Zonsverduistering

De zon is als een schitterende bruisende fontein in het centrum van een plein. Met de behoefte om te stralen, om vanuit een interne bron blijvend te stromen en energie over de wereld uit te strooien. De fontein staat mijns inziens symbool voor de eeuwig durende cyclus van de stromende kracht van het leven. De angst voor het stilvallen van deze onophoudelijke stroom is een menselijk gegeven. De angst dat de fontein van het leven ooit ophoudt met bruisen, staat gelijk aan de angst voor de dood, de angst voor de vernietiging. We voelen ons veilig en geborgen wanneer we de zon iedere dag zien opkomen en weer ondergaan. Maar wanneer deze cyclus wordt onderbroken, zijn positie in het universum in het gedrang komt, als het ware wordt overmeesterd dan is er (tenminste voor de mensen in het verleden, die een grote onderlinge samenhang voelde tussen hen en de verschijnselen van de natuur) reden voor verontrusting. De oude natuurvolken voelde zich onderdeel van de natuur, zoals wij uiteraard nog steeds onderdeel uitmaken van de kosmos, alleen wij hebben de ‘feeling’ (het contact met de natuur) veelal wat verloren. De zon, de maan, de sterren, ze zijn op de achtergrond van onze dagelijkse belevingswereld geraakt. We houden ons er meestal niet meer zo intensief mee bezig. Hoe anders was dat in het verleden. Waar zoiets als een naderende zonsverduistering, zoals morgen in Amerika plaatsvindt de gemoederen waarschijnlijk flink kon bezighouden?

Waar de zon de behoefte heeft om te stralen, heeft de maan eerder de intentie om te ontvangen. De intentie om de wereld naar binnen te trekken en te verinnerlijken, van binnen te ervaren. De maan absorbeert als het ware het licht van de zon die zich in een ritmische vloeiende beweging weer terugtrekt. Zo zien we de veranderlijke maan iedere maand weer vol worden en zich vormen aan de hand van het kosmische ritme van de zon. Hoe anders is dit bij een zonsverduistering, waarbij de maan plotseling de leiding neemt en zich brutaal en ongegeneerd (ook al is het maar voor even) voor de zon schuift?

In de astrologische agenda schreef ik: In de wereld zijn er twee natuurlijke bewegingen te onderscheiden. Zo is er aan de ene kant een naar binnen gerichte en terugtrekkende beweging en is er aan de andere kant de naar buiten gekeerde afstotende beweging. Voortdurend vindt er tussen beide bewegingen een samenspel plaats, iets dat op allerlei manieren in de natuur tot uitdrukking komt. De Chinese noemen dit dualistische principe: Yin en Yang. Bij Yin wordt de energie ontvangen, geabsorbeerd en opgenomen, bij Yang is de energie naar buiten gericht. Net als de dag telkens overgaat in de nacht en de nacht vervolgens weer in de dag vormen beide beweegenergieën een ritmische eenheid. Tijdens ons leven worden we bewust en onbewust beïnvloed door dit ritme van de ingaande en uitgaande beweging van energie.

Tijdens een zonsverduistering valt deze bovenstaande beweging als het ware even stil.  Morgen op 21 augustus vindt er een totale zonsverduistering plaats op 28°53 Leeuw. Het pad van de totale eclips begint ten westen van de VS, loopt van de rand van de Atlantische Oceaan tot voor de kust van South-Carolina.  (Voor ons is deze verduistering niet zichtbaar). De maan begeeft zich tijdens de eclips tijdelijk tussen de zon en de aarde en het licht valt weg. De cyclus stopt en de gebeurtenissen worden als het ware even bevroren (stopgezet) en een zonsverduistering duidt daarom op een eind van een periode en nieuw begin. Een eclips kan voor doorbraken en onverwachte wendingen zorgen.