Sneeuwwitje

Snow White 

Shadows in my heart
Please take the night away
Somewhere in the dark
A sparkle still remains

Save me from this dream,
And sorrow and display
Save me from the queen
Please breake this evil spell

Shadows in my heart
Please take the night away
Somewhere in the dark
A sparkle still remains

Someone to fight 
Step in the light to feel alive
I need a knight 
A loving kiss to feel alive

(tekst: Muttonheads 2013)

Al een tijdje volg ik nieuwsgierig de berichtgevingen rondom het object 2007 OR10: de derde grootste (vermoedelijke) dwergplaneet voorbij de baan van Neptunes zonder officiële naam.  Wel heeft het planeetje een bijnaam, namelijk: Sneeuwwitje. Deze bijnaam heeft deze dwergplaneet te danken aan de veronderstelde witte kleur (maar daar komt men geloof ik op terug ) en omdat het de zevende dwerg was die het astronomisch team (onder leiding van Michael E. Brown van het California Institute of Technology) ontdekt had.

Sneeuwwitje roept allerlei associaties op en wakkert  mijn nieuwsgierigheid aan, waardoor ik telkens op internet speur met de vraag in mijn achterhoofd:  “is er al een officiële naam bekend? Weet men al wat meer?” Want als er een naam is, is er ook een mythe een volk van herkomst en dus een verhaal.  Het planeetje dat al op 17 juli 2007 werd ontdekt, is volgens schattingen de derde grootste dwergplaneet na Pluto en Eris! Dus voor de astroloog die geïnteresseerd is in de Plutoïden, beslist interessant en noemenswaardig. Momenteel staat het Plutonische object (225088) 2007 OR10   in het begin van teken Vissen.

Sinds kort heeft het thema afgunst mijn aandacht en intuïtief vermoed ik een thematisch verband met Sneeuwwitje. Omdat er nog steeds geen officiële naam is, is de enige houvast het bijzonder intrigerende sprookje van de boze stiefmoeder en de pratende toverspiegel. Het sprookje zit vol met symbolen, doet aan als een inwijdingsverhaal en is verwant (resoneert) met de thematiek van Pluto.

“Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de schoonste in het land?”

Wanneer Sneeuwwitje zeven jaar is, is ze duizendmaal mooier  dan haar stiefmoeder die tevens koningin is. Deze boodschap wordt door een toverspiegel aan de koningin medegedeeld. Het antwoord van de spiegel valt niet in goede aarde en de koningin begint haar stiefdochter te haten. Ze laat een jager komen die ze de opdracht geeft om Sneeuwwitje in het bos te doden (iets wat hij niet doet). Sneeuwwitje vindt na wat omzwervingen door het bos een warm welkom bij zeven dwergen, maar ook bij hen is ze niet volledig veilig en niet zomaar verlost van de vernietigingsdrang van haar (stief)moeder.

*De Grimms begonnen in 1806 met het verzamelen van de verhalen en legenden. In een uitgave van het sprookje in 1812, zou het overigens niet over een stiefmoeder maar over Sneeuwwitjes eigen moeder gaan. De broers namen echter het besluit om de sprookjes meer kindvriendelijk te maken, waarna de boosaardige moeder van Sneeuwwitje plaats maakte voor een boosaardige stiefmoeder.

Sneeuwwitje lijkt op een inwijdingssprookje waarbij ze op haar reis op aarde, haar niet erkende puurheid, haar schoonheid en rol als prinses moet zien terug te vinden. Haar stiefmoeder stuurt haar letterlijk het bos in en gaat vervolgens tot het uiterste om Sneeuwwitje te doden  (haar ziel te vermorzelen). Hoe Plutonisch! De afgunst van de stiefmoeder is als een rode draad door het verhaal geweven. Het kleurt Sneeuwwitjes pad. Onbewust verzet de stiefmoeder zich tegen iets dat tot ontwaken wil komen. Iets dat veel mooier is dan zijzelf. In het bovenstaande lied gaat het over een ‘evil spell’  (een vloek) die Sneeuwwitje in de greep houdt en gebroken moet zien te worden. Het is de vloek van afgunst die ze moet doorbreken. Hieronder mijn intuïtieve bevinding over de thematiek van Sneewwwitje:

 IJdelheid

“Onder de duim gehouden. Om op mijn eigen wijze expressie te geven aan mijn schoonheid. Mijn volmaakte krachtige zelf confronteert de ander met diens  onvolmaakte zwakke zelf. Ik moet op de ander lijken, liever nog een mindere zijn. Ik pas mij maar liever aan en  ontkracht mijzelf uit angst voor ijdelheid. Ik verzwak mijn licht omdat ik de ander niet de ogen wil uitsteken, mezelf niet beter wil voordoen en de hemel niet wil in prijzen ten koste van de liefde voor de ander, die schijnt te denken dat zij / hij mijn vijand is. Ik verschuil me liever in het woud, verstop me tussen dwergen dan dat ik de ander kwetst met mijn krachtig aanwezig zelf. Alles uit naam van de liefde die mij zoveel meer waard is, plus de warme omhelzing. Ik laat mij liever vernietigen dan dat ik mijn geboorterecht opeis en trost mijn plek inneem als koningin aan het hof van mijn vader in naam van het teken Leeuw.”

Het trauma van Uranus

De mythe

Ooit schiep moeder aarde ‘Gaia’ de nachtelijke met sterren bezaaide hemel (Ouranos) om zichzelf toe te dekken. Maar de warme deken waarnaar ze eerder zo had verlangd, werd te verstikkend. Ouranos lag immers met zijn volle gewicht bovenop Gaia, waardoor hij de levensruimte van zijn kinderen ontnam. Er zat voor hen dus niets anders op dan in de buik van hun moeder Gaia te blijven. Zij besloot zich hierop te verzetten en in haar binnenste stookte Gaia een vuur en smeedde een sikkel. Met deze Sikkel hakte haar zoon Kronos (Saturnus) het geslachtsdeel van zijn vader eraf. Vanaf die dag werden Gaia en Ouranus van elkaar gescheiden.

De planeetenergie

Uranus zouden we kunnen zien als een energetische vibrerende trilling vanwege botsende tegenstrijdige energieën. Net als Pluto staat Uranus voor een enorme kracht. In de horoscoop geeft hij (overigens net als Pluto) een verkramping aan in ons energieveld.  En net als Pluto komt de kramp van Uranus voort uit trauma en crisis. Pluto heeft echter veel meer te maken met angst voor de vernietiging van het leven: ons leven. Bij Pluto gaat het om een intense, inkerende vasthoudende energie. Bij Uranus gaat het om een meer gonzende, rondtollende en naar buiten kerende energie. Uranus heeft minder te maken met angst, maar meer met gevoelde dwarsheid. Uranus gaat over de behoefte aan integratie (synergie), iets wat niet zomaar uit eigen beweging bereikt kan worden vanwege botsende en tegenstrijdige belangen.

Uranus is tegendraads, dwars, verkrampt en wanneer hij onbewust is: niet vrij. Een onontwikkelde (of onbewuste) Uranus houdt de vrije expressie van het zelf tegen. Wanneer je oorspronkelijk en authentiek in het leven wilt staan,  zullen we ons namelijk eerst van de beklemmende, smorende beperking in ons energieveld moeten ontdoen. Voordat we Uranus als innerlijk verrijkende kracht kunnen toepassen, zullen we hem net als Uranium als het ware moeten ‘verrijken’:

Al miljoenen jaren ligt Uranium opgesloten in diepe geologische aardlagen. Van natuurlijk uranium kan uraniumsplijtstof gemaakt worden. Echter zo uit de natuur is uranium niet splijtbaar. Uranium moet dus eerst verrijkt worden voordat het toegepast kan worden in kernreactoren en kernwapens. (Misschien nog iets om over na te denken: Plutonium is een metaal dat verwant is aan uranium, maar niet in de natuur voorkomt…?)

De crisis 

Eerst was er de compleetheid, de onvoorwaardelijke liefde en verbondenheid met het leven. Dit was echter tot het plotselinge, abrupte moment, de shock en het trauma van de enorme knal waarna het allemaal persoonlijk en incompleet werd. Je werd afgesplitst en moest je individualiteit en eigenheid gaan bewijzen. Hoewel je bleef verlangen naar samenhang en verbinding moest je in de verwarring die was ontstaan je eigen weg zien te vinden. Je moest volkomen op jezelf gaan vertrouwen en je eigen oordelen gaan vellen. Hier werd je waarschijnlijk boos, verdrietig en ook recalcitrant van. Je voelde je afgewezen, in de steek gelaten en begon je af te zetten tegen de ander, tegen de gevestigde orde, tegen het universum die naar jouw mening de oorzaak was van jouw gevoel van incompleetheid. Je kon je er niet zomaar bij neerleggen. Het onrechtvaardige van het incompleet zijn, zat je te veel dwars. Enerzijds wilde je je niet zomaar verzoenen, je verlangde naar een logische uitleg en oplossing voor de situatie die was ontstaan. Maar je voelde je ook alleen, een ‘einzelgänger’. Aan de andere kant was het erbij horen je diepste wens. Dit tegenstrijdige gevoel bracht een enorme innerlijke spanning en onrust teweeg. Overigens is dit een natuurlijke spanning die je al miljoenen jaren met je meedraagt en waar je tot op de dag van vandaag nog steeds mee worstelt.

Uranus gaat over de behoefte aan integratie, versus het trauma van de afscheiding en de oordelen die daaruit zijn gevormd over de ander (die je de splijting verwijt). Symbolisch gaat het over de splijting tussen de principes: Lichaam (moeder-aarde) en Geest (vader-hemel). Het verlangen naar samenwerking en gelijkwaardig samenzijn is groot. Ooit waren beide in eenheid verenigd, maar daar kwam plotseling een eind aan. Nu is er vanwege de verwijdering een voortdurend spanningsveld ontstaan. Het leven is uiteengevallen en zoekt op dieper niveau naar een nieuw evenwicht, naar verbinding en gelijkwaardig samenzijn.

*De huisplaatsing van Uranus bakent het terrein af waar de beperking / de gevoelde crisis van het afgescheiden zijn zich afspeelt (zich uitdrukt)