Eris gespot in muziek!

Muziek is een krachtig middel om een emotie of statement over te brengen. Als drama-docent maakte ik dan ook regelmatig dankbaar gebruik van muziek om een bepaalde sfeer te ondersteunen. Vanmorgen toonde mijn dochter (ze is 11 jaar) mij enthousiast een videoclip van Jennifer Lopez en ik dacht: “hé hier staat de energie van Eris!” Kijk zelf op YouTube, het nummer heet: “Ain’t Your Mama.”

Eerder zag ik ook al het politieke protest nummer van Beyoncé voorbijkomen: “Formation” Zij veroorzaakte een hoop opschudding met dit nummer in Amerika bij de Super bowl. Ook hierbij moest ik gelijk aan Eris denken.
Op internet las ik een toepasselijke Eris uitspraak als commentaar op dit nummer:
“Ze kwam, zag, overwon”. (Elle.nl)

 *(Februari 2017) Nog zo’n Eris actie (en ook hier draait het om Beyoncé en om het album ‘Lemonade’ ): Adele brak haar Grammy award om het te delen met Beyoncé! Adele vond dat ze haar prijs eigenlijk niet kon accepteren. Hoewel Beyoncé meer nominaties had dan Adele, won deze laatste voor haar nummer ‘Hello’ en het album ’25’ vijf prijzen. Toen Adele de prijs won voor het beste album, brak Adele haar prijs in tweeën. 

 

2: Ontwikkeling van Venus naar Eris?

Gisteren zag ik een klein stukje van een James Bond film uit 1973. De vrouwen van James Bond, de zogenaamde Bondgirls, lijken een soort maatschappelijk ideaalbeeld van vrouwelijk schoon (vanuit het oogpunt van de man?) te vertegenwoordigen. De vrouwenrollen in de James Bondfilms geven naar mijn mening op een speelse, doch confronterende manier een ontwikkeling weer van het archetypische vrouwbeeld gedurende de tijd. In de film van 1973 bespeur ik bijvoorbeeld een wat hulpeloze, lieftallige, beeldschone vrouw, die met grote angstige ogen als slachtoffer van het kwaad al leunend op de brede schouders van de mannelijke held op het laatste nippertje wordt gered. Een geheel ander beeld dan die we tegenwoordig op het scherm voorgeschoteld krijgen. De oogstrelende vrouwen worden steeds meer geportretteerd als zijnde stoere, intrigerende, goed getrainde, bewapende vrouwen die niet terugdeinzen voor een stevige confrontatie. Het type Venus lijkt zich, hoewel nog steeds niet volledig, in de loop van de films steeds meer te ontpoppen tot de onafhankelijke Eris. In de mythe doet Eris niet onder voor haar broer Ares (Mars) en zij vochten zij aan zij op menig slagveld. Iets dat we ook terugzien in de Bondfilms, waarbij we Mars en een mix van Venus en Eris zien opereren.

Ik ben geen Bondkenner maar het is misschien leuk om er eens een onderzoek aan te wijden. Wanneer vond er bijvoorbeeld een mogelijke omslag plaats binnen het karakter van de Bondgirl? Wanneer begon Venus wat meer op Eris te lijken?
Zou het mogelijk rond 1995 kunnen zijn geweest? In de film Golden Eye uit 1995 probeert de Bondgirl Xenia, bijvoorbeeld James Bond te vermoorden. Xenia lijkt op de naam Xena, de ‘bijnaam’ van Eris. De Dwergplaneet Eris werd namelijk eerst Xena genoemd voordat zij haar officiële naam Eris kreeg toegewezen.

(21 mei 2016 geplaatst)

Plutonisch bewustzijn

Zowel het vernietigende karakter van de mens en de natuur, als het scheppende karakter vindt in de wereld een vorm. Soms echter, houden we ons teveel vast aan de angst voor het negatieve. Niet op de eerste plaats omdat we pessimistisch zijn, maar in een poging onszelf te beschermen. Ons innerlijk wil niet verslappen en het onrecht in de wereld dat van alle tijden is, zomaar vergeten of negeren. Een stem in ons binnenste spoort ons mogelijk aan op onze hoede te blijven. Zo kunnen we moeite hebben om de liefdeloosheid dat ons mogelijk ooit is aangedaan, zomaar te vergeten of vergeven. Hierdoor kunnen we als slachtoffer in het verleden blijven vastzitten. En ook al hebben we misschien herinneringen uit ons geheugen gewist, alle herinneringen aan crisis dragen we in het verborgene mee in onze cellen. Het in slaap vallen op klaarlichte dag in een wereld vol ellende kan gevaarlijk zijn. Zo weten oorlogsslachtoffers als geen ander hoe vriend ineens in vijand kan veranderen, hoe zwart de duisternis kan zijn en vertrouwen in staat is om te slaan tot wantrouwen. Wanneer je eenmaal de verschrikking van onmacht hebt gekend, dan zet dit een kras op je ziel en de kramp kan zich hardnekkig uit angst voor herhaling in je vastzetten.
Kunnen we dan eigenlijk wel op een lichte manier in de zwaarte leven? Is dat eerlijk of naïef? Het negatieve is iets dat niet vergeten of ontkend kan worden, maar ons er op dusdanige manier aan vasthouden dat het ons beperkt op momenten dat we ons niet in een risicovolle situatie bevinden, zou volgens mij niet hoeven. We kunnen veel positieve dingen bewerkstelligen en het leven zin geven wanneer we vanuit vrijheid de ruimte innemen. Wanneer we verstijven wanneer ons iets wordt aangedaan, hoeven we immers niet voor eeuwig in steen te veranderen.
Een wijs persoon sluit zijn ogen niet voor al het leed en onrecht en zal nooit vergeten dat er naast het licht ook het donker is. Maar er is ook het positieve, het scheppende in de wereld. En dat mogen we ook niet vergeten…