De astrologie in beweging, zien wat is

Een horoscooptekening geeft ons een manier in handen om onze persoonlijke levenservaringen binnen een bepaalde tijd en ruimte in symbolentaal te kunnen vatten. Iedere planeet of factor in de horoscoop is een creatie op zich en heeft zijn eigen unieke kenmerken en dynamiek (heeft een eigen wetmatigheid). Ieder geeft zeg maar op eigen wijze uitdrukking aan levensenergie. Het is een beetje als bij smaken, verschillende smaken leveren een ander soort ervaring en sensatie op. Zo staat Mars ook voor andersoortige sensaties (belevingen) dan Venus.

Sinds kort kunnen we in de horoscooptekening ook de Plutoïden (planeetjes voorbij de baan van Neptunus) plaatsen. Door deze planeetsymbolen in de horoscooptekening te plaatsen ziet de astroloog een nieuwe dynamiek in de horoscoop. Ook de Plutoïden nemen immers hun eigen kenmerken en karakter mee. Er zijn als het ware nieuwe ‘smaken’ bijgekomen, nieuwe creaties waarin de levensenergie zich kan uitdrukken. En ook deze creaties staan weer voor een bepaald soort ervaring.

Hoewel de Plutoïden op de vibratie van Pluto lijken is hun ‘trilling’ (hun aanwezigheid) nieuw. Ook de namen die aan hen zijn gegeven zijn, zijn nieuw (de meeste van ons hadden bijvoorbeeld nog nooit van Makemake of Quaoar gehoord). Kortom het zijn dus nieuwkomers, of in ieder geval voor ons zijn het nieuwkomers want ze waren er natuurlijk wel al, alleen we hadden ze nog niet gevonden. We mogen deze nieuwe ervaringsvormen nog in onze persoonlijke ruimte en tijd beleving integreren. Ik heb echter gemerkt dat sommige astrologen deze nieuwe uitdrukkingvormen zien als een soort indringers. Men vraagt zich af: waarom zouden we de horoscoop ingewikkelder of onoverzichtelijker maken, want de astrologie is goed zoals het is! Maar hoe zit het dan met de uitdrukking: zo boven zo beneden? En past het spoor bijster raken eigenlijk niet heel goed bij deze tijd? Er komt veel op ons af, er valt veel te kiezen en de ontwikkelingen gaan snel, er valt voor een mens zoveel te beleven in één leven, dat we het overzicht kwijt raken en de spanningen oplopen. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik vind het niet meer te doen alles bijhouden, alles volgen…

Gelukkig heb ik de astrologie om de bewegingen die we in de wereld zien naast die van de nieuwe planeten te leggen en woorden te geven aan mijn ervaringen. Mijn horoscoop geeft mij een soort landkaart in handen, en heb ik, al is het misschien alleen maar voor het idee, een beetje grip op wat er in mijn wereld van ruimte en tijd gaande is. Het is interessant om naar de gebeurtenissen in de wereld te kijken en te speuren naar die nieuwe ervaringen. Ervaringen die anders zijn dan pak hem beet vijftig jaar geleden? Natuurlijk we kunnen het nu gaan hebben over zaken als opwarming van de aarde, mobiele telefoons, internet, sociale media, de robotisering, het afnemen van normen en waarden en het toenemend geweld tegen hulpverleners en gezaghebbende, de ontkerkelijking, de globalisering enzovoorts. Wanneer ik echter dieper kijk komt het in de kern op één ding neer, namelijk: openbaring! Misschien zeggen we later wel over de aanloop naar deze tijd zoiets als: het was het begin van “the movement of exposure.” Ik doel hier op de ontmaskering van de zogenaamde onderwereld waar ook Pluto naar verwijst. Het is Pluto die in het daglicht treedt en hij is niet alleen, maar heeft zijn ‘maten’ (Plutoïden) meegenomen.

Wat we niet zien is er niet.

Deze bovenstaande stelling houdt me al een poosje bezig. Zaken die er wel zijn, maar waar we geen benul van hebben dat het bestaat of waar we gewoon niet in geloven, zien we niet. Het komt niet binnen. We zijn er zeg maar blind voor. Karen Hamaker stelde een zelfde soort vraag in haar boek: De buitenplaneten in een nieuw perspectief. Ze schrijft: “Zien we niet slechts dingen die we gewend zijn te zien? … dingen waarmee we niet vertrouwd zijn zien we ook heel makkelijk over het hoofd. We zouden niet zijn voorbereid op de signalen ervan en zouden ze ook niet binnen onze denkkaders kunnen plaatsen.”

Op die manier kan er dus van alles onder de ‘radar’ blijven. Zou het daarom bijvoorbeeld kunnen zijn dat de mensen vroeger, omdat ze er van overtuigd waren dat priesters heilig waren, blind waren voor de donkere kanten van priesters ? We kunnen het ons misschien niet voorstellen, maar misschien zag men de schandalen omtrent kindermisbruik echt niet? De slachtoffers hielden daarbij hun mond dus het kon onder de radar blijven.

Inmiddels lijkt het taboe doorbroken. Tegenwoordig zijn er nog maar weinig onbesproken onderwerpen. De eerste keer dat ik naar een Amerikaanse serie over seriemoordenaars en psychopaten keek als ‘criminal minds’, was ik oprecht van slag. Dat stadium ben ik inmiddels wel voorbij. Tegenwoordig sta ik bijna nergens meer van te kijken. De geest is uit de fles, ik kijk met andere ogen, met nieuwe ogen naar de werkelijkheid en zie dingen die ik eerst niet kon zien omdat ze voor mij niet bestonden.

Dit hele thema van niet zien er wat is (bijpassende woorden hierbij zijn: onbewust en ontkenning) kunnen we verbinden met Pluto en de Plutoïden.

Gedachtekracht

Het is al een tijdje aan de gang. Gordijnen worden opengetrokken en lang bewaarde geheimen ontmaskerd, wat de levendige geest en verbeeldingskracht teweeg kan brengen kan ook tastbaar en zichtbaar worden gemaakt in de werkelijkheid. Er lijkt collectief een behoefte te ontstaan om de eerder besloten (of voor de ander verborgen gehouden) binnenwereld in de buitenwereld te openbaren. Het geniepige en ondoorzichtige lijkt er vanaf. Enerzijds betekent het meer geweld op klaarlichte dag, anderzijds worden criminelen nu ook steeds vaker op camera’s vastgelegd en trekken slachtoffers hun mond open. In deze tijd van ontmaskering wordt het brein van psychopaten (waarvan we vroeger niet wisten dat ze bestonden) onderzocht, is criminologie een opkomend beroep en wordt de deksels van oude onopgeloste misdaadzaken opnieuw opgetild. Kortom de beerput gaat open en zelfs onze vaderlandse geschiedenis moet eraan geloven.

Zwakke geesten zijn er volgens mij altijd al geweest. Ik denk dat omdat men nu zaken voor de geest kan halen die eerder simpelweg niet in de geest opkwamen, het mensen op ideeën brengt. Het is volgens mij de verbeeldingskracht die ons de das omdoet! Een mens is een scheppend wezen, maar moet wel eerst een idee in zijn hoofd hebben gevormd om het idee daadwerkelijk om te zetten in een creatie. Eerst was het er niet en zag hij het niet, nu ziet hij het en is daardoor ook in staat om het te verwerkelijken. Daarom ook al die copycats, want als één schaap met een ongecontroleerde geest over de dam is volgen er altijd meer.

Steeds meer mensen deinzen niet meer terug voor de confrontatie met hun angstbeelden en laten zich niet terug in een soort van naïeve ‘droomstaat’ sturen. Steeds minder mensen laten zich uit het veld slaan door intimidatie of in de rol van de underdog drukken. Manipulatie, intimidatie het wordt in de openbaarheid gebracht. Dit werkt negatief uit, maar gelukkig zien we ook dat het positief uitwerkt.

De verontwaardiging over de afbraak van de natuur, de inbreuk op vrijheid van meningsuiting, de vernietiging van het moraal, het ondermijnen van de gelijkwaardigheid, de teloorgang van de ethiek, het neersabelen van wijsheid, het onderdrukken van sociaal zwakkeren, het afweren van de liefde, over al dit soort zaken zien we ook een collectieve verontwaardiging ontstaan. Ook dit is een vorm van openbaring. Velen zijn op zoek naar zingeving en diepgang en doorstaan een groeiproces naar zelfverwerkelijking, naar liefde. Zij verbeelden zich een mooie wereld. Daarbij zijn we gedurende de tijd een stukje wijzer geworden. Wanneer we een niet oprechte machtshebber in het verleden omver hadden geworpen, kregen we binnen de kortste keren gewoon hetzelfde er voor terug. We hebben geleerd dat er meer moet gebeuren dan alleen de monumenten neerhalen en de daders straffen. We beginnen ons te realiseren dat de hele versluierde kijk op de werkelijkheid, ons gebrek aan vertrouwen en het vredeverstorende gedachtegoed moet worden ontmanteld. Het is onze zwakke geest en onze emotionele blokkades die we moeten vernietigen. Ons zelfinzicht is iets dat meer mag groeien. En dit weten is pas echt een openbaring te noemen!