Wakker worden

Kenmerkend aan onwetendheid is dat het gepaard gaat met strijd en lijden. Onwetendheid uit zich op driftmatig gevoels- en denkniveau. De lagere wil is actief en de mens reageert vanuit de behoefte aan erkenning, aan liefde en overleving. Hoe minder je ‘weet’ hoe meer afstand je hebt tot pijn. Op die manier kunnen vernietigende mechanismes en patronen hun gang blijven gaan, zonder dat we het ons beseffen.
Er lijkt echter een verschuiving plaats te vinden. Steeds meer mensen krijgen toegang  tot inzichten. Er komen steeds meer mensen die als het ware tussen de regels beginnen te zien, verbindingen kunnen leggen, innerlijk kunnen schouwen enzovoorts. Meer mensen lijken ook gevoeliger te worden voor gebeurtenissen: de verwondingen, de pijnplekken die je eerst niet voelde (of wilde voelen) begin je te voelen. Alsof je uit narcose komt, de verdoving raakt als het ware uitgewerkt.

Wanneer we allemaal onwetend zijn, is dat misschien zo erg nog niet. Het past bij een  leven op dierlijk niveau waarbij het recht van de sterkste geldt, we roven,  jagen,  stelen en elkaar ‘opeten’.
Maar mensen die als het ware net uit de narcose komen en wakker beginnen te worden, kijken om zich heen en voelen zich gemakkelijk een vreemde in deze verwonde, chaotische en op het ego gerichte wereld. Zij kunnen zich afvragen of de ander de pijn niet voelt? Of men de oorzaken en gevolgen niet ziet en het  eigen aandeel in het geheel?

Gedreven door frustratie en machteloosheid kunnen wij ons wel blijven storten in de strijdvoering die zich om ons heen afspeelt, maar met het zien van de onwetendheid, komt automatisch ook het inzicht dat afweer en verdediging nergens toe leidt, behalve dan dat het de pijn in stand houdt. De egomanier (strijdvoering) werkt namelijk niet meer wanneer de hartsverbinding wordt herstelt en alle hardheid daadwerkelijk wordt gevoeld…