Sedna: het schuldgevoel: 2

Verlossing van onze  schuld

De wijsheden van de Plutoïden willen ervaren worden, ze willen gevoeld worden. Dit zodat we ze tot ons bewustzijn kunnen laten doordringen. Daarom dringen deze wijsheden zich op indringende wijze lijfelijk aan ons op via het gevoel, net zolang totdat we naar dit gevoel gaan ‘luisteren’. Sedna dringt o.a. tot ons door middels schuldgevoel. 

Een knagend schuldgevoel kan ons innerlijk verteren wanneer we vanuit ons inlevingsvermogen beseffen dat we ons hart voor een ander niet volledig openstellen en daardoor de ander niet kunnen schenken waar hij/zij wel behoefte aan heeft, namelijk: liefde. Een knagend schuldgevoel kan ons meester worden wanneer we beseffen dat we de ander tekortdoen vanwege onze afwerende houding of vanwege onze tekortkomingen. We voelen mogelijk haarfijn de ander zijn/haar verdriet, maar onze eigen gekwetstheid kan ons soms zodanig in de weg zitten dat we de situatie toch niet zomaar liefdevol kunnen oplossen.  Onze eigen gekwetstheid kan een innerlijk dof gevoel teweeg brengen waardoor we niet (meer) in staat de ander lief te hebben. Zo kunnen we vanuit onze eigen verdriet anderen tekortdoen, puur omdat wij ons zelf tekortgedaan voelen. Wanneer een ander ons iets aandoet, ons onjuist bejegend of gewoonweg verpletterd, dan nemen we dit de ander meestal kwalijk en uit zelfbescherming kunnen we vervolgens besluiten de ander in toekomstige situaties te ontwijken. Dit omdat iedere confrontatie ons gevoel van heelheid aan flarden scheurt.

Echter, een gevoel van gekwetstheid kan bewust of onbewust een innerlijke tweestrijd tot gevolg hebben. Dit wanneer wij als slachtoffer beseffen dat we tegelijkertijd zelf eigenlijk ook dader zijn. De last van schuld kan zich zonder dat we het in de gaten hebben als vernietigende energie aan ons vastkleven. Onze afwerende houding maakt ons tot dader, maakt ons schuldig, wanneer we de ander straffen voor hun liefdeloosheid richting ons. In de mythe zien we dat Sedna de visvangst tegenhoudt nadat ze  zich gekwetst voelt, waardoor de mensen honger moeten lijden.

Het mes van schuld lijkt dus aan twee kanten te snijden. Naast slachtoffer zijn we op een dieper niveau ook dader wanneer wij als reactie op kwetsend gedrag besluiten ons terug te trekken en anderen af te weren (buiten te sluiten). We straffen in zo’n geval de ander als het ware door hen geen liefde en genade te schenken. Op lange duur kunnen wij vanuit de rol van ‘slachtoffer’ veel leed berokkenen voor onze naasten.

Betekent dit dat wij kwetsend, aanvallend gedrag dan zomaar over onze kant moeten laten gaan of gelaten moeten aanvaarden zodat wij niet in dezelfde valkuil als de ‘daders’ stappen? Persoonlijk denk ik van niet, als iemand mij verwond dan mag en kan ik die pijn niet negeren. Actie geeft nu eenmaal een reactie. De vraag die ik mijzelf echter kan stellen: hoe lang hou ik die verwonding in stand, hoe lang blijf ik gekwetst? Een dag, een week, jaren of misschien zelfs wel eeuwen? Laat ik de wond uiteindelijk genezen of laat ik het tot in de eeuwigheid dooretteren?  Gelukkig wordt Sedna uiteindelijk verlost van haar pijn met behulp van een sjamaan die bereid is haar haren te kammen (zie uitleg in mijn boek). In ons eigen leven is er echter niet altijd zo’n invoelend wezen die contact met ons opneemt wanneer we ons voelen afgewezen.  En in hoeverre ben ik dan – uit eigen beweging – bereid om de ander zijn/haar liefdeloze handelwijzen (die veelal uit onwetendheid zijn ingegeven) te vergeven en mijn eigen zondes die uit de verwonding zijn voortgekomen onder ogen te komen?