2020

Het afgelopen jaar was voor mij (en ik denk voor velen) een met vele prikkels en vol verassingen. De planeten Jupiter, Saturnus en Pluto deden veel stof opwaaien in het teken Steenbok. Mercurius had het er maar druk mee om het allemaal bij te benen. Maar ook Mars wierp zich stormachtig en driftig in de strijd. En jemig, zijn zus Eris was in mijn bewustzijn nog nooit zo prominent aanwezig geweest als in de afgelopen maanden! Ik vermoed dat de meeste astrologen (ook zij die geen spirituele astrologie bedrijven) het in Keulen ook hebben horen donderen! En vlak de lessen van Ixion, Orcus, Haumea, Makemake, Quaoar, Sedna, Varuna en de nieuwkomer Gong Gong niet uit. Ik heb ze allemaal ‘gevoeld’.

Nu ben ik een persoon die zich altijd van alles afvraagt, maar dit jaar trokken alle wezenlijke vragen over het leven aan mij voorbij. Er waren vragen over mijn zijnsplek, over mijn eigen rol en mijn relatie met de wereld (mijn relatie met de maatschappij, maar ook mijn relatie met de natuur).
Meer dan ooit werd ik mij ook bewust van het feit dat ik geen toevallige voorbijganger ben, geen buitenstaander die nog op de juiste bus wacht of een verlaten toeschouwer op de zijlijn ben. Nee, ik ben een volwaardige deelnemer, een medeschepper!  Door in deze wereld te zijn, word ik voortdurend in beweging gebracht en ik mag (eigenlijk is het woord moeten misschien meer op zijn plaats) kiezen! Kiezen hoe ik als deelnemer aan het grote spel dat leven heet, mezelf wil manifesteren.
Welke kleur, welk speciaal ingrediënt, welke magie bezit ik om invloed uit te oefenen op het creatieproces van de wereld? Waar moet ik, om dit alles te kunnen bewerkstelligen, nu eindelijk voor eens en altijd mee afrekenen? Wat mag ik onder ogen komen?

De belangrijkste vraag die het afgelopen jaar voorbijkwam, ging over het willen controleren van processen, namelijk: Is ingrijpen in het natuurlijk proces altijd wijs? Want ook al zijn onze intenties nog zo goed en willen we graag helpen, het inzetten van onze persoonlijke macht en invloed kan het grote creatieproces ook schaden. Kennelijk zit het in onze aard om de vooruitgang te koesteren, het leven te beschermen en zoveel mogelijk te strijden tegen al die beperkingen die materiële omstandigheden en de tijdelijkheid van het leven met zich mee kunnen brengen. Niets raakt de mensen meer dan de confrontatie met hun eigen kwetsbaarheid. Maar het is denk ik niet aan ons om te oordelen. In de natuur is geen goed en kwaad en is er enkel de wil om het leven en diens wijsheden almaar door te geven en de nog onbewuste kennis tot bewustzijn te brengen: de pure levenskracht.
Ook al lijkt het leven soms boosaardig en vol obstakels, er zijn spelregels en we mogen niet vals spelen. We halen alleen het mooiste in de wereld naar boven wanneer wij persoonlijk een pas op de plaats kunnen maken, wanneer we ons verlies kunnen aanvaarden en (hoe moeilijk ook ) het verdriet en de pijn dat afscheid met zich meebrengt kunnen dragen. 

Kijk bijvoorbeeld eens naar roofdieren. Zij roepen (vooral als ze hun scherpe tanden laten zien) in mij altijd iets op wat misschien nog het best getypeerd kan worden als afschuw. Maar is een haai slecht ook al roept hij afschuw op? Is een Hyena, een Leeuw of enig ander roofdier die een ogenschijnlijk onschuldig dier aanvalt zijn tanden erin zet, dood en opeet slecht? Moeten we alle giftige slangen dan maar vernietigen? Nee natuurlijk niet. Vanuit het perspectief van moedernatuur zijn alle levende wezens welkom en strijden zij allen ieder op eigen wijze om persoonlijke ruimte en het recht op eigen invulling van de tijd.
Het leven moeten we volgens mij zien als een soort spel dat bedoeld is om onze eigen krachten te leren kennen, onze kennis over onszelf te vergroten en onze ware aard te ontmaskeren. Echter wanneer mensen veranderen in reuzen en met behulp van geld, macht en invloed de spelregels gaan veranderen, dan komt het hele wereldse creatieproces in gevaar. 

Terwijl de natuur ons voortdurend voor ingewikkelde vraagstukken stelt, wordt ieder van ons individueel aangespoord om altijd ook op zoek te gaan naar eigen antwoorden op ingewikkelde vraagstukken. We mogen zelfstandig rondkijken, meebewegen en in het midden van dit grote alles, tot onze eigen grootsheid komen. En wanneer het leven het op een bepaald moment in de tijd op ons gemunt heeft, dan mogen we al onze kennis, magie en capaciteiten inzetten om het leven op eigen kracht proberen de ‘baas’ te blijven. Alleen zo komt volgens mij de menselijke geest binnen de gegeven ruimte en tijd tot zijn recht.  

Mijn wens voor het komend jaar: Laten we samen een nieuw vuur maken!

Het licht in mij groet het licht in jou (Namasté),

Saskia