. Deze patronen houden stand, net zolang tot er een nieuw bewustzijn in ons wakker wordt. Een bewustzijn dat zich voldoende bereidwillig toont om op zoek te gaan naar de andere helft van de waarheidsbeleving. Alleen zo kunnen gebroken waarheden worden geheeld.


2. Streef naar een helder en schoon energieveld

Als een echte slavendrijver is onze geest in staat ons vol te stouwen met opdrachten en overtuigingen. Onafgemaakte taken of taken die om aandacht vragen, kunnen in ons hoofd op indringende wijze worden herhaald. Je moet dit, je moet dat en al die boodschappen vullen genadeloos onze onzichtbare boodschappentas. Het is echter onnodig om met deze onzichtbare tas vol zaken die nog moeten of onze aandacht vragen gedurende de dag op ons nek te dragen. Een lange tijd met een zware tas sjouwen voelt niet fijn. Het maakt hierbij niet uit of de tas zichtbaar is of niet, het dragen ervan kan fysiek net zo vermoeiend zijn. Waarschijnlijk is het zelfs vermoeiender om langdurig met onzichtbare denkzaken te rond te zeulen, omdat je een concreet zichtbare tas sneller geneigd bent neer te zetten.
Pijnlijden is het grootste obstakel richting vrijheid. Pijn is een teken van niet volledig en gezond zijn. Zeul daarom niet te lang en teveel met allerlei verplichtingen en andersoortige lasten op je rug, maar zet het neer.
Neerzetten is overigens niet hetzelfde als volledig loslaten. Neerzetten betekent bewust even loslaten, om het vervolgens bewust ook weer even een poosje op te kunnen pakken met het doel om het te verwerken of naar een bepaald doel te brengen. Liefst beetje bij beetje en niet alles tegelijk. Wij mensen zijn immers geen pakezels.

Energetische lasten hebben de neiging zich te verweven met je energieveld en daar te teren op je kracht (les van Ixion). Het verzwaart en vervuilt zeg maar je energieveld. Wanneer je echter deze zogenaamde energetische tas even neerzet en buiten je energieveld plaatst, krijg je de gelegenheid om er van een afstand met meer helderheid naar te kijken. Even neerzetten van bagage schept ruimte waardoor je je mogelijk kunt realiseren dat je met teveel zaken sjouwt die eigenlijk geen onderdeel van jou zijn. Je zou vervolgens kunnen visualiseren dat je de zwaarte inruilt voor een zonnetje. Een zonnetje tussen je schouderbladen, in je borstkas, je buik of je keel (afhankelijk van de plek waar je je bagage gewend was neer te zetten). In plaats van zwaarte en een aantrekkend krachtveld van energie (zie ook vijfde inzicht) creëer je dan ruimte voor een uitstralende (naar buiten duwende) kracht (deze wijsheid over magnetisme zit besloten in het thema van Varuna).
Overigens is het buiten je energieveld plaatsen (afstand nemen) van zware energie het thema van Makemake. Wanneer je je midden in je eigen wereld, in je eigen dagelijkse bestaan bevindt, dan ligt deze sfeer als een deken over je schouders. Je dagelijkse doen en laten kunnen je dusdanig in beslag nemen dat je het zicht (en dus inzicht) verliest. Je uitzicht wordt dan begrensd en je persoonlijke energieveld wordt troebel, waardoor je de wereld niet vanuit een innerlijke staat van rust en de ruimte kunt benaderen. Hierdoor ontstaat lijden (alle hiervoor genoemde inzichten hebben overigens te maken met het thema pijn en lijden en wat we als tegenkracht kunnen inzetten om de pijn die we over ons afroepen op te heffen).
Al eerder schreef ik dat de Plutoïden volgens mij verbonden zijn met het element ether. Zij dompelen zich als het ware in een bad van rust en ruimte. Makemake zegt bijvoorbeeld dat we deze staat van rust en ruimte kunnen betreden wanneer het lukt om op energetische wijze afstand te nemen van de dagelijkse rituelen, verplichtingen, verantwoordelijkheden enzovoort. Wanneer het zeg maar lukt om ons energieveld schoon te houden en niet te identificeren met ‘boodschappen’ die zich in de zogenaamde energetische boodschappentas bevinden. Wanneer we namelijk de energetische bagage los kunnen zien van ons werkelijke zelf (loskoppelen) dan kunnen we de wereld van de vijfde dimensie betreden, de dimensie van rust en ruimte.


3. Liefde

(uit de serie: emotionele betrokkenheid)

De meeste mensen hebben weleens gehoord van de uitdrukking, liefde maakt blind. Het is een uitspraak die verwijst naar hevige verliefdheid waarbij de betrokkenen alleen oog hebben voor de pluspunten van een ander. Minpuntjes worden genegeerd of wegen niet op tegen mooie ogen, kuiltjes in de wangen, de manier waarop er wordt gelachen of een appeltje wordt gegeten. De magnetische aantrekkingskracht tussen twee verliefde personen is enorm en zo is ook het verlangen om voortdurend in elkaars nabijheid te verblijven. De ander is als een schijnwerper die je in het licht zet en misschien heb je wel voor het eerst in je leven de ervaring dat je wordt gezien.

We kunnen ons echter afvragen of onszelf tijdens een verliefde staat niet voor de gek houden? Een verliefde persoon wordt immers ook wel een gebrek aan realiteitszin verweten. Want is datgene wat we ervaren als we verliefd zijn, niet een soort zinsbegoocheling? Worden we wel echt gezien?
Kort gezegd komt het er bij verliefdheid op neer dat het ‘zwarte’ verdwijnt en het ‘witte’ verschijnt. Al het lelijke verbleekt bij het aanschouwen van de ander zijn of haar schoonheden. Minder mooie eigenschappen worden niet gezien of dringen niet echt tot het bewustzijn door. In die zin kunnen we misschien stellen dat verliefdheid een spirituele ervaring is. We voelen ons  geliefd, zijn dronken van geluk en voelen ons (al is het maar voor heel even) verlicht.

Liefde laat ons op een andere manier kijken (we bezien de ander vanuit het positieve). De aandacht wordt getrokken naar schoonheid, naar het pure volmaakte in de ander, maar ook naar de schoonheid in onszelf. Het licht is zo sterk, dat we er helemaal door worden overdonderd. Het blikveld van een verliefde stijgt boven de zwaarte uit, boven beklemmende overtuigingen en misvormde gedachtes van de werkelijkheid.
Verliefdheid opent je hart, je innerlijke oog waarmee je recht in iemands ziel kunt kijken. Het is mijn mening dat een verliefde dan ook niet geheel blind is (of: verblind wordt) en wel degelijk ‘ziet’, zij het van een ander (hoger) perspectief. Ik denk dat je (al is het misschien maar voor even) dan juist de pure waarheid ziet. De waarheid dat wij liefde zijn. Wanneer je verliefd bent, word je een kijkje achter de schermen gegund. Je mag als het ware even ‘binnenkijken’, achter de vele vernislagen van zelfbescherming, achter alle maskers van het ego. Al onze innerlijke onvervulde wensen, mismaakte behoeftes, valse meningen, ideeën over onszelf, onze zelfkritiek lossen als sneeuw voor de zon op.

Helaas zit er wel een houdbaarheidsdatum aan het euforische gevoel en blijft de poort naar de zuivere dimensie van het goddelijke bewustzijn niet voor eeuwig openstaan. Het is alsof je een ballon opblaast die vervolgens ook heel langzaam en geleidelijk weer leegloopt. De staat van verliefdheid geeft je tijdelijke vleugels en wanneer je niet bent voorbereid op het moment dat je vleugels in kracht afnemen, kan de landing op de bodem van de aardse realiteit hard aankomen. Wanneer de poort naar de hemel sluit,  sta je voordat je er erg in hebt met beide benen weer op de grond en moet je op eigen kracht die ladder omhoog beklimmen.
Minder fraaie kanten die eerder van bovenaf gezien als kleine pietluttigheden op de bodem lagen, kunnen dan ineens wel heel zichtbaar worden. Dit  hoeven echter geen onoverkomelijke struikelblokken te worden, mits beide geliefden zich verantwoordelijk, waardig, respectvol en oprecht geïnteresseerd ten opzichte van elkaar blijven opstellen.

Wij mensen hebben een ontwikkelingsweg te gaan en het ontsluieren van het ego (het afpellen van alle vernislagen) neemt veel tijd (vele levens) in beslag. Daarbij is het zo: hoe dikker de sluiers, hoe meer werk er verricht moet worden om deze te verwijderen.
In het gunstigste geval blijf je na de fase van verliefdheid de waarheid die zich achter de schermen bevindt, herinneren. Een waarheid die zich tijdens het eerste stadium van opbloeiende liefde (het stadium van verliefdheid) openbaart. Alsof je even aan de nectar van een bloem hebt mogen proeven. Dit innerlijk weten schept een potentie, een doel om naartoe te bewegen. Net als iedere spirituele ervaring kan ook een intense verliefdheid je dus op een spoor van spirituele groei en zelfverwerkelijking zetten.

De harde landing in de realiteit kan pijnlijk zijn. Vooral in die gevallen wanneer het egobelang nog te zwaar weegt en het evenwicht tussen geven en nemen nog ver te zoeken is. Misschien helpt in zo’n geval de uitdrukking ‘liefde maakt blind’ de pijn van liefdesverdriet wel wat te verzachten. Alles was immers de schuld van de verliefdheid, want die haalde je beschermingsmechanisme neer en je verstand werd door het intense gevoel gewoon weggedrukt. Je was kwetsbaar en kon niet meer zo helder nadenken en daarmee is de kous af.
Wanneer we van de koude kermis thuis zijn gekomen is het misschien ook wel gemakkelijker om alles te wijten aan de ziekmakende verliefdheid en te roepen dat de verliefdheid je ontoerekeningsvatbaar maakte. Het is mogelijk een overlevingsstrategie om liefdesverdriet te boven te komen, een manier om weer over te kunnen gaan tot de orde van de dag…
Als een echte romanticus hou ik mij echter liever vast aan het idee dat verliefdheid harten opent. Want ik weet: niets is zo zuiver, zo puur als de hele waarheid die zich in het hart bevindt. Een gesloten hart schept een onwetende geest, maar liefde open het hart en maakt de weg vrij voor bewustzijn. Tijdens de fase van verliefdheid wordt er volgens mij een tipje van de sluier opgelicht. Een hevige verliefdheid is zelfs in staat om ineens de sluiers voor het venster dat het uitzicht op de hemel belemmert, open te scheuren, waardoor je plotseling pats boem oog in oog komt te staan met de hele waarheid…

 *Het bovenstaande thema zouden we kunnen verbinden met de boodschap en betekenis van Makemake.  Hij wijst ons op het belang van objectieve waarneming en geestelijke verruiming (onthechting van het geblokkeerde, starre, primitieve denken, dat  bewustzijnsverruiming beperkt).



4.  Het vonnis

Pijn mag gevoeld worden, moet zelfs doorleefd worden om verwerkt te kunnen worden. Energie moet kunnen stromen, zich niet vastzetten en verkrampen. Zo ook emotionele energie.  Als je echter een punt hebt bereikt waarbij de emoties van pijn, gekwetstheid en verdriet zijn doorleeft, komt het er vervolgens op neer dat je ook je (negatieve) oordeel en het vonnis moet loslaten. Het oordeel over bijvoorbeeld de ander, over de ontstaansgeschiedenis en het verloop van de omstandigheden en het oordeel over de manier waarop jijzelf hebt gehandeld. Het gevaar is dat wanneer je naast de emoties niet ook het oordeel loslaat, je onnodig blijft hangen in een oud denkpatroon en keer op keer opnieuw het vonnis uit blijft spreken. Je komt in dat geval dan dus niet los van de pijn.  Stop daarom op tijd met oordelen en rechtspreken, of zoals ze in het Engels zeggen  (klinkt in mijn beleving beter): stop judging!

De geest kan rigide zijn. In onze hoofd kan de boel flink op slot zitten doordat we de vensters gesloten houden en daarmee de frisse wind uit onze gedachtes weren. We kunnen na de crisis werken aan verwerking: het voelen, doorleven en loslaten van emoties maar dan zijn we er nog niet. Naast de emotionele energie moet ook de geestelijke energie weer kunnen circuleren.  We kunnen namelijk niet heel worden wanneer wij te lang blijven vasthouden aan de beschuldiging. Het oordeel en het gevelde vonnis zullen we moeten loslaten. Anders blijft de ervaring uit het verleden zich telkens opnieuw in het heden herhalen. Daarom: als je een probleem ervaart in je leven, wijs dan niet (tot in de eeuwigheid) de vinger naar de ander. Laat het oordeel los, geef het rechtspreken uit handen. Laat het universum maar oordelen over goed of slecht. Accepteer het verleden, accepteer de ander zijn/haar beweegredenen. ‘Let it be’!

Onze geest houdt zich graag vast aan datgene wat ‘juist’ is, aan datgene wat logisch is, puur en zuiver. Alles wat niet langs de meetlat van de juiste handelswijze gelegd kan worden, wordt liever geweerd. Leed dat we ervaren bestempelen we veelal als oneerlijk, onrechtvaardig, intens gemeen of ronduit slecht. Onacceptabele gebeurtenissen (gebeurtenissen die ons kwaad doen en leed berokkenen) worden in onze geest gemakkelijk veroordeeld en het liefst zo snel mogelijk uit onze beleving verbannen. Energie zomaar volledig laten verdwijnen of oplossen is echter onmogelijk, maar daar heeft onze inventieve geest wat op gevonden! Het kan negatieve energie als het ware bevriezen, stil zetten in de geest. Dit bevriezen van energie voldoet als noodoplossing prima, maar op de lange termijn veroorzaakt het problemen. Deze bevroren ‘ijsblokjes’ ontdooien namelijk nooit zomaar uit zichzelf en blijven dus gedurende de tijd door onze geest zweven. Deze bevroren oordelen (want dat zijn het) zorgen er voor dat de luchtstroom in onze geest niet meer vrij kan circuleren. Het zijn obstakels die de stroming van ons denken uiteindelijk aan banden legt en in het uiterste geval de geestelijke stroming helemaal bevriest. Onze geest wordt dan rigide.

Het emotionele verwerkingsproces moet in het kader van heelwording altijd worden afgesloten met een mentaal besluit. In het reine komen met pijn betekent dat je de ander, de omstandigheden en het universum bewust opnieuw het vertrouwen zult moet schenken. Je zult dus bereidt moeten zijn om het leven de kans te geven om zich verder te ontwikkelen. Alleen door te vertrouwen op het goede in de ander (dat tot bewustzijn wil komen), door te vertrouwen op de liefde en de schoonheid van het leven, dat de intentie heeft om te ontwaken, kun je tot acceptatie komen. Werk eraan om je oordeel met betrekking tot het verleden te ontdooien. Vergeven heeft uiteindelijk alles te maken met het oordeel loslaten.  Genoeg is genoeg. Hoe lang sta je jezelf toe om problemen aan te trekken vanwege het pakketje bevroren herinneringen en negatieve oordelen? Met een schone lei beginnen betekent dat we komen tot objectiviteit, tot een lege staat van denken.

Praktijk voor astrologie