Spiegels & het symbool van Varuna

Anderen laten ons zien wat er in ons leeft. Zoveel mensen, zoveel spiegels, maar ook: zoveel verschillende leefwerelden er op aarde zijn, zoveel verschillende spiegelzalen. Niet iedere spiegel toont jou hetzelfde of anders gezegd: niet iedereen reageert hetzelfde en kaatst dezelfde informatie naar ons terug. Wij kijken nu eenmaal door een bepaalde bril naar de wereld. Overtuigingen en oordelen over wie we zijn, willen zijn, horen te zijn of eigenlijk zouden moeten zijn, kunnen een weidse blik in de weg zitten. We zijn dus zelf niet altijd objectief wanneer we een ander ontmoeten en in de spiegel kijken. We pikken er misschien een ding uit, focussen ons misschien op één punt terwijl al het andere ons ontgaat. We kijken door een bepaalde bril via de ander naar onszelf, vanuit een bepaald gezichtspunt en nemen daarbij allerlei opgedane en vastzittende overtuigingen en/of emoties mee.

Het gebeurt ons allemaal wel eens in meer of mindere mate dat we in contact treden (in de spiegel kijken) en vervolgens een afwijzende reactie terugkrijgen. Spiegels kunnen hun afkeuring tonen of iets dat in ons is, negeren. Soms worden er ook gevoelens en overtuigingen op ons geplakt die niet overeenstemmen met ons innerlijk zelfgevoel. Dit kan gepaard gaan met een enorme onmacht en een diep verlangen om het spiegelbeeld in overeenstemming te brengen met wat jij wilt zien. Ongemerkt kost die onmacht over een niet in verbinding zijnde spiegel bergen aan energie. Helemaal wanneer je de bespiegeling niet wilt of kunt accepteren en gedreven wordt door het verlangen om het spiegelbeeld te overtuigen van zijn (in jouw ogen) valse bespiegelingen. Op die manier kunnen we tegen al die zogenaamde valse bespiegelingen aanschoppen, mopperen, piekeren, het benauwd krijgen, pijn ervaren, driftbuien krijgen enzovoorts.

Het is de pijn over die ‘foute ik’ dat gerepareerd moet worden die dan kan opspelen. We willen ons liever niet identificeren met gebrek en tekortkoming en wat we ook niet willen is genegeerd worden. Want wat doen we als de spiegel zich niet werkelijk met ons wil verbinden? Wanneer wij bijvoorbeeld de wereld met een weidse blik tegemoet treden en we komen een spiegel tegen die zelf zo’n ruimdenkende blik ontbeert dan voelt dat niet zo fijn. In ons binnenste kunnen tegenstrijdige zienswijzen met elkaar in botsing komen. Het kan zijn dat we in zo’n geval door een ander niet goed of volledig gezien, begrepen en op waarde geschat worden. De ander projecteert misschien iets op ons dat maar gedeeltelijk bij ons hoort (de spiegel toont ons de halve en niet de hele waarheid). Wanneer wij ons daar niet bewust van zijn, kunnen we in een energie slurpend innerlijk conflict geraken. We kunnen op verschillende manieren op zo’n situatie reageren.

1: We gaan de confrontatie aan en kunnen (zoals ik hiervoor al schreef) proberen de ander te overtuigen van zijn/haar valse bespiegeling. Dit is meestal zinloos, zeker wanneer de ander sterke overtuigingen bij zich draagt. Dit zal de frustratie alleen maar vergroten.

2: De zelftwijfel slaat toe. Wat is waar? Ons zelfbeeld wordt aan het wankelen gebracht door de sterke overtuiging van de ander en/of door gebrek aan zelfvertrouwen en zelfinzicht. We overwegen de mogelijkheid dat wij het verkeerd zien.

3: We gaan boven de ander staan, houden ons vast aan onze eigen visie en sluiten ons af . We begrenzen onszelf, verwerpen de spiegel (duwen de ander / de bespiegeling, van ons af).

4: We respecteren de bespiegeling van de ander, terwijl we niet twijfelen aan onze innerlijke wetendheid. Ook voelen we niet de noodzaak om de spiegel op andere gedachten te brengen want we weten: beide zienswijzen zijn namelijk waar. We hoeven ons dus niet te verontschuldigen, niet te verdedigen, maar we hoeven ook niet hoog van de toren te blazen en denken dat we het daarom beter weten!

Laat me deze laatste reactie, die in mijn ogen het meest krachtig is, met het volgende voorbeeld verduidelijken: sommige kijken vanaf de aarde naar de werkelijkheid, terwijl anderen op een bergtop staan terwijl ze naar de wereld kijken. Wanneer wij dus als het ware op een andere ‘toon’ op de toonladder staan dan de ander, dan nemen wij de wereld anders waar. Degene met het weidse uitzicht vanaf de berg ziet iets anders en krijgt mogelijk een ontkennende reactie op diens waarneming. Maar dat wat hij / zij ziet is niet verkeerd. Hij of zij ziet alleen niet hetzelfde plaatje.

Symbool Varuna

Het bovenstaande ligt besloten in het symbool dat ik maakte voor Varuna. Het symbool kunnen we associëren met de magische scepter van de koning of een staf van de hogepriester. De drager van de staf draagt verantwoordelijkheid en geeft sturing aan levenskracht, de hogere wil en creativiteit.

Bovenin de staf zien we de halve maan en de cirkel. Zij staan niet boven of onder elkaar maar naast elkaar. Ze zijn gelijkwaardig. De spiegel (de halve maan, tevens symbool van de zwarte maan) ontvangt het beeld van de ziel (de cirkel, tevens symbool van de zwarte zon). Dit alles bevindt zich bovenop het kruis (het aardse).

Varuna staat als oude Vedische God voor de alles omhullende hemel en is onder andere verbonden met de zon en maan. Hij heerst over de kosmische wetten en gaat over aanwezig zijn, over bewustzijn.

*Zie ook voorgaand artikel: ‘Symbolen Plutoïden’, over symbool Pluto, Haumea, Makemake en Sedna