De zeevogel, het eiland & het symbool van Makemake

Deze zomer was ik op Ameland en de golven bliezen spontaan alle woorden uit mijn hoofd. De stilte, de alles doordringende rust, het was direct voelbaar. Gedachtes waaiden weg ook al was er geen wind. Alleen het hier en nu en mijn gevoel bleef nog over. Hier op dit stukje aarde ging het dan ook over mij en mijn gevoelens die zich net als de stapelwolken in de lucht mijn binnenruimte wisten op te vullen. Ik deed een ontdekking: wanneer de woorden stoppen, verzamelen zich de wolken. Diffuse gevoelens, die zich eerder in mijn binnenwereld verborgen hadden gehouden, bleken zich in mijn lijf spontaan als minuscule druppeltjes water te kunnen verzamelen en mijn binnenwereld te vullen. Een wolk is een wolk en of je het nu leuk vindt of niet, hij kleurt je gemoed.

Iedere dag, ieder dagdeel of nee eigenlijk ieder uur, is anders gekleurd op een eiland. Het licht van de zon, de wind, de regen beïnvloeden de sfeer voortdurend. Zo trekken sfeerbeelden aan mij voorbij. Dit alles doet me denken aan de cyclus van de maan. De maan die toeneemt, vol wordt, afneemt om uiteindelijk toch weer leeg achter te blijven. Precies zo trekken de wolken schaduwen over het land om tussendoor volledig op te lossen en de zon in de blauwe lucht volledig de ruimte te geven. Op een eiland is deze natuurlijke beweging, die zowel binnen als buiten ons plaatsvindt zo tastbaar.

De tijd op een eiland staat stil. Zo anders dan op het vaste land waar het moeten zich afspeelt en waar gisteren nog levend aanwezig is en waar morgen een belangrijke rol speelt. Hier kan ik in cirkels lopen en telkens terugkerend naar hetzelfde punt. Geen eind, geen begin er is alleen de beweging van het landschap om mij heen. Tegelijkertijd is geen enkele stap hetzelfde. Iedere stap in deze wereld is een nieuwe ervaring, net weer een beetje anders.

Hoe fijn is het om je altijd zo vrij te voelen. Niet alleen fysiek, maar ook in je hoofd. De stilte mee te nemen. Het zijn zonder gedachtes, zonder woorden die gaan over gisteren of morgen. Gedachteloosheid schept ruimte en helderheid. Bewust. Flexibel denkbeeldig mijn vleugels uitslaan en mezelf laten drijven op het spel van het licht. Absorberen, overgave. Mijn ogen wijd geopend, kijkend naar deze schoonheid, speurend naar geluk. Zijn als een meeuw…

“De eerste dag was ik me er niet zo van bewust, maar op de tweede dag wist ik het inmiddels en ik gaf haar een naam: Makemake.”

Dat zij niet met haar ogen knipperde vond ik fascinerend. En haar scherpe blik terwijl ze hoog, vlak boven mijn hoofd zweefde was mij ook al opgevallen. Zij was het, ik wist het. Ik zag haar en zij zag mij. Eerder had ze me vanaf de grond uitdagend en nieuwsgierig aangekeken. En iets anders dat mij opviel: ze was niet alleen. Haar partner hield meters verderop alles nauwlettend  in de gaten.

En wat zo leuk was, de volgende dag zag ik haar weer…

Op internet zoek ik naar de spirituele betekenis en ontdek wat ik eigenlijk al wist. De Meeuw staat voor vrijheid van geest. Hij zweeft in de lucht terwijl hij met een open blik naar beneden kijkt en op zoek gaat naar dat ene stukje geluk: voedsel.

Het symbool

In een eerder artikel schreef ik ook al over het symbool Makemake. (zie ook artikel: symbolen Plutoïden).

Onze ‘spirit’, geest (symbool van de cirkel) steunend op het aardse (symbool van cirkel op het kruis), gezeteld of gedragen) door gevoel (symbool van cirkel en kruis op de halve maan).

Het symbool van een mensfiguur. Een lijf die gedragen wordt door twee benen, twee armen als gereedschap en een hoofd. Een mens zonder vleugels weliswaar. Fysiek lijkt hij misschien wat beperkt? Gelukkig kan hij zijn geest laten vliegen. Zijn binnenruimte leeg maken, ruimte geven aan levenskracht. Zijn in verbinding met de wereld en in verbinding met de hemel. In tevredenheid zijn, hier en nu.